ตอนที่ 1 อุบัติเหตุ

หลังจากที่เธอเลือกดูกระเป๋าอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วโมง ก็ได้ติดมือกลับมาสามใบ ซึ่งพอจ่ายเงินอะไรเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินออกมาจากในห้อง พร้อมกับมองหาเพื่อนชายอย่างราชา แต่ก็ไม่เห็นเขาอยู่ในร้านเลย

หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับโทรหาเพื่อน โดยรอสายไม่นานปลายสายก็กดรับสาย เธอจึงรีบพูดแทรกขึ้นไปทันที

"นายอยู่ไหน"

(รถ)

"อ้าว ทำไมรีบไปจัง"

(ที่ร้านคนเยอะ ฉันเลยมารอที่รถแทน เสร็จแล้วเหรอ)

"ใช่"

(ถ้าเสร็จแล้วก็รีบมา)

"โอเค" นาเนียร์ตอบปลายสาย พร้อมกับกดตัดสายแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายใบหรู และในตอนนั้นเองพนักงานก็เดินถือถุงกระดาษบรรจุกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอมายื่นให้ ซึ่งหญิงสาวก็ยื่นมือไปรับแล้วเดินออกมาจากร้าน

หญิงสาวเดินตามทางมาเรื่อย ๆ เพราะจุดหมายของเธอคือโรงจอดรถหรู ที่ทางห้างมีที่จอดไว้ให้

ใช้เวลาประมาณห้านาที ก็เดินมาถึงรถของเพื่อนชาย เธอเปิดประตูเข้ามานั่ง ส่วนถุงกระดาษที่บรรจุกระเป๋าไปวางเบาะด้านหลัง

"ไหนว่าจะไปดูเฉย ๆ ไง ทำไมได้มาตั้งหลายใบ"

"ครั้งแรกก็ไม่ได้จะซื้อเยอะขนาดนี้หรอก แต่พอได้จับได้ถือมันสวยถูกใจไง แถม SA ก็เชียร์หนักด้วย เลยซื้อทำยอดให้เขา"

"จะกลับคอนโดเลยไหม หรือจะแวะที่ไหนอีกหรือเปล่า"

"ไม่แวะแล้ว กลับเลยดีกว่า ฉันอยากนอนแล้วเนี่ย วันนี้ก็เรียนติดต่อกันมาทั้งวัน"

"เรียนอะไร ฉันเห็นเธอหลับทั้งคาบ"

"ราชา" นาเนียร์เอ่ยชื่อเรียกราชาเสียงดัง พร้อมกับทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

"ก็ฉันพูดจริง"

"....."

"อยากกลับไปนอนก็ให้ไปนอนจริง ๆ เถอะ ไม่ใช่คืนนี้เห็นเช็กอินที่ผับล่ะ"

"คืนนี้ไม่ออกไปไหนจริง ๆ อยากพักร่าง" หญิงสาวตอบเพื่อนไป พร้อมกับปรับเบาะที่ตัวเองนั่งเอนนอนลงแล้วหลับตาเพื่อพักผ่อน

"น้องภีมลูก เอาหมูไปเสิร์ฟโต๊ะสามให้แม่หน่อย"

"ได้ครับคุณแม่" 'ภีม'

นักศึกษาหนุ่มวิศวกรรมเคมีปีหนึ่ง ก็รีบเดินไปหยิบจานหมูที่พึ่งสไลด์เสร็จ ไปเสิร์ฟยังโต๊ะหมายเลขสาม ที่มีนักศึกษาหนุ่มและสาวรุ่นพี่ต่างคณะหลายคนกำลังนั่งรออยู่

ซึ่งพอเขาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว ก็โดนเอ่ยแซวจากรุ่นพี่กลุ่มนี้อย่างเช่นเคย เพราะพวกพี่เขาเป็นลูกค้าประจำที่นี่ ทำให้เจอกันบ่อย โดยชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรด้วย แต่กลับยิ้มให้แทน แล้วเดินกลับมาเทน้ำแข็งใส่กระบวย เพื่อจะเอาไปเสิร์ฟยังลูกค้าโต๊ะอื่น

ภีมทำงานที่ร้านหมูกระทะของพ่อแม่ของเพื่อนสนิทที่เรียนคณะเดียวกันอย่าง 'โต้ง' เพราะพวกท่านทั้งสองเอ็นดูในตัวเขา ที่ต้องทำงานหาเงินเรียนเอง เลยรับมาทำงานด้วยตั้งแต่ก่อนเปิดเทอม

หลังจากทำงานที่นี่ได้ประมาณสองเดือน ชายหนุ่มก็รู้สึกชอบมาก เพราะถึงงานจะหนักแล้วเลิกดึก แต่เงินค่อนข้างดี แถมยังมีทิปนิด ๆ หน่อย ๆ จากลูกค้า ที่เจ้าของร้านบอกให้เราสามารถเก็บเอาไว้เองเลย ไม่ต้องไปหารกับใคร เพราะส่วนมากเงินพวกนี้เขาจะเก็บเอาไว้เป็นค่ากินรายวัน ส่วนเงินรายเดือนเขาจะเก็บเอาไว้จ่ายค่าห้องกับค่าเทอม

"ไอ้ภีม โต๊ะเจ็ดเรียกหา" พอได้ยินโต้งเรียกแบบนั้น เขาก็รีบหันไปมอง พบว่าคนที่เรียกเขาเป็นรุ่นพี่นักศึกษาที่กำลังกวักมือเรียกเขา ซึ่งเขาก็รีบเดินไปหาพร้อมกับถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"พอดีพี่อิ่มแล้วนะจ๊ะน้องภีมสุดหล่อ เช็กบิลเลยค่ะ"

พอได้ยินลูกค้าพูดแบบนั้น ชายหนุ่มก็รีบหยิบสมุดที่จดติดตัวเอาไว้มาเปิดดู ว่าลูกค้าโต๊ะนี้สั่งอะไรไปบ้าง พอเปิดเห็นแล้วก็รีบหยิบเครื่องคิดเลขมาคิดเงิน พร้อมกับยื่นบิลค่าอาหารให้กับลูกค้าดูค่าเสียหายของอาหารมื้อนี้

โดยยืนรอไม่นาน ลูกค้าก็ยื่นธนบัตรใบสีเทาและสีม่วงอย่างละหนึ่งใบมาให้ ชายหนุ่มจึงรีบเดินเอาไปให้เจ้าของร้านคือแม่ของเพื่อนเพื่อทอนเงิน แล้วรีบเดินกลับมายื่นเงินทอนให้กับลูกค้าคืน ซึ่งลูกค้าก็ส่ายหน้าปฏิเสธ บอกว่าเงินที่เหลือคือทิป เขาจึงรีบไหว้ขอบคุณ พร้อมกับเดินไปส่งลูกค้าที่หน้าร้าน

พอลูกค้าออกไปแล้วก็เดินกลับมาเก็บของ เอาไปไว้ให้กับคนล้างจานหลังร้าน แล้วเดินกลับมาต้อนรับลูกค้ากลุ่มใหม่ ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านกัน

"สวัสดีครับลูกค้า เชิญนั่งครับ" ชายหนุ่มเอ่ยเชิญลูกค้ามานั่ง พร้อมกับรีบเดินไปตักน้ำแข็งใส่เหยือกเพื่อมาเสิร์ฟ

ระหว่างนั้นก็จดเมนูที่ลูกค้าต่างทยอยสั่งมาหลายเมนู พอจดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินกลับมายื่นเมนูอาหารที่เพิ่งจดไปให้กลับเพื่อนต่างคณะที่ทำงานด้วยกัน โดยพนักงานที่ทำอยู่ร้านหมูกระทะนี้ ส่วนมากจะเป็นเด็กมหา'ลัยซะส่วนใหญ่

โดยพอยืนรอเพื่อนเตรียมของเสร็จแล้ว ก็ต่างทยอยเอาไปเสิร์ฟจนครบ แล้วเดินกลับมานั่งดื่มน้ำที่หลังร้าน เนื่องด้วยวันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ ทำให้ภีมแทบไม่ได้นั่งเลย ตอนนี้ขาของชายหนุ่มค่อนข้างล้าไปหมด แต่ก็ไม่ได้คิดจะเอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน โดยพอดื่มเสร็จแล้วก็รีบลุกเพื่อไปเดินดูลูกค้าต่อ ซึ่งในตอนนั้นก็มีคนยกมือเรียกพอดี เขาที่อยู่ใกล้จึงรีบเดินไปหาทันที

"ถ้าจำไม่ผิด น้องภีมปีหนึ่ง วิศวะเคมีใช่ไหมเนี่ย"

"ใช่ครับ"

"ทำงานอยู่นี่เหรอคะ"

"ครับ"

"ทำนานยังเอ่ย พี่จำได้เคยมากินเมื่อเทอมที่แล้วไม่เห็นน้องภีมที่นี่เลย"

"ผมเพิ่งมาทำได้ไม่นาน น่าจะประมาณสองเดือนนี่เองครับ"

"อ๋อ แบบนี้นี่เอง"

"คุณลูกค้าเรียกผมมาทำไมครับ"

"พี่จะขอชุดถ้วยตะเกียบกับแก้วเพิ่มอีกชุดค่ะ พอดีเพื่อนพี่จะมาเพิ่ม"

"แล้วต้องการอะไรอีกไหมครับ"

"ไม่แล้วค่ะสุดหล่อ"

"งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเอามาให้" ภีมรีบเดินกลับมาหยิบชุดถ้วยตะเกียบ และไม่ลืมที่จะหยิบแก้วมาด้วย เพื่อจะเอาไปให้โต๊ะลูกค้าที่ขอเพิ่ม โดยพอวางไว้บนโต๊ะแล้ว

พอกำลังจะเดินกลับมาที่หลังร้าน ก็บังเอิญชนเข้ากับหญิงสาวร่างบางอย่างแรงจนเธอล้มหงายหลัง ส่วนตัวเขาดีหน่อยที่ทรงตัวได้ แต่แว่นที่ใส่อยู่ดันตกลงกระแทกพื้นจนร้าว

เขารีบหยิบแว่นขึ้นมาถือเอาไว้ แล้วรีบเดินพุ่งไปพยุงคนที่ล้มให้ลุกขึ้น พร้อมกับรีบเอ่ยขอโทษออกไปด้วยความรู้สึกผิด เนื่องด้วยตัวเองไม่ทันระวัง เพราะมัวแต่ก้มหน้าเดินอยู่

"ขอโทษครับ"

"ขอโทษแล้วมันหายเจ็บหรืองะ...หล่อจัง"