LOGIN"แม่ไม่สบายเหรอครับ?" เดลตาปรายมองหน้าฉันที่นอนเหงื่อซกข้างกายของเดนิสอีกที จะบอกลูกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ว่าแม่ไม่ใช่ไม่สบายแต่แค่ถูกพ่อของเขารังแกมาสภาพเลยเหมือนซอมบี้ตายซากแบบนี้…"เปล่าครับ แม่ไม่ได้เป็นอะไร แค่ข้างนอกมันร้อนนิดหน่อย""ถ้าแม่อ่านไม่ไหวผมอ่านให้น้องฟังก็ได้นะครับ" โถ่…พ่อเทพบุตรสุดหล่อ
ก็อก ๆ"ปลายเข้าไปนะคะ" ประตูห้องทำงานของดีแลนถูกเปิดออกด้วยร่างของภรรยาสาว เธอเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับถาดที่ถือพายแอปเปิ้ลที่เพิ่งออกมาจากตู้อบร้อน ๆปลายฝนวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งแล้วโอบรอบคอคนเป็นสามี"ลูกล่ะ?" เรียวปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดแล้วกระชับก
ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นห้องให้เกิดเสียงดังทุกท่วงท่าการเดิน พนักงานหลากหลายคนในละแวกพากันถอยหลังชิดขอบแล้วจ้องมองร่างดูดีทั้งสองไม่วางตา หนึ่งในนั้นคือดีแลนสวมสูทสีดำสุขุมส่วนอีกคนก็คือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เด็กชายเดลตาวัยห้าขวบที่วันนี้อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าและหูกระต่ายสีดำเดินทางมา
งานแต่งงานริมทะเล D&P"สวยมาก เหมือนตุ๊กตาเลย" เสียงน้ำอิงเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่อยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวย เป็นชุดเดรสฟูฟ่องสีขาวยาวเสมอเข่าและรองเท้าผ้าใบสีขาวปล่อยผมยาวถึงแผ่นหลังเป็นการใส่ชุดแต่งงานที่รองรับความปลอดภัยของเจ้าสาวท้องอ่อนเป็นอย่างดีด้วยความเห็นด้วยของดาร์ลินและดีแลนที่ไม่อยากให้เธอเหนื่
บทที่ 56 แนะนำตัว"เธอจะไม่แนะนำฉันให้ครอบครัวเธอรู้จักเหรอ?" ร่างบางปรายมองคนที่เพิ่งจะเอ่ยจบ ทั้งสองยังคงยืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพ่อแม่และพี่สาวปลายฝน เมื่อได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็ยกยิ้มขึ้น ก่อนที่จะเอื้อมไปจับฝ่ามือใหญ่แล้วพูดกับเจดีย์เล็ก ๆ ตรงหน้า"พ่อแม่พี่ฟ้า…คนนี้คือแฟนหนูเองค่ะคุณดีแลน
วันนี้ดีกว่าทุกวันคือมีคุณดีแลนไปทำงานพร้อมกันด้วย เขาบอกว่ากิจการโรงแรมใหม่เคลียร์จนเสร็จหมดแล้วกำลังอยู่ในขั้นตอนการเปลี่ยนชื่อจากไรอันเป็น DELTA.P งงไหมว่าทำไมไม่อยู่ในเครือเดรโกแล้วเป็นชื่อนี้ได้ แรก ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจไม่ต่างแต่เพิ่งได้เฉลยจากเขาที่ว่าเดลต้ามาจากชื่อลูกของเรา ใช่…เขาได้ชื่อลูกตั้ง
ระหว่างที่รถหรูกำลังตรงไปบริษัทภายในรถกลับมีแต่ความเงียบงัน ฉันนั่งนิ่ง ๆ ทำตัวไม่ถูกจึงมองออกไปนอกกระจกรถดูท้องฟ้ารถยนต์ที่สัญจรไปมาตลอดทางครืดดด ครืดดด ~เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของคนตัวโตข้าง ๆ เรียกให้ฉันเหลือบมอง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขามองมาที่ฉันพอดี เราสบตากันแวบเดียวฉันก็รีบเบือนหน้าหนีด
"จะไปรับเพื่อนไม่ใช่เหรอ ทางไปสนามบิน""แต่ฉันหมายถึงฉันไปรับคนเดียวนะคะ""คิดว่าฉันจะปล่อยให้นายหญิงของเดรโกไปเองคนเดียวเหรอ?" ปลายฝนกุมขมับคิดหนักกว่าเดิมอีก ยกโขยงกันไปสามคันรถแน่นอนว่าน้ำอิงต้องสงสัยอยู่แล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกจนหนทางมืดไปหมด เว้นอยู่ทางเดียวคือยอมรับและพูดความจริงกับน้ำอิงแต่โดยดี
"ยะ ยัยฝน…" น้ำอิงเอื้อมไปจับมือเพื่อนสนิทไว้แน่น มือบางกลัวจนมือเย็นเฉียบ เธอเห็นขบวนรถของคนที่มารับจอดรออยู่สี่คันเรียงกันเป็นแถวตัวบางก็ยิ่งสั่น อีธานเปิดประตูรถคนละคันกับดีแลนให้นายหญิงของเขาเข้าไปนั่งกับเพื่อนแล้วตัวเขาเองก็รีบวิ่งไปขึ้นรถโรลรอยซ์คันเดิมที่ขับมาซึ่งคือคันที่ดีแลนนั่งในตอนนี้"แ
ครืดดด ครืดดด ~น้ำอิงปลายฝนเหลือบมองคนที่กำลังนั่งทานข้าวด้วย ซึ่งดีแลนเองก็มองตามก่อนที่จะพยักหน้าให้เธอรับสายตามสบาย(ไม่โทรมาเลยนะ ไม่คิดถึงกันแล้วเหรอ?) ทันทีที่กดรับปลายสายก็รีบพูดจนเธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยทักทายใด ๆ"ต้องคิดถึงอยู่แล้ว ขอโทษน้า…ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย~" ดีแลนเหลือบมองคนที่กำลัง







