Two

EVE

Marahan akong napaharap sa kanya. At sa dilim ng kwarto ay bahagya kong nasilayan ang matigas niyang mukha na tila walang bakas ng init o lambing kahit ang mga kamay niya ay patuloy na marahang humahaplos sa akin. Tahimik lang siya, gaya ng dati. Walang paliwanag. Walang paghingi ng tawad sa mga salitang binitiwan niya kanina na hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa dibdib ko.

Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko bago muling inilapit ang mukha niya sa akin. Napapikit ako nang maramdaman ko ang init ng paghinga niya. At kahit pilit kong pinapaalala sa sarili ko ang sakit na naramdaman ko ilang oras lang ang nakakalipas, unti-unti pa rin akong nanghina sa mga mararahang haplos na iyon. Dahan-dahang bumaba ang halik niya patungo sa malusog kong hinaharap. Ang dila niya ay paikot-ikot doon. Napahawak ako sa kanyang buhok habang dinadama ang kanyang ginagawa.

“Denzel…” mahinang usal ko.

Sa laki ng dibdib ko, hindi niya iyon mahawakan ng maayos. Sinubsob niya ang mukha niya roon bago dinilaan ang pagitan ng dalawa kong kabundukan. Pagkatapos, bumaba ang halik niya patungo sa sikmura ko. Hanggang sa makarating siya sa pinakanais niyang tikman. Binuka niya ang magkabila kong hita at saka sinumulang dilaan ang hiwa ko.

“Ahhh! Denzel ahh!”

Hindi ko napigilang mapaungol ng malakas lalo pa't napakainit ng dila niya roon. Maraming beses niyang dinilaan ang biyak ko bago niya sinispsîp ang mani ko. Pinaglalaruan ng dila niya ang mani ko habang ang isang kamay niya ay abala sa paglam4s ng isa kong dibdib.

Alam kong sa ganitong bagay niya lang ako kailangan. Masakit para sa akin iyon pero hinahayaan ko lang siya. Mahal ko siya at umaasang baka kapag binigay ko ang pangangailangan niya, mahalin niya rin ako balang-araw.

“Ahhh!”

Muli niyang dinilaan ang hiwa ko bago ipinasok sa loob ang mahaba niyang dila. Doon ako mas napaungol ng malakas. Napakasarap talagang kumain ni Denzel kaya hindi na ako magtataka kung bakit maraming babae ang nababaliw sa kanya.

“Denzel!” sigaw ko matapos mabilis niyang ipasok sa loob ko ang mahaba niyang dila.

Kung saan-saan sumusuot ang dila niya sa loob ko. Napakalikot at tila ba may hinahanap. Kulang na lang isubsob niya ng husto ang mukha niya sa hiyas ko. Habang walang sawang kinakain ito.

Mayamaya pa, hinubad na niya ang saplot niya at saka itinutok ang kanyang alaga sa lagusan ko. Dahan-dahan niya iyong ipinasok sa loob ko kaya muli akong napaungôl.

“F**k!” ungol niya nang isagad sa loob ko ang armas niya.

Hinawakan niya ako sa magkabilang hita at saka mabilis na bumayo. Damang-dama ko ang gigil sa bawat pag-ulos niya. Tila walang kapaguran siyang naglalabas-pasok sa loob ko. Napakabilis at walang kasing sarap. Ilang sandali pa ay pumuwesto naman siya sa gilid ko at saka tinaas ang isa kong hita. Agad siyang bumayo ng mabilis at sagad na sagad sa loob ko. Nakanganga na lamang ako habang dinadama ang masarap na ginagawa niya sa akin. Habang walang tigil siya sa pag-ulos, abala ang kamay niya sa paglamas ng malusog kong dibdib. Napuno ng ingay ang silid na iyon dahil sa ingay ng nagsasalpukan naming laman at ungol.

“Ahhh! Denzel ooh!”

Mahigpit ang kapit ko sa kanyang leeg habang umuungol. Punong-puno ako sa laki ni Denzel. Mayamaya pa, naramdaman ko na lang ang mainit na katas niyang sumabog sa loob ko. Sa mga ganitong gabi ko lang nararamdaman na para bang may asawa ako, at sa mga ganitong gabi rin ako mas lalong nasasaktan dahil alam kong pagdating ng umaga, mawawala rin ang kakaunting init na iyon na parang panaginip lang.

Pagkatapos no'n, humiwalay na siya sa akin na parang walang nangyari. Habang ako naman ay napatingin na lang sa kanya at agad na nagbihis. Sanay na akong ganito siya pagtapos niyang makaraos. At wala na akong magagawa pa kun'di ang ibigay ang pangangailangan niya.

MAAGA akong nagising kinabukasan kahit kulang pa ang tulog ko. Bahagya akong napamulat nang maramdaman kong wala na ang init ni Denzel sa tabi ko. Napatingin ako sa kabilang side ng kama at nakita ko na lang ang bakanteng unan at gusot na kumot. Bumangon ako agad at napansin kong nasa bathroom na siya, marahil ay naghahanda na para pumasok sa trabaho.

Mabilis akong tumayo at dumiretso sa kusina. Kahit mabigat pa ang katawan ko, kusa na lang akong kumilos gaya ng nakasanayan ko na. Inihanda ko ang paborito niyang almusal, eggs cooked exactly the way he liked, toasted bread, bacon, fresh juice, at black coffee na walang asukal. Maingat kong inayos ang lahat sa mesa habang paminsan-minsan ay sumusulyap sa oras.

Kahit ano pa ang nangyari kagabi, pinili ko pa ring umasa.

Pinili ko pa ring isipin na baka ngayong umaga ay magiging maayos siya. Baka ngayong umaga ay sabayan niya akong kumain. Baka kahit saglit lang ay maupo kami sa iisang mesa na parang normal na mag-asawa.

Nang matapos ko ang lahat, agad akong nagpunas ng kamay sa apron ko at lumabas ng kusina. Narinig ko ang tunog ng mga yabag ni Denzel pababa ng hagdan. Napangiti ako at mabilis na inayos ang sarili ko.

“Denzel, breakfast is ready,” sabi ko habang nakatingin sa kanya.

Hindi siya sumagot.

Nasa suot na niyang mamahaling suit, maayos ang buhok, at malamig na naman ang ekspresyon ng mukha niya na para bang walang nangyari kagabi.

Lumapit siya sa foyer habang may kausap sa phone.

“Yes, move the meeting earlier,” malamig niyang sabi sa kausap.

Napatigil ako sa pwesto ko habang nakatingin sa kanya.

Bahagya akong lumapit. “Denzel, naghanda ako ng breakfast. Sabay ka muna-”

Hindi niya ako nilingon at hindi man lang siya huminto.

Tinanggap lang niya ang car keys mula sa driver na naghihintay sa may pinto. At tuloy-tuloy na naglakad palabas.

“Denzel…” mas mahina kong tawag.

Pero tila wala siyang narinig. O baka pinili lang niyang huwag akong marinig.

Sa isang iglap ay bumukas at sumara ang malaking pinto ng mansion, kasabay ng tunog ng sasakyan niyang paalis. At naiwan na naman akong mag-isa. Mabagal akong napalingon sa dining table kung saan maayos kong inihanda ang almusal para sa kanya. Mainit pa ang kape, malutong pa ang toast at aayos pa ang pagka-plate ng pagkain. Pero wala na ang taong pinaghandaan ko.

Hindi ko namalayang unti-unti ng namuo ang luha sa mga mata ko. Hanggang sa tuluyan na iyong tumulo. Napahawak ako sa gilid ng mesa habang pilit pinipigilan ang paghikbi na kumawala sa dibdib ko.

Ganito na lang ba palagi?

Sa gabi, lalapit siya sa akin kapag kailangan niyang magparaos. Sa umaga, iiwan niya akong parang wala akong kwentang asawa.

Na para bang wala akong halaga. Para bang isa lang akong parte ng bahay na naroon pero hindi napapansin. Napayuko ako habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha ko. Nasa harap ko ang almusal na buong aga kong inihanda para sa asawa ko, ngunit tulad ng puso ko, nanatili lang din itong hindi man lang nagalaw.