บทที่ 7 อยากครอบครอง

"เจ้าขา?"

เสียงของลูคัสเอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจหลังเห็นหญิงสาวเป็นคนออกมาเปิดประตู เพราะไม่คิดว่าเธอจะมาถึงก่อนคนอื่นๆ

"ทำไมถึงออกมาเปิดประตูล่ะ"

ลีน่าที่ยืนอยู่อีกคนก็ถามขึ้นมาด้วยเหมือนกัน นั่นจึงทำให้เจ้าขาต้องรีบอธิบายออกมาในทันมี

"อะ เอ่อ พอดีว่าเรามาถึงก่อนน่ะ"

"อ๋อออ งี้นี่เอง"

ลูคัสแกล้งลากเสียงยาวในทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของเพื่อนสนิทอย่างเคลวินเดินออกมาอีกคนเหมือนกัน ในขณะสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่างคู่นั้นก็จ้องมองไปยังใบหน้าเรียบนิ่งของเพื่อนสนิทอย่างต้องการล้อเลียน

"ถ้าไม่เข้า ก็กลับไป"

เสียงเรียบนิ่งของเคลวินเอ่ยไล่ทันทีด้วยความรำคาญ เมื่อเห็นว่าคนทั้งสามไม่ยอมเดินเข้ามาภายในห้องเสียที

"เออๆ รู้แล้ว จะรีบไปตายที่ไหน"

ลูคัสบ่นเสียงดังอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้องเป็นคนแรกตามด้วยแม็คนัสและลีน่าที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

 

"ลีน่ามากับเพื่อนหรอ"

เสียงใสเอ่ยถามขึ้นมาอยู่บริเวณหน้าประตูห้องเพราะคนทั้งคู่ยังไม่ได้เดินตามชายหนุ่มทั้งสามเข้าไป

"เปล่า บังเอิญเจอข้างล่าง"

สิ้นประโยคนั้นเจ้าขาก็พยักหน้าลงด้วยความเข้าใจในทันที ก่อนที่เสียงของลีน่าจะเอ่ยถามขึ้นมา

"ทำไมไม่ให้ฉันไปรับ"

"เราเกรงใจน่ะ คอนโดของลีน่าอยู่ไกลกับหอพักเราจะตาย"

เพราะเมื่อเช้าคนตรงหน้าส่งข้อความบอกว่าจะมารับเธอแต่เพราะระยะทางที่ไม่ได้ใกล้นั้นทำให้เจ้าขาเกิดความเกรงใจเพื่อนขึ้นมาหากจะต้องเป็นภาระของคนอื่น

"จะเกรงใจทำไม เราเป็นเพื่อนกันนะ"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจังดังขึ้น พลางจ้องมองไปยังใบหน้าหวานใสของคนที่ตัวเล็กกว่าเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเธอไม่ควรที่จะเกรงใจกันมากจนเกินไป

"อย่าโกรธสิ ไว้คราวหน้าเราจะให้ลีน่าไปรับไปส่งเลย โอเคไหม?"

เจ้าขาเอ่ยบอกด้วยใบหน้าออดอ้อนพลางเดินเข้าไปกอดแขนของเพื่อนสนิทไว้และซบใบหน้าลงกับไหล่ของอีกคนอย่างพยายามง้อ นั่นจึงทำให้ลีน่าหลุดยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกเอ็นดูก่อนที่คนทั้งคู่จะพากันเดินเข้าไปหาเพื่อนคนอื่นๆ

 

"สัสเคล! นี่มึงเล่นเกมไม่ชวนกูหรอ?"

เสียงโวยวายของลูคัสดังขึ้นมาเมื่อเห็นหลักฐานชัดคาตาว่าเคลวินเพิ่งจะเล่นเกมไปเมื่อไม่นานแต่กลับไม่ได้ชวนเขาด้วยนั่นจึงทำให้ทั้งเคลวินและแม็คนัสต่างแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายเป็นสิ่งตอบกลับในนิสัยที่พวกเขาคิดว่า'ปัญญาอ่อน'ของลูคัส

และเพราะเสียงที่แผดดังไปทั่วทั้งห้องของเขานั้นทำให้หญิงสาวสองคนที่เพิ่งจะเดินเข้ามาชะงักไปด้วยความงุนงงอย่างประติดประต่อกับสถานณการณ์ไม่ได้

"เอ่อ..โทษทีพอดีมันชินปากไปหน่อย"

เจ้าตัวที่เห็นท่าทีของคนทั้งสองก็เอ่ยออกมาเพราะคิดไปว่าเธอคงจะตกใจเพราะคำหยาบที่เขาพ่นออกมา

"ไม่เป็นไร เราไม่ถือ"

เสียงใสเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรอย่างไม่คิดมากอะไร เพราะเธอเองก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ

"นั่นสิเนาะ ถือทำไมหนักจะตาย"

ลูคัสตอบกลับเจ้าขาด้วยความขี้เล่นนั่นจึงทำให้คนตัวเล็กหัวเราะร่าออกมาในความเฟรนลี่ของลูคัส ในขณะที่สายตาคมของใครบางคนก็จ้องมองไปยังรอยยิ้มสดใสนั้นอยู่เงียบๆ

"จะเริ่มทำงานกันได้หรือยัง" เสียงของลีน่าที่ดังขึ้นนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลูคัสเลือนหายไปในชั่วพริบตา ก่อนเขาจะเอ่ยออกมาด้วยความประชดประชัน

"คร้าบ จะเริ่มเดี๋ยวนี้แหละคร้าบ"

ท่าทางของคนทั้งคู่ที่ดูเหมือนจะทะเลาะกันตลอดเวลานั้นทำให้เจ้าขาได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม เพราะดูท่าว่าลีน่ากับลูคัสนี่จะเป็นคู่ปรับที่ไม่ลงรอยกันจริงๆ

เพียงไม่นานแม็คนัสก็เริ่มแบ่งหน้าที่ในการทำงานของเพื่อนแต่ละคนอย่างชัดเจนด้วยนิสัยความเป็นผู้นำของเขาก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทำงานในส่วนของตัวเองทันที

"แม็คนัส ช่วยดูสรุปหัวข้อนี้ให้เราได้หรือเปล่า"

เจ้าขาเดินเข้าไปถามแม็คนัสที่กำลังนั่งทำงานอยู่ตรงส่วนหนึ่งของห้อง เพราะไม่มั่นใจว่าตัวเองนั้นสรุปหัวข้อที่ได้รับมอบหมายดีพอหรือเปล่า

"เธอเอาไปให้เคลวินดูก่อนนะ ฉันขอเคลียร์ตรงนี้อีกหน่อย"

"อ่อ โอเค"

เจ้าขาพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปหาเคลวินที่นั่งทำงานอยู่อีกมุมทันที และทันทีที่เธอเดินไปถึงใบหน้าหล่อเหลาที่สวมแว่นตาอยู่นั้นก็หันมามองเธอในทันทีนั่นจึงทำให้เจ้าขาเกิดอาการประหม่าขึ้นมา

"ค เคลวิน ช่วยดูให้เราหน่อยว่าที่เราสรุปมันได้หรือเปล่า"

มือเรียวยื่นหน้าจอไอแพดไปตรงหน้าของชายหนุ่มก่อนที่เขาจะรับมันไปและเพียงไม่นานเสียงทุ้มก็ดังขึ้นมา

"ยังไม่ได้...เนื้อหาตรงส่วนนี้ต้องสรุปให้กระชับมากกว่านี้"

"โอเค เข้าใจแล้ว"

ใบหน้าน่ารักพยักหน้าลงเป็นการตอบรับและเตรียมจะเดินกลับทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เดินออกไปเสียงทุ้มจากคนด้านหลังก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

"นั่งตรงนี้"

เคลวินพูดพร้อมกับชี้ไปยังเก้าอี้อีกตัวที่ว่างข้างๆ เขา นั่นจึงทำให้เจ้าขาจ้องมองมันสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าด้วยความงุนงงไม่เข้าใจ เคลวินที่เห็นแบบนั้นก็เอ่ยอธิบายออกมาอีกรอบ

"นั่งทำตรงนี้...แล้วฉันจะช่วยดูอีกที"

"อะ โอเค"

เจ้าขารับคำอย่างเข้าใจก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่ข้างๆ กันและเพียงไม่นานเก้าอี้อีกตัวที่มีคนตัวสูงนั่งอยู่ก็ขยับเข้ามาใกล้เธอมากยิ่งขึ้น นั่นจึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกเกร็งขึ้นมาในทันทีทว่าก็พยายามที่จะไม่สนใจแล้วหันกลับมาตั้งใจทำงานตรงหน้าของตัวเองต่อ

ความใกล้ชิดที่มากขึ้นนั้นส่งผลให้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนตัวเล็กข้างกายลอยเข้ามาแตะจมูกโด่งของเขาอยู่ตลอด ในขณะที่นัยน์ตาคมคู่นั้นก็ลอบมองไปยังใบหน้าหวานใสที่ดูน่ารักน่าถะนุถนอมมากกว่าใครๆ ที่เขาเคยเจอ นัยน์ตากลมโตที่มักจะมองมาที่เขาด้วยแววตาใสซื่อของเธอนั้นมันทำให้เขาเกิดความรู้สึกอยากครอบครองทุกครั้งที่ได้มอง

.

.

"เสร็จงานกลุ่มนี้เมื่อไร ฉันจะไม่อยู่กลุ่มเดียวกับหมอนั่นอีกแน่"

เสียงของลีน่าบ่นขึ้นมาในช่วงเย็นของวันในขณะที่กำลังขับรถไปส่งเจ้าขาที่หอพัก หลังขลุกตัวทำงานอยู่ในห้องของเคลวินมาทั้งวัน

"ลีน่าไม่ชอบลูคัสขนาดนั้นเลยหรอ"

เจ้าขาที่นั่งอยู่ข้างๆ กันเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัยอย่างไม่รู้ว่าเพื่อนสองคนเคยทะเลาะกันมาก่อนหรือเปล่าเพราะเธอก็เพิ่งจะย้ายเข้ามาได้ไม่นาน

"ใช่"

"ทำไมล่ะ? ลูคัสทำอะไรให้ลีน่าไม่ชอบใจหรือเปล่า"

"เปล่าหรอก ก็แค่ชอบทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วน่ะ"

"หือ? ตั้งแต่เด็กๆ เลยหรอ แสดงว่าก็ต้องรู้จักกันมาก่อนน่ะสิ"

"อืม ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ"

ความจริงแล้วเธอรู้จักหมอนั่นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วเพราะเรียนอยู่ที่เดียวกันและห้องเดียวกันตั้งแต่ประฐมจนถึงช่วงเทอมสุดท้ายของมัธยมต้น เธอก็เผลอดีใจที่หมอนั่นย้ายออกไปแต่ทว่ากลับมาเรียนอยู่สาขาเดียวกันซะได้

"งี้นี่เอง" เจ้าขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเสียงของคนข้างๆ จะดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ส่วนหมอนั่นน่ะ"

"หมอนั่น? ลีน่าหมายถึงใครหรอ" นัยน์ตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสงสัยคู่นั้นจ้องมองไปยังเพื่อนสนิทตาใสแป๋วอย่างที่ชอบทำ

"เคลวิน...อย่าไปยุ่งกับเขามาก"

ลีน่าเอ่ยเตือนขึ้นมาด้วยความจริงจัง เพราะเธอกำลังรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง แต่ก็ขอให้เป็นเธอที่คิดมากไปเองก็แล้วกัน

"แต่...เคลวินเคยช่วยเราไว้นะ"

เสียงใสเอ่ยแย้งขึ้นมาตั้งแต่ที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในวันนั้นมันทำให้เธอคิดว่าเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร....

"ช่วย? ช่วยอะไร" ลีน่าเอ่ยถามขึ้นมาทันทีอย่างไม่เคยคิดมาก่อนและไม่อยากจะคิดด้วยว่าหมอนั่นจะช่วยเหลือคนอื่นเป็น

"เมื่อไม่กี่วันก่อน...เราโดนลูกค้าที่ร้านลวนลาม แต่เคลวินเข้ามาช่วยเราไว้"

"เราว่าเคลวินก็เป็นคนดีนะ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่ช่วยเราหรอก"

เจ้าขาพยายามอธิบายออกมาให้ลีน่าได้มองเห็นในด้านดีๆ ของเขา เพราะนั่นอาจจะทำให้เพื่อนเปลี่ยนความคิดที่ว่าเขาเป็นคนไม่ดีก็ได้ ทว่าลีน่ากลับไม่ได้คิดแบบนั้น

"ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าหมอนั่นคิดจะทำอะไร..แต่ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าเข้าไปยุ่งกับกลุ่มนั้นมาก"

"แต่..."

"เขาอันตรายกว่าที่เธอคิด" เสียงเรียบและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังของเพื่อนสนิทข้างกายนั้นทำให้เจ้าขาจำต้องพยักหน้าอย่างเข้าใจในทันที

"กะ ก็ได้เราจะพยายามไม่ยุ่งกับเขาก็แล้วกัน..."