Masuk
Chapter 1:
Sydney Panganiban POV
Nagsaayos ako ng isang malaking party. Alam ko kasi na magpo-propose na si Samuel sa akin. Tutal, ilang taon na rin kaming nagsasama at kulang na lang ay kasal.
Mahal na mahal ko si Samuel dahil naging kakampi ko siya. Ipinagtatanggol niya ako sa mga taong nakakabangga ko sa negosyo.
Mga kamag-anak na hinahangad na pabagsakin ako. Lahat iyon ay ginawa para sa akin ni Samuel. Binigyan ko siya ng pinakamataas na kapangyarihan sa aking kumpanya. At ipinagkatiwala ko ang milyong-milyon kong asset. Lubos ang pagtitiwala ko sa kanya. Hindi niya ako binigo kahit minsan.
Naalala ko pa noong nagsisimula pa lang akong pamahalaan ang kumpanyang iniwan sa akin ng aking mga magulang. Litong-lito ako kung paano ko gagawin ang mga tungkulin ko. Pagkatapos kong bumalik galing sa Amerika, ang lahat ng bagay ay bago sa akin.
Pansamantalang pinamahalaan ang kumpanya ng aking tiyo na si Edgardo Panganiban. Dahil bata pa ako noon, siya ang tumulong para mapatakbo ito nang maayos. Siya lamang ang tanging pinagkatiwalaan ng aking ama dahil siya ay maasahan. At hindi siya nagkamali dito. Pero naging malupit ang pagkakataon sa kanya. Pinatay si Tiyo.
Wala na naman akong kakampi. Pero dahil may kakaunti na akong kakayahan, nilakasan ko na ang loob ko at bumalik na sa Pilipinas para bawiin kung ano ang akin.
Maraming nagalit, mga taong naghahangad sa aking kayamanan. Akala nila na nang namatay si Tiyo Edgardo ay may pagkakataon na silang makuha ang yaman ko. Nagkakamali sila.
Mabilis kong natutuhan ang pagnenegosyo hanggang sa ito ay naging laro na lamang sa akin.
At naging eksperto ako.
Pero marami pa ring pagtatangka sa buhay ko. At eksakto nang dumating si Samuel. Siya ang naging sanggalang ko.
Excited na ako sa araw na ito.
Pagpasok ko sa party, andun na ang mga inimbitahang tao mula sa mayayamang pinagmulan.
Taas na ako pumasok. At binati silang lahat sa pagtitipon iyon.
“Sydney, what a nice party you have here. What’s the occasion? Tanong sa akin ng CEO ng isang kilalang plastic business ng bansa.
“Do we need an occasion to have a party?”mayabang na sagot ko sa kanya.
“Oo nga naman pala, you have always hosted extravagant parties like this all your life,” sabi naman ng isang Presiding Director ng isang hospital.
“Oh yeah, remember last time, we had a wild party, naginvite si Sydney ng isang top singer abroad, for just one night.” sabi ng asawa ng isang CEO ng Pharmaceutical.
Masaya nilang inaalala ang lahat ng mga party na isinaayos ko. Barya-barya lang iyon para sa akin.
I love doing parties, it adds life to my bitterness.
Napansin kong wala si Samuel sa paligid.
“Have you seen Samuel?”tanong ko sa mga naroroon,
Ang sabi ng isang guest ay nakita niya raw itong umakyat sa itaas. Marahil sa aming kuwarto.
Naisip kong baka nagbibihis na ito para sa party.
Nang malapit ko nang buksan ang pinto ng aming silid. May narinig akong mga tinig na naguusap.
“Sam, baka mahuli tayo ni Sydney.” sabi ng isang boses
“Don’t worry, wala pa siya. Abala pa iyon sa mga kaibigan niya.
Rinig na rinig ko na ang mga halikan na ginagawa nila at pagkatapos ay ang pagsinghap ni Samuel na halos nauubos na ang hininga sa babaeng kalaro niya.
“Give it to me now!” excited ang babae at nagmamadaling ipadama niya ang kanyang pagkalalaki.
Ahh..ahh….ahh
Humahalinhing na ang babae, at pagod na pagod na ito pero hindi pa rin sila tumitigil.
Hindi ko na nakayanan ang kababuyan nilang ginagawa sa pamamahay ko. Bigla kong binuksan ang pintuan ng aming silid na minsan ay naging saksi sa aming pagmamahalan.
Blaaaag….!!!
Ang lakas ng pagkabukas ko sa pintuan na halos masira na ang pinto. Ginamit ko ang aking buong kalakasan.
“MGA HAYUP KAYO. ANG BABABOY NIYO! pasigaw kong sinabi.
Kitang-kita ko ang dalawang taksil na hubad ang mga katawan. At dahil sa pagkataranta, halos hindi mahagilap ang kanilang mga kasuotan.
Lumapit ako sa babae at sinampal ko siya. Sinaktan ko siya. Hindi ako nakuntento sa pagganti sa kanya. Para akong mabangis na hayop na gustong sakmalin at luray lurayin siya ng mga kamay ko. Hindi pa ako natapos. Kinaladkad ko siya sa labas ng pintuan. Hindi ako pinipigilan ni Samuel. Nakatayo lang siya sa pagkabigla.
Nakita ng lahat ang buong kahiya-hiyang pangyayari. Gusto ko pa sanang ihulog ang babaeng sumira sa akin sa hagdan, pero pinigilan na ako ng mga tao.
Sigaw na ako nang sigaw. Hindi ko maintindihan kung bakit nagawa ito ni Samuel sa akin. Ibinigay ko sa kanya ang lahat. Pagkatapos kong siyang pulutin sa lupa, ito lamang ang igaganti niya sa akin.
“Samuuuuuuell…… “isinigaw ko.
Iba-iba ang reaksiyon ng mga naroroon. May mga naawa, may mga naiirita, may mga natutuwa dahil itong dagok na ito sa akin ay simula ng aking pagbagsak. Kakaibang pagtatanghal ang napanood nila ngayong gabi. Nakakahiya.
Maririnig mong nagbubulungan sila tungkol sa lalaking aking binili. Hindi sapat ang kayamanan ko para manatili siyang tapat sa akin.
Chapter 59Sydney’s POVNaging maayos naman ang pag-uusap namin ng mga nabiktima ng sunog sa planta.Nakuntento naman ang lahat sa mga benepisyong naibigay namin. Hindi man nito kayang burahin ang sakit na iniwan ng trahedya, kahit papaano ay makakatulong ito para makabangon sila.Sana nga makatulong sa kanila iyon para makapagsimula ng bagong buhay, kahit hindi na kasama ang isang mahal sa buhay na nabiktima ng trahedya.Masakit isipin na may mga pamilyang biglang nawalan ng haligi ng tahanan.May mga anak na wala nang uuwian na ama.May mga asawang kailangang matutong mabuhay nang mag-isa.At may mga pangarap na natapos dahil lamang sa isang trahedyang hindi naman nila ginusto.Huminga ako nang malalim bago ako tumalikod.“Let’s go,” sabi ko sa mga kasama ko.Papasakay na ako ng kotse noon nang biglang may bumato sa akin ng bato.Hindi ko na ito nakita.Isang malakas na hampas ang tumama sa ulo ko.“Ah!”Napahawak ako sa ulo ko.Mabilis na kumalat ang dugo sa kamay ko.Na ikinadugo
Chapter 60Sydney’s POV“Dumating na ang nagagandahan at nagpopogiang pamilya,” bati ni Allan sa amin.Sa kabila ng mga problema ay naririto pa rin siya para sa amin.Parang walang nangyari.Parang ordinaryong araw lang.At iyon ang isa sa mga bagay na gusto ko kay Allan.Kahit gaano kabigat ang problema, marunong siyang magpatawa.“Anong pagkain, Allan?”“Siyempre, siyempre yung masarap.”“Arrozcaldo.”“Eksakto sa malamig na panahon.”“Ay bakit hindi goto?” pagbibiro ko pa.“Naku naman, Sydney, malala na nga ang gout ko eh, pakakainin mo pa ako ng lamang loob,” reklamo pa niya.Natawa na lamang ako sa kanya.“Pahiram nga ng inaanak ko.”Tuwang-tuwa sa kanya si Markus Jade.Para kasi itong nakakakita ng clown kapag andyan si Allan.Nakangiti si Markus Jade habang nakatingin kay Allan. Para bang alam na nito na kapag si Allan ang kasama namin, siguradong hindi magiging boring ang araw.“Nakita mo, Sydney, poging-pogi ang anak mo sa akin.”“Hello, Maja, tatandaan mo ang mukhang ito ah.”
Chapter 59Sydney’s POVLumipas ang ilang buwan, lumalaki na ang anak namin.Hindi na halos pumupunta si Brandon sa Maynila para sa aming negosyo.Hindi naman siya nagpapabaya dahil araw-araw din ang kanyang mga meetings.Minsan nga, bitbit pa niya ang aming anak habang nakikipag-usap siya sa mga investor.Nakakatuwa siyang tingnan sa ganoong sitwasyon.Isang kamay ang nakahawak sa aming anak habang ang isa naman ay hawak ang cellphone o laptop habang nakikipag-meeting.Minsan ay nakaupo lamang ang anak namin sa kanyang kandungan habang seryoso siyang nakikinig sa mga reports ng kanyang mga tauhan.At kapag natapos ang meeting, bigla niyang hahalikan ang noo ng aming anak na para bang walang ibang bagay na mas mahalaga sa kanya.Nagtulungan kaming mag-asawa.Mabuti na lang ay posible na ang lahat.May mga transaksiyon na isinasagawa online.Kaya hindi naman naapektuhan ang kita ng aming pamilya.Masaya kaming lahat pati sa Casa Madrid, naging simple lang ang buhay namin.Hindi na nami
Chapter 58Sydney’s POVKabuwanan ko na noon.Malaki na ang tiyan ko at bawat kilos ko ay kailangan ko nang pag-ingatan. Kahit ang simpleng paglalakad mula sa kuwarto papunta sa sala ay mabagal na. Madalas din akong mabilis mapagod at kinakapos ng hininga.Pero higit sa lahat, hindi ko maiwasang matakot.Hindi para sa sarili ko kundi para sa anak namin.Kahit ayaw umalis ni Brandon sa tabi ko, napilitan siya. Nagkaproblema kasi sa kumpanya niya at napakahalaga na maayos niya iyon.“Honey, pasensya ka na pero babalik ako agad. Pangako, babalik ako agad. Kapag natapos ko na ang mga problema.”Tinitigan ko siya nang matagal.Totoo, nalungkot ako.Dahil nasanay na akong paggising ko pa lang ay katabi ko na siya. At pati sa pagtulog, siya pa rin ang huling nakikita ko. Kapag natatakot ako, siya ang unang hinahanap ko. Kapag may nararamdaman akong kakaiba, siya agad ang tinatawag ko.Naging overly dependent na ako sa kanya.Dati kasi ay wala akong inaasahang sinumang tao. Sanay akong mag-is
Chapter 57Sydney’s POVNapakasaya namin sa napakagandang regalong natanggap.Magkakaroon na ng maliit na Sydney o maliit na Brandon sa Casa Madrid.Sa tuwing naiisip ko iyon, hindi ko maiwasang mapangiti. Minsan ay napapahawak ako sa aking tiyan kahit wala pa naman akong makitang pagbabago. Wala pa roong makikitang umbok, pero sa puso ko, alam kong may maliit na buhay na unti-unting nabubuo.Isang buhay na bunga ng pagmamahalan namin ni Brandon.Isang munting biyayang hindi namin kailanman inakala na darating sa buhay namin sa panahong ito.Mas lalong nagingat si Brandon.Gusto niyang maging maayos ang aking pagbubuntis.Halos bawat kilos ko ay binabantayan niya.Kapag bumabangon ako, agad niya akong aalalayan.Kapag may inaabot ako, siya na ang kukuha.Kapag naglalakad ako nang medyo mabilis, agad niya akong pagsasabihan.“Honey, slowly.”“I can do it, Brandon.”“I know you can, but let me do it.”Napapangiti na lamang ako.Minsan nga ay sobra na ang pag-aalala niya.Pero sa totoo l
Chapter 56Sydney’s POV“Honey, hindi ba tayo babalik sa Maynila?”“Why? Naiinip ka na ba dito?”“Hindi noh, napakadaming trabaho dito. And I want it here.”“Mabuti naman, because this is our home, our refuge.”“I was just thinking of the company we left behind.”“Huwag ka nang magalala pa doon. May mga pinagkakatiwalaan tayong empleyado ngayon na hindi gagawa ng masama o ikakasira ng ating mga kumpanya.”“I have checked everything about them.”“At sila mismo ang pumupunta rito to report the company’s status.”Niyakap ko si Brandon. Sa simpleng yakap na iyon, naramdaman ko na naman kung gaano ako kaswerte dahil siya ang kasama ko sa buhay.Minsan talaga, hindi ko maiwasang isipin kung paano ako pinagpala ng buhay. Sa dami ng pinagdaanan ko, sa dami ng mga bagay na unti-unting nawala sa akin, hindi ko inakala na darating ang panahon na magkakaroon ako ng ganitong klaseng kapayapaan.At higit sa lahat, isang taong hindi ako iniiwan.“Thank you honey for always making things easy for me.
Chapter 5Sydney Panganiban POVDinalaw na naman ako ng mga panaginip ko. Marami akong nakikitang iba't ibang mga mukha. Hindi ko alam kung sino sila. Ang tanging kilala ko lamang ay ang mga magulang ko. Tinatawag nila ako at inaanyayahan akong sumama na sa kanila.“Halika ka na anak sa bukid,”
Chapter 4Sydney Panganiban POVUmaga na. Narinig ko ang napakalas na tunog ng isang sasakyan. Papalapit sa bahay na tinutuluyan ko. Galit na galit ako dahil ang gusto ay tahimik lamang. Iritang irita ako na para bang sasabog ako sa galit. Sino ba itong nagiingay na ito na walang pakundangan.Lum
Chapter 3Sydney Panganiban POVNang idilat ko ang mata ko, nasa maliit na silid ako. Hindi ito ang bahay ko. Nasaan ako? Naririnig ko na lamang ang tinig ng mga bata na naglalaro at nagtatawanan. Hinahabol ko ang mga tinig, pero hindi ko naman sila nakikita.Nang lumabas ako ng bahay, nakita kon
Chapter 2Sydney Panganiban POV“Please forgive me, Syd. She seduced me, hindi ko sinasadyang saktan ka. Mahal na mahal kita. Maniwala ka. Pangako ko sa iyo, hindi ko na uulitin ito. Patawarin mo na ako.” sabi ni SamuelNakaluhod siya; mukhang tupa na nagmamakaawa. May inilabas siya sa kanyang







