Agony

Chapter 2

Sydney Panganiban POV

“Please forgive me, Syd. She seduced me, hindi ko sinasadyang saktan ka.  Mahal na mahal kita. Maniwala ka.  Pangako ko sa iyo, hindi ko na uulitin ito.  Patawarin mo na ako.” sabi ni Samuel

Nakaluhod siya; mukhang tupa na nagmamakaawa.  May inilabas siya sa kanyang bulsa.

“Here, Sydney, to prove my love to you. Marry me.  Anytime you want.  I’ll be yours forever,” sabi niya

Pagkatapos ay isinuot niya sa daliri ko ang isang singsing na may napakalaking bato.

Singsing na halos wala nang kahulugan sa akin, singsing na binili mula sa pera ko.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko.  Matagal ko nang pinangarap na mapakasalan ni Samuel.  Siya lang ang minahal ko.  Siya lang ang mundo ko.

Siguro nga ay patatawarin ko siya.  Mas malaki ang pagmamahal ko sa kanya kaysa sa pagkakasala niya sa akin.  Siguro nga matatanggap ko pa rin siya.  Hindi ko makita ang sarili na wala siya sa buhay ko.

Pagkatapos ng gabing iyon.  Ay, nanumbalik ang mga bangungot ko. Nagigising na lang akong takot na takot. Sumisigaw at humihingi ng tulong.  Hindi ko maintindihan. Nangangamba akong baka bumalik ang sakit ko na dulot ng trauma na naranasan ko mula nang mapatay ang mga magulang ko.

“Sydney, Sydney!” Naririnig kong tinatawag ako ni Samuel, pero hindi ako makakilos. Gusto kong magsalita pero ayaw bumuka ng bibig ko.

Dinala ako ni Samuel sa ospital. Ayon sa findings ng mga eksperto, may sleep paralysis ako. Hindi ako makapagsalita o makasigaw kasi pati muscles for speech, paralyzed din. Kahit anong effort ko, walang lumalabas.  

Kailangan ko pang manatili ng ilang araw pa sa hospital para makita kung ano ang mga nag-trigger sa akin.

Pinapirma ako ni Samuel ng ilang dokumento para bigyan ko siya ng power of attorney para mapamahalaan ang kumpanya.  Nagalinlangan ako pero pumirma pa rin ako.  Kaya may kontrol  na siya sa kumpanya.  Nagkakahalaga ng 5 bilyong dolyar ang aking kumpanya.  

Nagde-develop kasi kami ng mga computer programs at software sa buong mundo.  Natutuhan ko rin ang trading, stocks at equity bilang sideline.  At bilang CPA si Samuel, naging katuwang ko siya sa pamamahala ng mga finances ko.

Nagkaroon ng board meeting tungkol sa kalagayan ko.  Balita-balita na wala na ako sa aking hustong katinuan. Kaya kailangang may tumayo na bagong CEO ng Zaphire International na pag-aari ko.  At bilang kandidato, si Samuel ang napili ng lahat.

Pinauwi na ako sa bahay.  Para makapagpagaling.  Hindi ko maintindihan kung bakit sa pakiramdam ko ay hindi ako bumubuti.  Dahil minsan ay may mga hallucination na ako.  Marami na akong nakikita.  Mukhang hindi ko kilala, pero pamilyar sa akin.

“Babe, inumin mo na ito para makatulog ka na,” sabi niya.

Inaabutan niya ako ng sleeping pills para mabawasan ang anxiety ko. At minsan ay dinaragdan niya para daw kumalma ako.  

Isang araw ay pinasya kong lumabas para makapag-relax ang isip, kapag nasa bahay kasi ako, kung ano-ano ang mga nakikita ko.  Nagpunta ako sa paborito naming kainan ni Samuel.  Umorder ako ng pinakamahal na pagkain at in-enjoy ko talaga iyon.  Kilalang-kilala na ako sa restaurant dahil madalas kaming pumupunta dito.  Laging akong  nasa VIP Room.  

Magagabi na kaya kinailangan ko ng makauwi.  Ayaw ko namang mag-alala pa si Samuel sa akin.

Habang nagmamaneho ako, nakita ko ang sasakyan ni Samuel na nakaparada sa isang hotel sa Maynila. Para makumpirmang na ito ay sa kanya, inukutan ko iyon para makita ang plate number. At tama ako, ito ay sasakyan niya.  Inisip kong baka may ka-meeting lamang siya, kaya naroroon siya, kaya nagpasya akong supresahin siya.

Nagtanong ako sa receptionist kung may reservation si Samuel sa Dining.  Hinahanap niya sa kanilang records, pero wala daw ito.  

Kaya nasaan siya?  Umupo muna ako sa lobby. Nagbabakasakali ako na baka  makita si Samuel.  Pero habang naghihintay, ay iba ang nakita ko.  Sí, Isabel Matsunaka.  Kinukutuban na ako , kaya maingat ko siyang sinundan.  Umakyat siya sa 21st floor ng hotel.  Pagdating niya roon.  Nakita ko na may kinatok siya.  At nang bumukas ay naroroon si Samuel na naghihintay sa kanya.  Nagaapoy ang galit ko.  At sigurado akong mapapatay ko silang dalawa. Pero pinakalma ko ang sarili ko at hindi ako nagpadala sa emosyon ko.  

Mga ilang minuto pagkapasok nila ay sinubukan kong buksan ang pintuan.  Mabuti na lamang at naiwang nakabukas ito, kaya dahan-dahan akong pumasok.

Sa pangalawang pagkakataon ay nakita ko na naman silang magkapatong sa kama.  Nakatayo ako  sa harap nila, pero hindi nila ako napansin dahil sa pagiging abala nila sa isa't isa.  Nang nag-iba sila ng posisyon ay inisip kong magtago. Patatapusin ko muna sila bago ako umatake.

Narinig ko silang pinagtatawanan nila ako.  At may plano silang limasin ang lahat ng pera ko.  

“Magaling ba yung gamot na binigay ko? Tanong ni Isabel

“Oh yeah, she’s having hallucinations already.  At kapag nagtuloy-tuloy iyon, she will go crazy,” sabi ni Samuel.

Naisip kong kailangan na akong makaalis sa lugar na iyon  para mapaghandaan ang mga masamang balak nila sa akin.  Hindi ako papayag na makuha nila ang lahat sa akin.  Dahil iyon na lamang ang naiwan sa akin ng aking mga magulang.

Nagawa kong makaalis sa dakong iyon na puno ng kasalanan. Determinado akong itapon si Samuel sa lusak na pinagpulutan ko sa kaniya.

Sa bahay ay nagmadali akong gumawa ng mga dokumento tungkol sa pangangalaga sa mga naiwan ng aking mga magulang.  Nag-email na ako sa aking pinagkakatiwalaang abogado.  Pero dahil nawawala na ang tiwala ko sa lahat, gumawa pa ako ng mga alternatibo para ma-secure ko ang mga assets ko.  

Pero bigla akong nahilo, anupat umikot ang paningin ko.  Nagulat na lamang ako at ako ay nasa harap na ng salamin.  May nakita akong gunting at ginupit ko ang buhok ko.  Galit na galit ako.  Pagkatapos ay napagtuunan ko ng pansin ang kama na minsan ay naging lugar ng pagmamahalan namin ni Samuel.  Sinira ko ang lahat ng naroroon. At hindi pa ako nakuntento, nakakita ako ng lighter mula sa koleksiyon ni Samuel.  Sinunog ko ang lahat ng mahawakan ko. Iyak ako nang iyak. Tawa ako nang tawa. Galit na galit ako sa lahat.  Masaya akong nakikita ang lahat na tinutupok ng apoy. Na lahat ay nawawasak.  Lahat ay nawawala.

Sydney, Sydney, may tumatawag sa pangalan ko pero hindi ko maidilat ang mga mata ko.  Wala akong makita;  lahat ay madilim.