ตอนที่9

อินทัชปั่นจักรยานออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อจะแวะไปหากัญญาวีร์ที่บ้านของเธอ เขายังคงรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อวาน แต่ดูเหมือนว่ากัญญาวีร์จะไม่ได้อยู่บ้านเพราะเธอออกไปทำธุระแต่เช้าตรู่ อินทัชพยายามโทรติดต่อกัญญาวีร์ตั้งแต่เมื่อคืนแต่โทรไปก็ไม่ติดเหมือนเธอจะปิดเครื่องไว้ วันนี้กัญญาวีร์ขึ้นไปบนดอยกับอาสาสมัครเพื่อเยี่ยมเยียนชาวบ้านบนดอยที่ขาดแคลนสิ่งของอุปโภคบริโภค เธอทำแบบนี้ทุกปีและถ้าครั้งไหนที่เพื่อนรักของเธออย่างธัญชนกว่างก็จะมาร่วมอาสาในครั้งนี้ด้วย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ธัญชนกจะต้องปฏิเสธเพราะตารางเรียนที่แน่นจนเกินไป แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มีธนินเข้ามาอาสาแทน

เมื่อเป้าหมายที่อินทัชต้องการพบไม่อยู่ เขาก็ปั่นจักรยานมุ่งสู่ศูนย์อนามัยต่อทันที วันนี้ที่ศูนย์อนามัยไม่ค่อยยุ่งยากเท่าไหร่พอมีเวลาให้อินทัชผ่อนคลายได้บ้าง

“หมอครับ! หมอช่วยเมียผมด้วย”

เสียงของชายวัยกลางคนอุ้มร่างหมดสติของผู้เป็นภรรยาที่โชกไปด้วยเลือด ตะโกนสุดเสียงเข้ามาในศูนย์อนามัยด้วยท่าทางร้อนรน จนทำให้อินทัชและพยาบาลสาวต้องช่วยกันประคองร่างนั้นให้ขึ้นนอนอยู่บนเตียงเพื่อทำการรักษาให้เร็วที่สุด

“คนไข้เป็นอะไรมาคะ” ฤดี พยาบาลสาวเอ่ยถามด้วยท่าทางร้อนใจ

“เมียผมถูกรถชนครับ ผมเองที่ขับชนเธอ ผมไม่ทันมองให้ดีก่อนว่าเธอเดินตัดหน้ามาพอดี หมอต้องช่วยเมียผมนะครับ”

เสียงร้องไห้ระงมของผู้เป็นสามีดังลั่นทั่วศูนย์อนามัย จนอินทัชต้องตะแบงเสียงให้หยุดเพราะการโวยวายของเขาไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น อินทัชรีบให้การรักษาเบื้องต้นให้เร็วที่สุด ลำพังแค่เครื่องมืออุปกรณ์ในศูนย์อนามัยคงไม่สามารถช่วยหญิงดังกล่าวได้ เพราะเธอค่อนข้างอาการสาหัสมากพอสมควร

อินทัชให้ฤดีพยาบาลสาวติดต่อเรียกรถฉุกเฉินให้มารับหญิงสาวที่ประสบอุบัติเหตุที่ศูนย์อนามัยทันที โดยที่เขาทำการรักษาเบื้องต้นไปก่อน

หญิงสาวที่นอนแน่นิ่งตรงหน้าทำให้อินทัชหวนนึกถึงผู้เป็นพี่ชายมาวูบหนึ่ง ไม่ว่ายังไงผู้หญิงคนนี้ก็จะเสียชีวิตไม่ได้ เขาไม่อยากเห็นภาพซ้ำรอยเดิมอีกแล้ว

สักพักรถฉุกเฉินก็มาถึง อินทัชขึ้นรถฉุกเฉินไปกับคนไข้ดังกล่าวเพื่อส่งเธอให้ถึงโรงพยาบาลด้วยตัวเอง และยังคงรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินจนกว่าหญิงดังกล่าวจะพ้นขีดอันตราย

อินทัชนั่งรอหญิงสาวดังกล่าวอยู่หน้าห้องแบบนั้น เสื้อกาวน์ของเขาเปื้อนไปด้วยคราบเลือดของเธอ เวลาล่วงเลยไปสักพักใหญ่ๆ มีหมอหนุ่มเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินเพื่อแจ้งข่าวการรักษาเป็นไปได้ด้วยดี เขาถอนหายใจด้วยความรู้สึกโล่งที่หญิงดังกล่าวปลอดภัยแล้ว

“คุณคือหมออินทัชใช่มั้ยครับ ถ้าไม่ได้คุณหมอรักษาก่อนจะส่งมาที่นี่ ผู้หญิงคนนั้นก็คงเสียชีวิตไปแล้ว พวกเขาโชคดีจริงๆ ที่มีหมอแบบคุณอยู่” หมอหนุ่มที่ดูจะมีอายุมากกว่าอินทัชเล็กน้อยเอ่ยแจ้งต่อชายหนุ่ม เพราะเขาเองก็ดูจะนับถือความสามารถในการรักษาของอินทัชเช่นกัน

“ขอบคุณมากนะครับหมอ” อินทัชยิ้มรับ

อินทัชเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยท่าทางอิดโรย เขาเดินมานั่งตรงม้านั่งนอกโรงพยาบาล นั่งประสานมือตัวเองก่อนจะเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าแล้วก้มลงเพื่อร้องไห้ เสียงสะอื้นชายหนุ่มช่างหดหู่ยิ่งนัก อินทัชรู้สึกดีใจที่ผู้หญิงคนนั้นรอด แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกแย่และเสียใจที่ผู้เป็นพี่ชายไม่มีโอกาสรอดแบบนี้ ถ้าวันนั้นเขาช่วยพี่ชายเหมือนที่ช่วยผู้หญิงคนนี้ได้ก็คงจะดี ความเจ็บปวดของอินทัชหวนกลับมาอีกครั้ง เขาเป็นถึงหมอช่วยเหลือคนอื่นมามากมายแต่พอเป็นพี่ชายตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้ ถ้าวันนั้นเขาอยู่กับผู้เป็นพี่ชายเหมือนวันนี้ก็คงไม่มีการสูญเสียเกิดขึ้น เสียงร่ำไห้ของอินทัชยังดังกึกก้องทั่วบริเวณนั้น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้แต่มองเขาด้วยความหดหู่แต่ไม่มีใครสักคนที่จะเข้ามาถามและปลอบประโลมใจ

ในขณะที่อินทัชยังก้มหน้าร่ำไห้อยู่นั้น มือบางของหญิงสาวบางคนแตะไปที่ไหล่กว้างนั้นของเขา อินทัชค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยคราบน้ำตาที่อาบแก้มอยู่ หญิงสาวดังกล่าวนั่งยองลงตรงหน้าเขาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยื่นมือบางไปเช็ดคราบน้ำตาของชายหนุ่มออก

“ไม่เป็นไรนะคะ หมอเก่งมากเลยรู้มั้ย”

ภริดาที่ทราบข่าวจากฤดีพยาบาลสาวก็รีบขับรถของลุงคำปูนมาหาอินทัชที่โรงพยาบาลทันที เธอเป็นกังวลเมื่อทราบจากฤดีว่าอินทัชดูจะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ตอนทำการรักษาหญิงสาวดังกล่าวก่อนที่จะนำเธอส่งโรงพยาบาล ภริดารู้สึกเป็นห่วงอินทัชเป็นอย่างมาก พอมาเห็นสภาพของอินทัชในตอนนี้ก็ยิ่งกังวลและเป็นห่วงมากกว่าเดิม

“หมออินของหวานเก่งที่สุดเลยค่ะ” เสียงหญิงสาวพยายามปลอบประโลม

สิ้นคำพูดของภริดา อินทัชก็โผเข้ากอดภริดาทันที ในเวลานี้เขาต้องการแค่ใครสักคนที่ปลอบประโลมเขา ให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยว อินทัชกอดภริดาไว้อย่างแนบแน่นไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ภริดาเองก็รับอ้อมกอดนั้นอย่างไม่รีรอ เธอลูบหลังชายหนุ่มด้วยความอ่อนโยน

เมื่อความรู้สึกจมดิ่งของอินทัชเริ่มคลี่คลาย เขาก็เล่าเรื่องทุกอย่างของผู้เป็นพี่ชายให้ภริดาฟัง ทำให้ภริดาเข้าใจความรู้สึกของอินทัชเป็นอย่างดี และตอนนี้เธอก็รู้เหตุผลที่อินทัชหนีจากความวุ่นวายภายในใจที่ต้องเห็นและวนเวียนอยู่กับสิ่งเดิมๆ จนพาตัวเองมาอยู่ที่สงบๆ แบบนี้

“ฉันจะไม่ขอให้หมอลืมอดีตที่เจ็บปวดหรอกนะคะ ถ้าหมอรู้สึกไม่ไหวก็แค่ร้องไห้ออกมา เราไม่จำเป็นต้องทำตัวให้เข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้ ฉันเชื่อนะคะว่าเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น พี่ชายของหมอก็คงอยากให้หมอมีชีวิตที่มีความสุขเหมือนกัน และตอนนี้พี่ชายของหมอคงอยากจะเห็นรอยยิ้มของหมอมากกว่า”

คำพูดปลอบประโลมของภริดาทำให้อินทัชรู้สึกดีเป็นอย่างมาก เขาจ้องมองภริดาด้วยแววตาเปล่งประกายและรู้สึกดีต่อหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนัก

“กลับบ้านเถอะค่ะ วันนี้ฉันจะเป็นคนขับรถให้หมอเอง”

ภริดายิ้มหวานให้ชายตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้านโดยมีภริดาเป็นคนขับ เมื่อมาถึงบ้าน ทันทีที่อินทัชลงจากรถ เทวกาก็วิ่งเข้ามาสวมกอดอินทัชในทันที เทวการู้ดีว่าเหตุการณ์วันนี้จะทำให้อินทัชหวนนึกถึงอดีตที่แสนเจ็บปวดอีกครั้ง และยิ่งเห็นสภาพที่อิดโรยนั้นของอินทัชก็ยิ่งทำให้เทวกาเป็นห่วงและกังวล

ภริดาที่มองทั้งคู่ยืนกอดกันจากในรถก็รู้สึกใจหวิวอยู่ไม่น้อย เวลาแบบนี้เธอไม่ควรจะมีอารมณ์มาหึงหวงอินทัชควรให้กำลังใจเขามากกว่า เมื่อทำหน้าที่ส่งอินทัชกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยเธอเองก็ควรกลับได้แล้วเหมือนกัน

อินทัชมองตามรถที่พึ่งขับออกไปในขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเทวกา ก่อนจะคลายอ้อมกอดนั้นแล้วหันกลับมามองหญิงสาวตรงหน้าที่เป็นกังวลอยู่ตอนนี้

“อินไม่เป็นไร ร้องไห้ทำไมเนี่ย” อินทัชเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มพร้อมยื่นมือไปเช็ดน้ำตาเทวกาที่ร้องไห้อยู่

“อินไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่มั้ย ต่อหน้าเตยอินไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งก็ได้”

“อินไม่ได้ทำตัวเข้มแข็งแต่อินไม่เป็นอะไรจริงๆ” อินทัชเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

“จริงๆ ใช่มั้ย” เทวกาย้ำถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“จริงสิ แล้วนี่มีอะไรกินบ้างอินหิวแล้ว” อินทัชเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้เทวกาต้องเป็นกังวลกับเรื่องของเขาเหมือนกัน

หลังจากทานข้าวและทำกิจธุระส่วนตัวเรียบร้อย อินทัชก็เข้ามายังห้องทำงานของเขา เขานั่งลงที่เก้าอี้หยิบรูปถ่ายเขากับพี่ชายที่วางตั้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ผมจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้มีความสุข ผมรักพี่นะครับ”

อินทัชยิ้มกับรูปถ่ายนั้นอีกครั้งก่อนจะวางมันไว้ที่เดิม วันนี้ความรู้สึกอัดอั้นของเขาเหมือนได้ปลดปล่อยออกมา เขาหยิบรูปถ่ายวิวธรรมชาติที่ภริดาเคยให้ไว้มาดูแทน คิดถึงเจ้าของรูปถ่ายใบนี้ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยใบหน้าอิ่มเอม

“ขอบคุณนะครับ”

จากนั้นก็วางรูปถ่ายนั้นลงแล้วเดินไปนอนที่โซฟาที่เดิม เนื่องจากห้องนอนของเขายังคงให้เทวกาใช้อยู่นั่นเอง

_____________________________________

2 วันผ่านไป

“ทำอะไรอยู่ครับ”

เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังยืนบนเก้าอี้เพื่อจัดตกแต่งไฟประดับที่ต้นไม้หน้าบ้านของคำปูน

“อ๋อ..ฉันกำลังจะประดับไฟตรงนี้ค่ะ ตอนกลางคืนออกมานั่งรับลมเล่นจะได้ดูไฟพวกนี้ไปด้วย แล้วหมอมีอะไรหรือเปล่าคะมาหาลุงปูนเหรอ” ภริดาเอ่ยถามชายหนุ่มขณะที่ยังวุ่นกับการจัดไฟประดับอยู่

“เดี๋ยวผมทำให้ดีกว่า”

อินทัชเอ่ยอาสา เพราะการยืนบนเก้าอี้ของภริดาดูจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เกรงว่าหญิงสาวจะพลาดท่าตกลงจากเก้าอี้เสียก่อน ไม่กี่นาทีต่อมาไฟประดับก็ถูกอินทัชจัดการเรียบร้อย

“โห! ถ้าเป็นฉันคงอีกหลายชั่วโมงกว่าจะทำเสร็จ ดีนะคะที่หมอมาช่วย ถ้ามาหาลุงปูนหมอคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ ลุงปูนเข้าไปทำธุระในเมืองค่ะ”

“ผมมาหาคุณ” อินทัชเอ่ยตอบหญิงสาว

“คะ มาหาฉันเหรอคะ” คำตอบของอินทัชทำให้ภริดาแปลกใจและรู้สึกดีอยู่ไม่น้อย

“หมอมาหาฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ” ภริดาเอ่ยถามด้วยความเคอะเขิน

“วันนี้วันหยุดของผมก็เลยจะชวนคุณหวานออกไปปั่นจักรยานเล่นกัน สองวันมานี้ผมเองก็ยุ่งตลอดว่าจะมาขอบคุณ คุณหวานสักหน่อย”

“ขอบคุณฉันเรื่องอะไรคะ” ภริดาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ก็คำพูดของคุณในวันนั้นทำให้ผมคิดได้ แบบนี้ผมควรต้องขอบคุณ คุณไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ สำหรับฉันขอแค่ทำให้หมอมีความสุขฉันก็ดีใจแล้วค่ะ”

ภริดาชะงักกับคำพูดตัวเองเมื่อสักครู่ เหมือนเธอสารภาพความในใจกับเขาไปยังไงอย่างงั้น อินทัชมองหน้าหญิงสาวที่เขินอายหน้าแดงด้วยความเอ็นดู

“แล้วตกลงคุณหวานจะออกไปเดินเล่นกับผมมั้ย” อินทัชเปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นว่าภริดาดูเลิ่กลั่กอยู่พอสมควร

“ไปสิคะ เดี๋ยวฉันขอไปเอากระเป๋าก่อน หมอรอแป๊บนะคะ”

กล่าวจบภริดาก็วิ่งเข้าไปในบ้านพักของเธอทันที อินทัชยังคงรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ตรงหน้าบ้านคำปูน ก่อนจะเบนสายตามาเห็นกัญญาวีร์ที่ปั่นจักรยานมาจอดอยู่ตรงหน้าเขาพอดี

อินทัชเห็นผ้าพันแผลที่มือของหญิงสาวก็นึกได้ เขามองกัญญาวีร์ด้วยแววตาเป็นกังวล กัญญาวีร์เองก็รีบเอามือที่พันแผลนั้นไขว้หลังไว้ทันทีเมื่อเห็นอินทัชจับจ้องอยู่

“ให้หมอดูแผลหน่อยได้มั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ” กัญญาวีร์รีบถอยห่างเมื่ออินทัชเดินเข้ามาใกล้

“เป็นยังไงบ้างขึ้นดอยมา” น้ำเสียงของอินทัชช่างอ่อนโยนนัก

“ก็ดีค่ะ แก้วจะมาหาลุงผู้ใหญ่ เอารายงานอาสาสมัครมาแจ้งผู้ใหญ่ค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ผู้ใหญ่ไม่อยู่น่ะเข้าไปในเมือง” อินทัชยิ้มตอบกลับ

“งั้น…เดี๋ยวแก้วค่อยแวะมาใหม่ก็แล้วกัน”

“เดี๋ยวสิแก้ว” อินทัชคว้าแขนหญิงสาวไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะปั่นจักรยานกลับออกไป

“คือหมอ…”

“เสร็จแล้วค่ะ เราไปกันเลยมั้ยคะ”

ไม่ทันที่อินทัชจะเอ่ยจบ ภริดาเดินตะโกนเข้ามาพอดี อินทัชปล่อยมือที่จับแขนกัญญาวีร์ออกก่อนจะหันมายิ้มให้ภริดาที่กำลังเดินเข้ามา

“ครับ” อินทัชยิ้มตอบรับ

กัญญาวีร์มองทั้งคู่ด้วยสายตาขุ่นเคืองปนน้อยใจก่อนจะเลี้ยวจักรยานกลับออกไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออินทัชเอ่ยเรียกเธออีกรอบ

“เดี๋ยวเย็นนี้หมอไปหาแก้วที่บ้านนะ จะเข้าไปดูแผลให้แก้วด้วย”

กัญญาวีร์ไม่ได้ตอบกลับอะไรเธอไม่สนใจคำพูดของอินทัชด้วยซ้ำ เธอปั่นจักรยานกลับบ้านไปในทันที

“แก้วเป็นอะไรหรือคะ ทำไมต้องทำแผลด้วย” ภริดาหันมาถามอินทัชด้วยสีหน้าสงสัย

“พอดีบาดเจ็บนิดหน่อย ไม่เป็นไรมากหรอก เราไปกันเลยมั้ย”

“ค่ะ”

ทั้งคู่ออกไปปั่นจักรยานเล่นรอบๆ หมู่บ้านด้วยกัน ระหว่างที่นั่งซ้อนท้ายชายหนุ่มภริดาก็จ้องมองไปที่อินทัช ภริดารู้สึกได้ว่าอินทัชให้ความเป็นห่วงกัญญาวีร์อยู่พอสมควร เธออยากรู้ว่าตอนนี้อินทัชมีคนในใจแล้วหรือยัง เพราะทุกการกระทำของเขาที่มีต่อเธอ กัญญาวีร์หรือแม้แต่เทวกาที่เขาบอกว่าเป็นเพื่อนนั้นดูให้ความสำคัญไปหมดทุกคน ภริดาได้แต่ภาวนาว่าเธอจะเป็นคนที่อยู่ในใจอินทัช ภริดาค่อยๆ เลื่อนมือไปโอบเอวของชายหนุ่มที่ปั่นจักรยานอยู่ก่อนจะซบหน้าพิงที่หลังกว้างของชายหนุ่มดังกล่าว

อินทัชรู้สึกแปลกใจต่อการกระทำของหญิงสาวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร อาจจะเป็นเพราะทางที่สัญจรคดเคี้ยวและลูกรังเลยเกรงว่าจะตกจากจักรยานก็เป็นได้

ทั้งคู่ปั่นจักรยานชมวิวด้วยความเพลิดเพลิน ครั้งนี้ภริดาไม่ได้พกกล้องออกมาด้วย เพราะเธออยากใช้ทุกช่วงเวลาจับจ้องอยู่กับอินทัชให้ได้มากที่สุด

กว่าทั้งคู่จะกลับก็มืดค่ำพอดี อินทัชปั่นจักรยานมาส่งภริดาหน้าบ้านผู้ใหญ่คำปูนก่อนจะเลี้ยวจักรยานกลับแล้วปั่นมุ่งหน้าไปบ้านของกัญญาวีร์ต่อ

ภริดามองตามหลังอินทัชจนละสายตา เธอไม่สามารถทนเก็บความรู้สึกที่มีต่อเขาได้อีกแล้ว เธอควรจะบอกเขาไปว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา ต่อให้เขาจะปฏิเสธเธอก็ตาม

อินทัชปั่นจักรยานมาหากัญญาวีร์ตามที่ได้บอกเธอเอาไว้ พอมาถึงผู้เป็นยายก็แจ้งต่ออินทัชว่าหลานสาวคนเดียวของเธอตอนนี้กำลังนั่งเล่นอยู่ที่แปลงดอกไม้สำหรับเพาะจำหน่าย เมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ไม่รีรอที่จะไปหากัญญาวีร์ในทันที

“คุยกับดอกไม้เหรอ” เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความยิ้มแย้มเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้านั่งหยอกเย้าอยู่กับดอกไม้ด้วยความอารมณ์ดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบเฉยเมื่ออินทัชเดินเข้ามา

กัญญาวีร์เองก็แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นอินทัชอยู่ที่นี่ เพราะเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะมาหาเธอตามที่พูดเอาไว้ แต่ด้วยความน้อยใจเลยไม่แม้แต่จะสนทนากับชายหนุ่มที่เอ่ยถามเมื่อสักครู่แม้แต่น้อย

“หมอขอโทษนะ ยกโทษให้หมอได้มั้ย” เสียงอินทัชช่างออดอ้อนยิ่งนัก

กัญญาวีร์ไม่ได้ตอบกลับ เธอไม่สนใจคำพูดของอินทัชและลุกขึ้นเพื่อเดินหนีเขา แต่อินทัชมีรึจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

“อย่าพึ่งไปสิ” เขาคว้าแขนหญิงสาวเอาไว้ในทันที

“ถ้าแก้วไม่พูดกับหมอ หมอก็จะอยู่ตรงนี้แหละ และจะไม่ไปไหนด้วย”

“ก็ตามใจหมอสิคะ แก้วจะเข้าบ้านแล้ว” กัญญาวีร์ยังคงหน้ามุ่ยอยู่เช่นเดิม

“ก็หมอมาขอโทษแก้วแล้วไง เตยเล่าทุกอย่างให้หมอฟังหมดแล้ว พอหมอรู้ความจริงหมอก็รีบมาหาแก้วเลยนะ พอโทรไปแก้วก็ปิดเครื่อง”

“แก้วไม่ได้ปิดเครื่องสักหน่อยที่บนดอยมันไม่มีสัญญาณ” หญิงสาวตอบกลับ

“จริงเหรอ แต่หมอว่าหมอโทรหาแก้วก่อนที่แก้วจะขึ้นดอยนะ” อินทัชเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะเขาก็อยากรู้ว่าหญิงสาวจะบ่ายเบี่ยงคำตอบแบบไหนอีก

“ก็…มือถือแบตหมดไงคะ แล้วหมอจะเซ้าซี้แก้วทำไมเนี่ย” หญิงสาวเริ่มเลิ่กลั่กทันทีเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจับทางโกหกของเธอได้

“ก็ได้ๆ หมอไม่ถามแล้ว”

อินทัชยิ้มเล็กน้อยเพราะดูเหมือนกัญญาวีร์จะเริ่มหายโกรธเขาบ้างแล้ว อินทัชจับมือของหญิงสาวขึ้นมาดู เขาแกะผ้าพันแผลออกด้วยความนุ่มนวล เมื่อเห็นว่าแผลแห้งสนิทแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

กัญญาวีร์รู้สึกแปลกใจกับท่าทีของอินทัชอยู่ไม่น้อย ความห่วงใย ความเอาใจใส่ของอินทัชยิ่งทำให้กัญญาวีร์รู้สึกหลงและถวิลหาเขามากกว่าเดิมอีก ทำไมเขาถึงได้ดีต่อเธอและหญิงสาวคนอื่นๆ ด้วย ความรู้สึกของเขาตอนนี้ที่มีต่อเธอมันคืออะไรกันแน่ กัญญาวีร์ยังคงจ้องไปที่นัยน์ตาชายหนุ่มตรงหน้า จนอินทัชต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ทำไมถึงมองหมอแบบนี้ล่ะ”

อินทัชเผยรอยยิ้มเล็กน้อย มองกลับหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนที่จะถูกกัญญาวีร์จู่โจมประทับรอยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว