Rage

Chapter 4

Sydney Panganiban POV

Umaga na. Narinig ko ang napakalas na tunog ng isang sasakyan. Papalapit sa bahay na tinutuluyan ko. Galit na galit ako dahil ang gusto ay tahimik lamang.  Iritang irita ako na para bang sasabog ako sa galit.  Sino ba itong nagiingay na ito na walang pakundangan.

Lumabas ako ng bahay para sugurin ang gumagawa ng ingay. 

“Ano ba ang iingay ninyo! Sigaw ko.

Nakita kong napatulala ang lahat sa pagsigaw ko. Tumakbo ako at naghanap ng ihahampas sa sasakyang gumagawa ng ingay.  Nakakita ako ng isang malaking sanga at inumpisahan kong hatawin ito. 

Hindi ko alam kung bakit, pero nasisiyahan akong wasakin ito.  Hindi ako tumitigil; patuloy pa rin ang paghampas ko.

“Sydney, tama na,” naririnig kong sigaw nila sa akin.

Halos maubos na ang lakas ko.

“Sydney, tumigil ka na.” Paulit-ulit nilang isinisigaw.

May nag-iiyakan na ring mga bata na nagpalala ng galit ko.  Lahat sila ay napakaingay.

May lalaking bumaba sa sasakyan at pinigilan ako.  Hindi ko maaninag ang mukha niya. Hindi ko siya makikilala.  Sino ba itong taong nakikialam sa akin? 

Nagpupumiglas ako at siya naman ang inatake ko, pero unti-unti akong nanghina hanggang sa mawalan ako ng malay.

Ilang oras pagkatapos ng insidente.

Narinig ko ang paguusap ng mga tao sa labas ng aking silid.

“Doc, ano po ang nangyari? Okay na po ba siya?”tanong ni Ate Lena.

 “Nagkaroon siya ng IED, or Intermittent Explosive Disorder. Maaring ang ingay na narinig niya ay nagtrigger sa kanya para magoutburst.” paliwanag ng doctor

“Dapat pala ay huwag tayong ma-ingay.” sabi nila Allan

“That would help. For now, mas mabuting iwasan nating gumawa ng makakatrigger sa kanya.” sabi ng doctor.

“Kawawa namn si Sydney,” sabi ni Ana.

Hindi ko gustong kinaawaan ako.  Ang mga taong ito na nasa paligid ko ngayon ay hindi ko naman kilala, pero tunay silang nagmamalasakit sa akin.  Ano ba talaga ang nangyayari sa akin at bakit ako nagkakaganito.

Umiyak na lang ako nang tahimik para hindi pa nila ako alalahanin.

Isang araw

Sinamahan ako nila Allan at ng mga bata sa pamamasyal sa bukid.  Nakasuot ako ng tsinelas at pulang duster na ipinahiram ni Ana. Medyo may kaluwagan ito, kaya nilagyan na lang namin ng pardible para umeksakto sa akin.  Iilan lang daw kasi ang damit nila, kaya hindi na ako nagreklamo sa kung ano ang ibinibigay nila sa akin.  Ipinusod ko ang aking buhok para hindi mahalata ang hindi pantay-pantay na putol nito.

Ang ganda sa bukid, ang palayan ay berdeng berde.  Ang mga tao ay abala sa pagtatanim at paggagapas.  Sa tirik na tirik na araw ay may mga taong nagtatrabaho para may mailapag sila sa hapagkainan at mailaan sa pamilya.  Napakasimple pero masaya sila.

“Hoy, Allan! Petiks ka na naman,” sigaw ng ilan sa mga naroroon.

“Inggit lang kayo!” sigaw din nito.

Nagtakbuhan na sa bukid ang mga bata.  Masaya sila at  wala silang kaproblema problema.

“Dito tayo sa ilalim ng puno ng mangga,” sabi ni Allan sa akin habang pinapagpagan ang isang kawayang papag. Ginagamit ito para makapagpahinga ang mga magsasaka.

“Upo ka muna, Sydney, at may kukunin lamang ako,” sabi niya.

Tumango lamang ako.    

Napakalawak ng bukirin.  Ang sarap pagmasdan.  Pumikit ako para magnilay-nilay.  Nakaka-relax at nakakaginhawa sa pakiramdam.

Nang magtanghalian na ay nagtipon-tipon na ang mga magsasaka.  Pinagsama-sama nila ang mga pagkaing ipinabaon ng kanilang mga pamilya.

May talbos na kamote, ginisang replyo, may sinabawang sinigang na isda, pritong isda, pritong talong at bagoong.

Inabutan ako ni Allan ng isang dahong saging na may kanin.  

Sa pagtataka ko.

“Sydney, iyan ang plato dito.  Pasensiya na.  Wala akong nadalang kutsara kaya magkakamay tayo ngayon.” sabi niya

“Ok lang ba?” Tanong niya

Tumango na lamang ako.

“Tay, tay kami din.” sabi ng mga bata

“Oh, ito ang sa inyo ha, ang paborito natin?” 

“Talbos ng kamote.” Sabay-sabay nilang sinabi.

Napapatawa talaga ako ng pamilyang ito.  Lagi silang masaya at magiliw sa isat-isa.  Siguro kung ako ay bahagi ng kanilang pamilya.  Magiging kontento na ako at tunay na maligaya.

“Hoy, wala ba kayong panghimagas diyan?” tanong ni Allan sa mga magsasaka.

Tanawin mo ang puno ng mangga. Baka may natira pa?  Kahapon kasi ay ipinakuha na iyan dahil bumabagsak na ang bunga nito.” paliwanag ng isang magsasaka.

“Hayun, mayroon pa dun sa kabilang puno.  Akyatin mo na lang, Allan,” utos ng isa pang magsasaka.

“Ay, oo nga, at mukhang may mga hinog na roon,” sabi ni Allan.

“Sydney, dito ka lang muna at ako ay paparoon doon.” Sabi niya.

“Tay, sasama po kami,” sabi ng mga bata.

“Halika na kayo!” pag-aya niya sa mga bata, pero nauna pa ang mga ito sa pagtakbo papunta sa kabilang puno.

Tumayo  na rin ako para sumama.

“Sasama ka ba? Madulas doon” babala ni Allan.

Tumango lang ako at sumunod sa kanila.

Habang binabaybay namin ang kabilang puno.  Nadaanan ko ang kaliwat-kanang palayan.  Hinawakan ko ang mga mahahabang dahon.  Marahan kong pinadadan ang mga daliri ko sa mga ito.  Parang nabubuhay ang dugo ko sa mga nakikita at nadarama ko. Masaya ang pakiramdam ko.

Pagdating namin sa puno, nagsimula nang umakyat si Allan. Inihuhulog niya ang mga nakukuha niya.

“Alen, pumaroon ka roon at humingi ka ng  supot para sa paglalagyan ng mga mangga,” sigaw nito.

Sumunod agad ang bata at tumakbo patungo sa kasamahang magsasaka.

Tumingala ako at tinanaw ang mga mangga. Nakakita ako ng mga nagkumpol na mangga ng piko.  Nakakasilaw at sobrang liwanag ng sinag ng araw.

Nakita kong mahuhulog at babagsak ang mga manggang kinukuha ni Allan. Sa panghihinayang na mabiyak na naman  ito, tumakbo ako para saluhin ito.  Pero di ko napansing may madulas na bahagi na naapakan ko.

“Aaaaay!” biglang sigaw ko.

Napapikit na lamang ako at di ko nakontrol ang katawan ko.  Siguradong babagsak ako sa lupa.

Pero pagdilat ko ay, naamoy ko ang isang lalaking nakasalo sa akin.  May pagkabrusko ang kanyang samyo.  Salong-salo niya ako sa malawak niyang mga bisig.

“Sydney,”sigaw ni Allan na nagmamadaling bumababa sa puno.

Hindi ko maiwasang mapatitig pa rin sa lalaking nakasalo sa akin dahil napakaguwapo nito, para itong bidang artista sa mga pelikula.  At mabango rin siya.

“Mabuti na lang ang nasalo ka na ni Beno,” sabi ni Allan.

Parang pamilyar siya sa akin, pero hindi ko lamang maalala kung saan siya nakita.

Kumalas ako sa kanya at lumayo sa kanya. At nagpagpag sa pulang duster na suot ko.

“Salamat, Beno, ha, at nasalo mo si Sydney.” sabi nito sa kanya.

“Bakit ikaw ang nagpapasalamat, eh hindi naman ikaw ang nasalo ko,” sabi niya.kay Allan

Habang nag-aabang ng pasasalamat mula sa akin.

Antipatiko ito ah, pero sige lang.  Hindi kita papatulan ngayon

. 

Pinanindigan ko at hindi pa rin ako nagpasalamat sa kanya.  Hindi ko naman siya inobliga.  Siya ang kusang gumawa noon, kaya bakit ako magpapasalamat sa kanya? Sayang, pogi pa naman siya, pero may pagka-demanding na ayaw na ayaw ko sa mga tao.

“Uwi na tayo,” sinabi ko kay Allan.

Kaya nagmadaling humabol na si Allan sa akin. Tinawag na rin niya ang mga anak niya para umuwi na.  Natatakot kasi sila na baka magalit na naman ako.

“Bukas na lang Beno, dadaan ako sa bahay ninyo,” sabi ni Allan habang sumisenyas kay Beno.

“Beno? Ang bantot naman ng pangalan niya,” sa isip-isip ko.

Siguro ay isa rin siyang tauhan sa bukid.  Mukhang hindi naman siya magsasaka dahil bihis na bihisan siya.