Chapter 7

Nang makaalis nga ito sa silid ay kaagad na kinompronta ito ng binata.

“What exactly is that about? Why did you humiliate Kayt? Hindi niyo ba naisip na nasa loob kayo ng pamamahay niya? Wala na ba kayong utang na loob sa itinulong ng pamilya niya sa atin!” galit na galit ang tinig nito.

Mabilis naman inalis ni Ruel ang suot na salamin at hinilot-hilot ang bandang noo.

“Stop talking to me that way. Remember that I am your father here. Don't respect me; I don't forget anything. Malaki ang ang ating utang na loob sa pamilya nila. Pero hindi ibig sabihin na ikaw mismo na aking anak ang magiging kabayaran sa isang pagkakamali nagawa ng nakaraan!”

Nanlalaki ang mata at naguguluhan naman si Renton sa mga sinabi ang ama ngayon.  Akmang magsasalita ito nang inunahan siya nito.

“Don't force me to say anything, because I will remain speaking less, son. As for now, come with me. Our home is waiting for you,” he answered. Renton was going to say anything when the door opened, and Kaytie spat.

“You're leaving? You're leaving me?” she asked, her voice heavy with anguish.

Ngunit hindi na hinayaan ni Ruel na magsalita ito.

“Tama ka ng rinig, ngayon araw aalis ang anak ko rito. Humihingi ako ng patawad Senyorita Kaytie. Pero hindi  nababagay sa isang katulad mo ang anak ko. Dahil mas may tamang lalaki para sa iyo,” ani naman nito.

Lalong binalong ng sakit at pait ang mukha ng dalaga.

“Stop it! Papa! Hindi ikaw ang magdedesisyon sa relasyon namin ni Kaytie. Kami dapat! Dahil mahal namin ang isa't isa, wala kang karapatan na mamagitan pa sa amin!”

“Nagkakamali ka lamang Anak, katulad ng pagkakamaling napalapit ka pa sa kanya. Hindi ka niya mahal, ginagamit ka niya—”

Hindi na nakapagpigil si Kaytie at tuluyan sumabad.

"At sino kayo para pagsalitaan ako ng ganyan. Mahal ko po ang Anak niyo at iyon po ang sigurado ako!" matapang na bigkas ni Kaytie na maluha-luha na. Buong tibay niyang sinalubong ang galit na mukha ni Doc. Ruel.

“Kahit anong sabihin mo hindi kita pinaniniwalaan.”

Naiiling naman si Kaytie, tuluyan niyang iniwan sa katabing lamesa ang mga gamot na gustong makita ng Doctor.

“Iyan po ang lahat ng hinihingi niyong gamot, kahit sumpain niyo pa ako. Hindi ko po magagawang saktan o lasunin si Renton. Mahal ko siya!” Tuloy-tuloy na siyang lumabas.

Habang may hilam ng luha ang mga mata.

The father and his son were left behind. Ruel continued to inspect it as his son continued to look at him.

“Are you happy, Papa, that you're ruining Kaytie and my relationship completely?”

“Shut up, because I'm only doing what is necessary and will be good for you,” stated the man. Renton thoroughly brushed his face. This is clearly upset with what his Father is doing.

Mukhang, pinagsisihan na niyang ipaalam dito ang kalagayan niya kaya upang magkaroon ito ng tyansa na magpunta sa bahay ng nobya.

'Kaya ba ng ipinaalam ni Renton na balak niyang ipakilala si Kaytie dati sa Ama niya. Unang-una na hindi nagustuhan ni Ruel ito. Dahil tila alam ng dalaga na hindi magiging okay ang relasyon nila sa kanyang ama.'

Nakita niyang inilagay na nito ang mga gamot sa may bag nito.

“Ano? Napatunayan niyo na bang nilalason ako ng sarili kong girlfriend, huh?” mapait na tanong ni Renton sa Ama na nasa mga gamit ang pansin. Naghahanda na ito sa pag-alis.

“Tumigil ka! Ang mabuti pa ay ihanda mo na ang lahat ng gamit mo at uuwi na tayo ngayon din!” walang kagatol-gatol nitong pagma-mando.

May puwersa kahit nanghihina ay ipinukpok ni Renton ang nakakuyom na kamao sa may gilid ng kama. “Pwedi, Papa. Hindi na ako bata na katulad ng dati. P-para utusan mo sa lahat ng gusto mo. I am not like Mama, who constantly obeys you! Kaya hindi ba't nagpakalango siya sa alak at sigarilyo ng dahil sa pagiging diktador mo!”

Gilalas na pinakatitigan siya ni Ruel at walang sabi-sabing pinadapuan siya ng sampal sa kaliwang bahagi ng pisngi niya.

“Puny*ta ka! Huwag mong dinadamay ang ina mo rito Renton! Magmula ng naging kayo ng babaeng iyan ay hindi na kita kilala bilang anak ko!” Panduduro nito sa kanya.

Mabibigat na paghinga mula sa bibig ang ginawa ni Renton. Tutok na tutok na ang tingin niya sa direksyon ni Ruel.

“H'wag niyong isisi kay Kaytie kung bakit ako nagbago ng tuluyan. Ikaw mismo ang may kagagawan kung bakit ako nagkakaganito!” Tuluyan nagdilim ang buong isip niya. tanging nakikita lang niya ay ang nagagalit na mukha ng Ama.

Ang lahat ng sama ng loob, lihim na hinanakit sa ama ay umibabaw sa kanya sa sandaling iyon.

Hanggang sa abutin ng isang kamay niya ang leeg nito.

“Tumigil ka na! Tigil mo ako! Pwedi ba! Mababaliw ako! Kahit sino sa inyo, walang makakapaglayo sa akin kay Kaytie. Mas gusto ko na ikaw na lamang ang mawala sa buhay ko! Wala kang kwenta!" Nagwawalang pagsisigaw ni Renton. Para na itong nasasaniban ng masamang espirito sa inaasal.

Hindi pa nakuntento at mabilis na dinakma ng isa pang kamay nito ang leeg ng ama. Nagpumiglas naman si Doctor Ruel, nandidilat ang parehas na mata habang pinipilit na makabigkas man lang ng salita. Nagpambuno sila, ngunit tila nagkaroon ng agaran lakas ang binata.

Nais nitong humingi ng saklolo ay hindi na nito makayang gawin sa mga sandaling iyon.

Panay tapik na lamang ang nakayang magawa nito.  Kinakapos na sa paghinga. Habang si Renton ay hindi pa rin nagpaawat.

Hanggang sa tuluyan nakabalik si Kaytie, pagkagimbal at pagkagulat ang masasalamin sa mukha nito. Tanging matitinis na tili mula rito ang namayani sa sumunod na sandali...