KHMB: Kabanata 4

Samantala, nakatayo lang si Thunder sa loob ng opisina. Ang paningin niya’y nakapako sa ibabaw ng kanyang mahogany desk. Nariyan ang Irrevocable Resignation Letter ni Sabrina at sa ibabaw nito ay ang Petition for Annulment na pirmado na ng babae na walang anumang pag-aalinlangan. At sa mismong gitna, tila nang-aasar na kumikinang sa ilalim ng ilaw ang two-carat diamond wedding ring na ibinigay niya rito limang taon na ang nakararaan.

Wala itong kinuha, ni wala itong hiningi sa kanya. Umalis ito na parang wala lang. 

Isang pamilyar na pabango ang sumira sa pagmumuni-muni niya. Naramdaman ni Thunder ang malambot na mga braso ni Alexa na yumakap sa kanya mula sa likuran. Ipinatong ng babae ang baba nito sa balikat niya at nag-aalalang nagsalita.

"Thunder. I feel so bad," malambing ngunit malungkot na sabi ni Alexa. "Dahil ba sa akin kaya umalis ang asawa mo? Paano na 'yan? Sabi nila, magaling daw siya eh. Baka bumagsak ang Alcantara Group kapag nawala ang Marketing Director niyo."

Kumunot ang noo ni Thunder. Hinawakan niya ang mga kamay ni Alexa at hinarap ito. "Don't be ridiculous, Alexa. Ang kumpanyang ito ay nakatayo na bago pa man siya dumating. Pumasok lang siya rito bilang kabayaran sa utang na loob namin sa kanya."

Utang na loob. Iyon lang ang tingin niya roon. Limang taon na ang nakalipas, iniligtas ni Sabrina ang buhay ng lolo niya. Bilang kapalit, ang kaisa-isang hiningi nito ay ang pakasalan siya. Kinamuhian niya si Sabrina dahil doon. Itinali siya nito sa isang kasal habang nasa Paris si Alexa.

"Pero nagalit siya kanina. Kasalanan ko talaga," maluha-luhang dagdag ni Alexa at marahang hinaplos ang dibdib ni Thunder. "Maybe... maybe I should take over her position? I studied Fashion Marketing in Paris, Thunder. Gusto kong makabawi sa'yo. Gusto kitang tulungan."

Tinitigan ni Thunder ang magandang mukha ni Alexa. Ito ang babaeng minahal niya, ang babaeng hinihintay niya. Pero bakit nang tumingin siya sa singsing na iniwan ni Sabrina, may kung anong mabigat na nakadagan sa dibdib niya? Pinilig niya ang kanyang ulo para alisin ang isiping iyon.

"Of course," sagot ni Thunder. “Ibibigay ko sa'yo ang posisyon, Alexa. Anything you want."

Sa likod ng maamong ngiti ni Alexa, isang kislap ng tagumpay ang dumaan sa mga mata nito. Nakuha rin niya ang gusto niya, iyan ang nasa isip ng babae. 

Samantala, binabagtas na ni Sabrina ang kahabaan ng SLEX papuntang South. Bumubuhos ang malakas na ulan, tila nakiki simpatya sa nag-uumapaw na luhang hindi na niya mapigilan sa pag-agos.

Limang taon na pagpapanggap bilang isang masunurin, tahimik at perpektong asawa. Ibinaon niya sa limot kung sino talaga siya para lang bumagay sa mundo ni Thunder, umaasang balang araw ay matututunan din siyang mahalin nito. Pero wala, itinapon pa rin siya ng lalaki. 

Tumingin siya sa passenger seat. Nandoon ang isang maliit na karton kung nasaan ang mga personal niyang gamit. Wala siyang kinuha na kahit anong binili ni Thunder gamit ang pera nito.

"It's over," humihikbing bulong niya at mariing kinagat ang ibabang labi para pigilan ang pag-iyak. "Hinding-hindi na ako magiging tanga."

Ilang oras pa ang lumipas, pumasok ang sasakyan niya sa malamig at maulap na siyudad ng Tagaytay. Dito, malayo sa polusyon at ingay ng Maynila, nakatago ang katotohanang hindi kailanman nalaman ni Thunder Alcantara.

Hindi isang simpleng middle-class na babae si Sabrina. Hindi siya isang desperadang ulila na naghanap ng pamilyang aampon sa kanya. Siya si Sabrina Isabel De Leon. Ang nag-iisang apo at tagapagmana ng De Leon Empire, isang pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalalaking real estate, shipping lines at chain of private hospitals sa buong Asia. Iniwan niya ang lahat ng karangyaan, nagpakababa at itinago ang tunay na apelyido para sa lalaking pangarap niya.

Ngunit ngayon, tapos na ang laro at pagpapaka martir niya, babalik na siya sa trono niya.

Huminto ang sasakyan niya sa tapat ng naglalakihang wrought-iron gates na may nakaukit na letrang D at L. Nang makilala ng mga security ang plate number niya, awtomatiko itong bumukas. Sinalubong siya ng isang mala-palasyong mansyon na napapalibutan ng mga pine trees.

Hindi pa man siya tuluyang nakakababa ng sasakyan, nagmamadali nang lumapit ang mga naka-uniform na kasambahay at mga bodyguard bitbit ang malalaking payong.

"Señorita Sabrina! Sa wakas! Dumating na po kayo!"

Hindi na pinansin ni Sabrina ang mga sumalubong sa kanya. Dire-diretso siyang naglakad papasok sa grand foyer ng mansyon.

Sa paanan ng grand staircase, nakatayo ang isang matandang lalaki na may hawak na tungkod. Kahit may edad na, hindi maitatago ang awtoridad at kapangyarihan sa tindig ni Don Fernando De Leon. Sa magkabilang tabi nito ay ang dalawang nakatatandang pinsan niyang sina Kuya Marco at Kuya Leandro na parehong kilala at kinatatakutan sa business world.

Nang makita nila ang basang-basa, namumutla at umiiyak na si Sabrina, nag-iba ang ihip ng hangin sa buong mansyon.

"Lolo..." nanginginig na tawag ni Sabrina.

Nabitawan ni Don Fernando ang tungkod. Ang mga matang kinatatakutan ng mga pulitiko at bilyonaryo ay napalitan ng labis na pagmamahal at sakit. Ibuka nito ang braso sabay sabing, “Apo ko!” 

Tumakbo si Sabrina at yumakap nang mahigpit sa kanyang lolo. Doon na siya tuluyang bumigay. Humagulgol siya nang pagkalakas-lakas na para bang isang batang iniwan ng magulang. Ang lahat ng sakit, pang-iinsulto, pamamahiya at pambabalewala ni Thunder ay ibinuhos niya sa mga luhang iyon.

"Lolo, pagod na pagod na po ako. I-Iniwan ko na po siya. Tama na po."

Napatiim-bagang si Marco nang marinig ang sinabi ng pinsan. Humakbang ito at lumapit sa kanila. "That bastard! Pupuntahan ko siya sa Maynila ngayon din. Wawasakin ko ang Alcantara Group hanggang sa magmakaawa siya sa harapan mo, Sab."

"Marco, stop," malamig na utos ni Don Fernando habang banayad na hinahaplos ang buhok ng apo. "Look at your cousin. She needs us right now. The revenge can wait."

Kumalas si Sabrina sa pagkakayakap. Pinunasan niya ang kanyang mga mata at tumingin sa tatlong pinakamahalagang lalaki sa buhay niya. "Kuya, Lolo, may isa pa po akong sasabihin."

Awtomatikong napunta ang kamay ni Sabrina sa kanyang tiyan, pilit itong pinoprotektahan. "B-Buntis po ako."

Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong grand hall. Nanlaki ang mga mata ni Don Fernando, habang sina Marco at Leandro ay natigilan.

"Anak ba ng lalaking 'yon?" mariing tanong ni Kuya Leandro habang napapakuyom ng kamao. 

Tumango si Sabrina at muling tumulo ang luha sa pisngi niya. "Opo. Pero hindi niya alam. At sinabi niyang kapag nalaman niyang buntis ako, papatayin o ipapa-abort daw niya. Kaya umalis na ako, Lolo. Gusto kong protektahan ang baby ko. Tayo na lang po, sapat na po 'yun sa akin."

Rinig na rinig ang malakas na paglagapak ng tungkod ni Don Fernando sa marmol na sahig. Tila may dumaang kidlat sa mga mata ng matanda. Isang nakakatakot at nakakapangilabot na galit ang bumalot sa buong pagkatao ng bilyonaryo.

"Gusto niyang patayin ang isang De Leon?" mababa ngunit nagbabantang saad ni Don Fernando. Tumingin ito kay Sabrina at biglang lumambot muli ang ekspresyon nito. Hinawakan nito ang mukha ng apo. "Huwag kang mag-alala, princess. Mula sa araw na ito, burado na si Thunder Alcantara sa mundo mo."

Binalingan ng matanda sina Marco at Leandro. "Ihanda niyo ang lahat ng ospital natin. Ibigay niyo ang pinakamagaling na OB-GYN sa Pilipinas para kay Sabrina at para naman kay Thunder..."

Ngumiti nang nakakapangilabot si Don Fernando. "Ang batang iyan ay ipapanganak bilang isang De Leon. He will be born into absolute royalty. At sisiguraduhin kong luluhod muna si Thunder Alcantara sa bubog bago niya masilayan kahit anino man lang ng apo ko sa tuhod.”