Wake Up

Chapter 3

Sydney Panganiban POV

Nang idilat ko ang mata ko, nasa maliit na silid ako.  Hindi ito ang bahay ko. Nasaan ako? Naririnig ko na lamang ang tinig ng mga bata na naglalaro at nagtatawanan.  Hinahabol ko ang mga tinig, pero hindi ko naman sila nakikita.

Nang lumabas ako ng bahay, nakita kong nasa gitna ako ng isang kabukiran.  Maamoy mo ang nasusunog na damo, pero masarap ito sa pakiramdam. Biglang humampas sa akin ang isang nakaka-represkong hangin.  Napakasarap damhin at matagal nang panahon nang naramdaman ko ang kapayapaang ito.

Narinig ko na lamang na may tumawag sa akin, “ Sydney.” Mabuti na lang at gumising ka na.

“Gising na si Sydney, gising na si Sydney,” sabi ng babaeng hindi ko kakilala.

Kinurot ko ang sarili ko dahil baka isa na naman ito sa mga panaginip ko.  Pero dahil nasaktan ako, ang mundong ito ay totoo.

“Halika muna sa loob para makakain ka,” pagaya niya sa akin habang hawak-hawak niya ang aking braso.

Iniisip ko kung sino itong babae na ito.  Kahit anong gawin ko, hindi ko talaga siya matandaan.

Sa hapagkainan ay may kanin, talbos ng kamote, inihaw na isda, hiniwang kamatis at bagoong.  Bigla kong naramdaman ang gutom, kaya nagsimula na akong kumain. Dahil sa gutom ko, hindi ko naaya ang babae na kumain man lang.  

Kaya inalok ko siya’

“Kain kayo.” alok ko

“Sige, kain ka lang,” sabi naman nito sa akin.

Para akong patay-gutom dahil  halos maubos ko ang pagkain na nasa harap ko.

“Nay, mano po,” sabi ng babae sa nakatatandang babae.

“Mabuti na lang, gising ka na, Sydney,” sabi niya sa akin.

“Sino ba ang mga ito? Bakit  nila ako kilala? Nasaan ako?” mga tanong ko sa isip.

Nang nahalata nila, nagtataka ako.

“Ako nga pala si Magdalena, pero Ate Lena na lang ang itawag mo sa akin.  At ito naman ay si Ana na anak ko,” pakilala nila.

“Nasaan ho ba ako? Tanong ko.

“Nandito ka sa Sta. Inez, hindi mo na ba naalala ang lugar na ito?  Ito ang bayan ng nanay mo?

“Bayan ni nanay?” Hindi ko maalala.

“Bakit ho ako nandirito? Tanong ko

“Para ano, para ah, magbakasyon, tama para magbaskayon” sabi ni Ate Lena

“Kaano-ano ko po ba kayo?” tanong ko.

“Ah kami? Ah malayong malayo mo kaming kamag anak.” sagot ni Ate Lena

“Pasensiya na po ha, pero ang totoo, wala po akong maalala,” sabi ko.

“Okay lang ’yon, lahat naman tayo minsan nakakalimot.  Minsan nga mas mabuti na rin iyon eh.”Dagdag pa niya.

“Pero ano ang mga naalala mo? Mayroon ba?” biglang tinanong ni Ana.

“Ha?”

“Kilala mo ba ang nanay mo o tatay mo?” dagdag pa ni Ana.

“Oo, ang tatay ko ay si Leonardo Panganiban at ang nanay ko naman ay si Matilde Panganiban,” sagot ko.

Nagkatinginan sila pareho. 

“Tama ka, tama ka.  Sila nga ang magulang mo,” sabi ni Ate Elena.

“Ah Sydney, bukod sa kanila.  Sino pa ang naalala mo?” tanong uli ni Ana.

Oo nga, parang wala akong maalalang kahit sino. Bukod sa mga magulang ko at sa sarili, ay wala na akong maalala pang iba.  Pero bakit nga ba?

Bumalik na ako sa silid na pinagtulugan ko.  Ginala ko ang mga mata ko.  Napakasimple ng tahanang ito, pero maayos naman.  May nakita akong salamin, kaya tiningnan ko. Napansin kong maikli ang buhok ko. Hanggang ilalim ng tenga, pagkatapos ay hindi pantay-pantay ang pagkakagupit dito.

“Ano ba ang ginagawa ko dito?” tanong ko sa sarili.

Gabi na at may narinig akong bagong boses ng lalaki.

“Ano ulam nating ngayon ha? Tanong nito.

“Ang paborito mo,” sabi ni Ana.

Pagkatapos ay sabay sabay nilang sinabi;

“Eh di talbos ng kamote.” Tapos, tawa na sila nang tawa.

Lumabas na ako ng kuwarto para makilala pa ang iba pang tao na naroroon. Nagulat ang lalaki nang lumabas ako.

“Ay oo nga pala nalimutan namin, gising na si Sydney.” sabi ni Ate Lena

“Sydney, ito pala ang asawa ko, si Allan,” pakilala niya.

“Hello, Sydney,” nakikipagkamay ito, kaya inabot ko na rin ang kamay ko at nginitian siya.

“Halika na rin, Sydney. Umupo ka na rin dito. Sumabay ka na rin sa pagkain.” sabi ni Ana.

Maya-maya ay may tatlong bata na nagtakbuhan papasok sa bahay.  At naghahabulan sila. Masaya silang naghaharutan sa isat isa.  Sunod-sunod sila ng laki.

“Hoy, hoy, magsipaghugas muna kayo ng mga kamay at kakain na tayo,” utos ni Ana.

“Ay, Sydney, sila naman ang mga  anak namin. Itong panganay ay si Alan Jr., at itong kambal naman ay sina Alena at Alen,” pakilala niya.

Nakakatuwa ang mga pangalan ng mga bata; iisa lang ang tunog. Bakit kaya iyon ang napiling ipangalan s mga anak nila?

“Hello” bati ko sa kanila.

May ngiti rin sa kanilang mga mata.  Habang binabati ko sila

“Ay nay ang ganda pala niya kapag gising, lagi kasing natutulog si Ate” sabi ni Alen

Biglang hinawakan ni Alena  naman ang buhok ko. 

“Anong nangyari sa buhok mo? Galit nag-gupit niyan? Inosenteng tanong niya.

“Ha?” tanong ko rin dahil hindi ko alam kung ano rin ang nangyari.

“Tama na yan, sige na maghugas na kayo ng kamay para makakain na tayo.”utos ni Ate Lena

Sumunod agad ang mga bata sa kanilang lola na si Ate Lena. 

Ang mga bata talaga ay sadyang napaka-inosente.  May mga sinasabi silang hindi masabi ng mga matatanda.  Totoo lamang sila sa kanilang nakikita at naiisip.  Wala silang pagkukunwari. 

Sana naging bata na lang ako.  Sana kagaya ko rin silang maging tapat sa mga nararamdaman ko.