KHMB: Kabanata 5

Dumating ang lunes ng umaga, para kay Thunder ito na sana ang simula ng perpektong linggo niya. Wala na ang babaeng pilit na ipinakasal sa kanya at sa wakas ay nasa tabi na niya ang babaeng totoong nagmamay-ari ng puso niya. Ngunit pagkapasok pa lang niya sa kanyang opisina, ramdam niya na para bang may mali. 

Wala ang paborito niyang kape sa ibabaw ng mesa. Ang mga dokumentong kadalasang naka-arrange by priority na may kasamang maliliit na sticky notes ay nakatambak lang na parang basura.

Agad niyang pinindot ang intercom. "Anton, nasaan ang kape ko?"

"S-Sir," nauutal na sagot ng assistant niya. "Tinitimpla ko na po. Pero hindi ko po makuha 'yung saktong timpla ni Ma'am Sabrina. Siya po kasi talaga ang personal na nagtitimpla niyan para sa inyo tuwing umaga."

Kumunot ang noo ni Thunder. "It's just coffee, Anton. Wala na si Sabrina rito kaya matuto kang gumawa ng sarili mong trabaho."

Pinatay niya ang intercom at padabog na umupo. Pilit niyang iwinawaksi ang iritasyon.

“Coffee. Right. Hindi siya kawalan dahil lang sa kape.”

Ilang minuto ang lumipas, pumasok si Alexa. Suot nito ang isang fitted na designer dress na mas angkop sa isang red-carpet event kaysa sa isang corporate setting. May dala itong kape mula sa isang sikat na café.

"Good morning, babe," malambing nitong bati bago humalik sa pisngi niya. "I brought you coffee. And guess what? I already reviewed the marketing plan for the Sy-Montecillo account. We're ready for the board meeting."

Bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Thunder. "Good. Let's go."

Ngunit ang inaasahan niyang maayos na meeting ay naging isang malaking sakuna.

Sa loob ng boardroom, nakatayo si Alexa sa harap ng projector, nakangiti nang pagkatamis-tamis. "So, for the real estate project, I suggest we hire top influencers from Paris to promote the luxury condos. We should focus on aesthetics, high-fashion campaigns and less on the technical structural benefits. People want beauty, not boring blueprints."

Katahimikan ang bumalot sa buong kwarto. Ang mga board members ay nagkatinginan at halatang dismayado.

Hindi nakapagpigil si Agnes, ang dating assistant ni Sabrina. "Miss Alexa, with all due respect, the Sy-Montecillo account is an eco-friendly structural project targeting traditional investors. Hindi po uubra ang high-fashion concept diyan. Ang strategy ni Ma'am Sabrina d'yan ay i-highlight ang sustainability at ROI ng mga investors over a 10-year period. Kung influencers ang gagamitin natin, pagtatawanan tayo ng mga kliyente natin mamayang hapon."

Namula si Alexa nang marinig ang sinabi ng dalaga.  Agad itong tumingin kay Thunder na para bang isang batang napahiya. "Thunder, she's insulting my ideas in front of everyone."

Nag-init ang ulo ni Thunder. Tiningnan niya ng matalim si Agnes. "Agnes, please sit down. Alexa is the new Marketing Director here. Kung ano ang gusto niyang mangyari, 'yun ang susundin ninyo. And stop bringing up Sabrina's outdated strategies!"

Umigting ang panga ni Agnes at padabog na umupo dahil sa inis. "Yes, Sir. But don't say I didn't warn you."

Pagdating ng hapon, nangyari ang kinatatakutan ni Agnes. Ang CEO ng Sy-Montecillo Group ay hindi man lang tinapos ang presentation ni Alexa.

"Is this a joke, Thunder?" malamig na tanong ni Mr. Sy, ang pinakamalaking investor ng Alcantara Group. "Nasaan si Sabrina? We agreed to sign because of her comprehensive market analysis. Ano 'tong pinapakita niyo sa akin? Fashion magazine?"

"Mr. Sy, Sabrina is no longer with the company. Alexa here has fresh, innovative ideas—"

"I don't care about fresh ideas if it doesn't make sense!" putol ng matanda, bago tumayo at inayos ang coat nito. "Tell Sabrina that until she's the one handling my account, this deal is completely off."

Paglabas ng kliyente, naiwan si Thunder na nakakuyom ang mga kamao. Umiiyak na nakahawak si Alexa sa braso niya. "I'm sorry, Thunder. I thought they would like it."

"It's fine, Alexa. It's not your fault."

Pero habang tinitingnan niya ang umiiyak na si Alexa, may isang katanungan ang bumabagabag sa isip niya. “Bakit pakiramdam ko, unti-unting gumuho ang kumpanya ko nang umalis si Sabrina?”

Samantala, sa VIP Wing ng De Leon Medical Center sa Tagaytay. Parang nasa loob ng isang royal suite si Sabrina. Ang hospital bed ay gawa sa memory foam, ang mga kumot ay gawa sa pure silk at may tatlong nurse na nakatayo sa gilid, handang pagsilbihan siya anumang oras.

Nakaupo siya sa kama habang maingat na ipinapahid ni Dr. Valderama, ang pinakamagaling na OB-GYN sa buong bansa ang malamig na gel sa kanyang sinapupunan.

Sa paligid niya ay parang mga nakabantay na gwardiya ang kanyang pamilya. Nakaupo si Lolo Fernando sa isang mamahaling silya, mariing nakahawak sa kanyang tungkod, habang sina Kuya Marco at Kuya Leandro ay nakasandal sa pader, parehong seryoso at pinagpapawisan sa kaba.

"Doktora, bakit niyo dinidiin nang ganyan ang tool sa tiyan ng apo ko? Baka masaktan ang bata!" bulyaw ni Don Fernando.

Napangiti ang doktora. "Don Fernando, kailangan po ito para mas malinaw nating makita ang baby sa monitor. Huwag po kayong mag-alala, hindi po ito masakit."

"Make sure it doesn't hurt her or I'll buy this entire hospital and fire everyone," seryosong banta ni Leandro.

Natawa si Sabrina, isang tunay at masiglang tawa na limang taon nang hindi naririnig ng pamilya niya. "Kuya, atin na itong ospital. Wag kang masyadong OA."

"We just want you safe, Princess," nakangiting sagot ni Marco pero nakabantay pa rin ang mga mata sa screen.

Maya-maya pa, may isang mabilis na tunog ang umalingawngaw sa buong kwarto. Biglang natahimik ang lahat. Nawala ang pagka seryoso nina Marco at Leandro. Ang mga mata ni Don Fernando, na kilalang walang inuurungan sa negosyo ay biglang nangilid ang luha.

"That's the heartbeat, Señorita Sabrina," malumanay na sabi ng doktora sabay turo sa isang maliit na tuldok na kumukurap sa monitor. "Your baby is very healthy and strong."

Napatakip si Sabrina sa kanyang bibig habang tuloy-tuloy ang pagbagsak ng kanyang mga luha. Ang tunog na iyon, iyon ang pinakamagandang musikang narinig niya sa buong buhay niya.

Lumapit si Don Fernando at hinawakan ang kamay niya. "Naririnig mo ba 'yan, apo? Isang De Leon. Isang malakas at matapang na De Leon."

Tumingin si Sabrina sa monitor at bumulong, "Nandito lang si Mommy, baby. Ibibigay ko sa'yo ang buong mundo. Hinding-hindi ka makakaranas ng sakit kagaya ko."

—

Samantala, alas-otso na ng gabi, pero nasa loob pa rin ng opisina si Thunder. Nag-iisa na lang siya roon dahil umuwi na si Alexa at sumama raw ang pakiramdam nito sa stress.

Nakatingin si Thunder sa tambak na papeles na kailangan niyang pirmahan, mga problemang iniwan ng palpak na presentation kanina. Napasabunot siya sa sarili. 

Wala sa sariling kinuha niya ang cellphone niya at dinial ang numero ni Sabrina.

Gusto niya itong pagalitan, gusto niyang isumbat dito kung bakit iniwan nito nang magulo ang mga files ng kliyente. Gusto niyang marinig ang boses nito na nagso-sorry at sasabihing bukas ay aayusin nito lahat. Subalit ilang ring ang nakalipas agad na narinig niya ang boses ng operator sa cellphone niya. 

"The number you have dialed is no longer in service."

Natigilan si Thunder. Inulit niya ang pagtawag ngunit ganoon pa rin. Kunot-noong binuksan niya ang HR database para hanapin ang emergency contact at address ni Sabrina. Pero nang mabuksan niya ang profile nito, nanlamig ang buong katawan niya. Lahat ng impormasyon tungkol sa dalaga ay halos blangko. Isa lang ang nakasulat doon, isa itong orphan. 

Limang taon silang naging mag-asawa. Sa iisang bubong sila natulog pero ngayon niya lang napagtanto, wala siyang alam kahit isa tungkol kay Sabrina. Hindi niya alam kung saan ito umuuwi, kung sino ang mga kaibigan nito o kung saan ito hahanapin.

Bumaba ang tingin niya sa pinirmahang annulment papers at sa kumikinang na wedding ring sa ibabaw ng mesa.

Sa unang pagkakataon, isang matalim at hindi maipaliwanag na takot ang gumapang sa dibdib ng isang Thunder Alcantara. Takot na baka ang babaeng pilit niyang itinapon ay hindi na kailanman babalik pa sa kanya.