บทที่ 4 ความใกล้ชิด

ณ ห้องสมุดในช่วงบ่ายของวัน

หลังมาถึงห้องสมุดทุกคนก็แบ่งหน้าที่แยกย้ายกันไปหาข้อมูล บางส่วนจะต้องหาจากอินเตอร์เน็ตและบางส่วนจะต้องไปหาหนังสือภายในห้องสมุดหนึ่งในนั้นก็คือเจ้าขาที่กำลังไล่สายตาหาหนังสือที่ต้องการอยู่

"อยู่ไหนนะ" เสียงเล็กพึมพำกับตัวเองขึ้นมาเมื่อไม่พบหนังสือที่ต้องการเสียทีหลังหาอยู่นาน

"ตรงนั้น"

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นของผู้มาใหม่นั้นทำให้เจ้าขาหันไปมองยังทางต้นเสียงก่อนจะพบเข้ากับเคลวินที่เขาเองก็ได้รับหน้าที่ในการมาหาหนังสือเหมือนกันกับเธอ

นัยน์ตากลมโตคู่นั้นมองไปยังจุดที่เขาชี้บอกก่อนจะพบเข้ากับหนังสือเล่มที่เธอกำลังตามหา ฉับพลันนัยน์ตาคู่นั้นก็เป็นประกายวิบวับทันทีด้วยความดีใจ

"อยู่ตรงนั้นจริงด้วย"

"ทำไมมันอยู่สูงจัง" เจ้าขาบ่นออกมาก่อนจะพยายามเอื้อมมือขึ้นไปหยิบมันทว่าก็เพียงแตะโดนนิดหน่อยเท่านั้นจนไม่สามารถที่จะหยิบได้และในช่วงจังหวะนั้นเอง...

"เดี๋ยวฉันหยิบเอง"

ร่างสูงที่เข้ามาประชิดร่างของเธอจากทางด้านหลังทันทีที่พูดจบนั้นทำให้เจ้าขาชะงักไปในทันที กลิ่นน้ำหอมหรูหราที่ลอยออกมาจากตัวของเขานั้นส่งผลให้ใบหน้าใสแดงก่ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่หน้าอกข้างซ้ายกลับสั่นไหวขึ้นมาเพราะความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น

มุมปากหยักลอบยิ้มออกมาหลังสังเกตุเห็นถึงปฏิกิริยาบางอย่างของเธอก่อนที่เขาจะผละตัวออกไปเล็กน้อยเมื่อหยิบหนังสือที่อยู่ด้านบนได้สำเร็จ ก่อนจะยื่นมันไปตรงหน้าของเธอ

"ขะ ขอบคุณนะ" มือบางเอื้อมเข้าไปรับหนังสือจากเขาก่อนจะก้มหน้าเอ่ยบอกโดยที่ไม่ได้สบสายตาคมคู่นั้น

"คะ เคลวินช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหม" เจ้าขาเอ่ยบอกอย่างกระท่อนกระแท่นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเพราะแม้ว่าเขาจะถอยออกไปนิดหน่อยแล้วแต่เพราะช่องแคบระหว่างล็อคของหนังสือนั้นก็ไม่ได้มีพื้นที่มากเท่าที่ควร

"โทษที"

พูดจบร่างสูงก็ถอยออกเพื่อหลบทางให้เธอ คนตัวเล็กที่เห็นแบบนั้นก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งโดยที่ไม่ได้สบสายตากับเขาเลยด้วยซ้ำ

"งะ งั้น เดี๋ยวเราเอาหนังสือไปให้เพื่อนก่อนนะ"

สิ้นประโยคนั้นร่างกายที่ดูนุ่มนิ่มก็เดินออกไปจากตรงนี้ทันทีด้วยท่าทีเร่งรีบและแน่นอนว่าปฏิกิริยาที่มองออกง่ายของเธอนั้นกำลังทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงแสดงสีหน้าแห่งความพึงพอใจออกมาในทันที

"ได้หนังสือแล้วหรอ"

เสียงของลีน่าเอ่ยทักขึ้นหลังเห็นร่างของเพื่อนสนิทอย่างเจ้าขากำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะนั่งอ่านหนังสือภายในห้องสมุดที่มีผู้คนเบาบาง

"อื้ม ได้มาแล้ว นี่ไง"

เจ้าขายิ้มบอกพลางชูหนังสือที่อยู่ในมือให้เพื่อนดู ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ลีน่าที่ยังว่างอยู่

"ไหนเอามาดูสิ"

ลีน่าพูดขึ้นก่อนจะคว้าหนังสือจากเจ้าขาไปเปิดดูเนื้อหาภายในว่าจะมีข้อมูลที่ต้องการหาอยู่หรือเปล่า

"เจอข้อมูลในอินเตอร์เน็ตบ้างหรือเปล่า"

เสียงใสของเจ้าขาหันไปถามกับแม็คนัสที่กำลังค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตอีกทาง

"เจอเพียงบางส่วนเท่านั้น แต่จะต้องเอาข้อมูลมากรองอีกที"

"เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยวเราช่วยตรวจสอบจากในหนังสือไปด้วยนะ"

สิ้นคำนั้นเธอก็เริ่มหาข้อมูลในหนังสือช่วยเพื่อนอีกแรงในทันที

และในขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันหาข้อมูลอยู่นั้นสายตาของลีน่ากลับจ้องมองไปยังลูคัสที่กำลังแอบเล่นโซเชียลในโทรศัพท์ เพราะโต๊ะที่เธอนั่งนั้นเป็นโต๊ะริมสุดที่อยู่ติดกับกระจกทำให้สามารถมองเห็นเงาสะท้อนได้

"นายกำลังทำอะไรอยู่"

ลีน่ากอดอกถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเอาเรื่อง

"ก็กำลังทำงานอยู่นี่ไง"

ลูคัสพูดพร้อมกับหันหน้าจอโทรศัพท์มาให้ลีน่าดูว่าเขากำลังทำงานอย่างที่พูดอยู่จริงๆ แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะรู้ไม่ทันเขา

"อย่าโกหก"

"เออๆ รู้แล้วน่า" ลูคัสตอบรับแบบส่งๆ ด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาตั้งใจหาข้อมูลช่วยเพื่อนคนอื่นๆ อีกคนเหมือนกัน

นั่นจึงทำให้เจ้าขาได้แต่ยิ้มออกมาให้กับคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะชอบทะเลาะมีปากเสียงกันแต่เธอก็คิดว่าลูคัสไม่ได้นิสัยแย่อะไร

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานเคลวินก็เดินกลับเข้ามาที่โต๊ะพร้อมกับหนังสือที่อยู่ในมือสองสามเล่มก่อนร่างสูงจะเดินเข้ามานั่งข้างคนตัวเล็กที่ยังคงว่างอยู่ นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที

"มาพอดี มึงช่วยเจ้าขาตรวจสอบข้อมูลอีกครั้งก็แล้วกัน"

แม็คนัสเอ่ยสั่งงานเสร็จก็หันมาทำงานของตัวเองต่อทันที ในขณะที่เคลวินทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้นก่อนร่างสูงจะขยับเข้ามาใกล้ร่างกายนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กมากยิ่งขึ้นจนแทบจะติดกันส่งผลให้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ราวกับแป้งเด็กนั้นลอยมาแตะจมูกเขา

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนฟ้าเริ่มจะมืดครึ้มเพราะอยู่ในช่วงพลบค่ำของวัน ทำให้ทุกคนตัดสินใจที่จะพักงานเอาไว้ก่อน เพราะหากจะทำต่อให้เสร็จก็คงจะใช้เวลานานพอสมควรและมันก็คงจะดึกจนเกินไป

"ที่เหลือเดี๋ยวนัดมาทำวันหลังก็แล้วกันนะ"

แม็คนัสเอ่ยบอกกับทุกคนหลังจากสร้างกลุ่มและดึงสมาชิกทุกคนเข้าหมดแล้ว เพราะงานชิ้นนี้ไม่ใช่แค่การหาข้อมูลแต่ยังต้องทำสไลด์สำหรับนำเสนอภายในอาทิตย์หน้าด้วย

"โอเค" เจ้าขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"ตกลงตามนี้ งั้นก็แยกย้ายกันกลับได้"

สิ้นเสียงของแม็คนัสทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไป รวมถึงเจ้าขาที่เตรียมจะเดินออกไปขึ้นรถประจำทางที่หน้ามหาวิทยาลัย แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินออกไปกลับมีเสียงของลีน่าเรียกไว้เสียก่อน

"เธอกลับยังไง"

"เรานั่งรถประจำทางกลับน่ะ"

"กลับกับฉัน"

"แต่ว่าหอพักเราอยู่ไกลนะ"

เพราะหอพักระแวกนี้มีแต่ราคาแพงๆ ทั้งนั้น ลำพังเด็กพาร์ทไทม์แบบเธอจะไปมีเงินเช่าได้ยังไง และหอพักที่เธอพอจะสู้ราคาไหวก็ดันอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยพอสมควรนั่นจึงทำให้เธอต้องเผื่อเวลาในการเดินทางตลอด

"ไม่เป็นไร"

สิ้นประโยคนั้นใบหน้าหวานใสก็แสดงออกถึงความลังเลในทันทีเพราะว่าเกรงใจเพื่อนที่ต้องขับรถกลับไปกลับมาเพราะลีน่าพักอาศัยอยู่คอนโดระแวกนี้ แต่เพียงไม่นานเธอก็เลือกที่จะพยักหน้าเป็นการตอบตกลง

"งั้นเรารบกวนลีน่าด้วยนะ"

เจ้าขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มหวานตาหยีอย่างที่ชอบทำ นั่นจึงทำให้ลีน่าพยักหน้าเป็นการตอบรับก่อนจะจูงมือเพื่อนตัวเล็กให้เดินไปยังลานจอดรถด้วยกันทันที

"น่ารักเนาะ"

เสียงของลูคัสดังขึ้นหลังหญิงสาวสองคนเดินออกไปนั่นจึงทำให้เคลวินและแม็คนัสจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียวด้วยสายตาที่แตกต่างกัน

"อะไรของมึง" เป็นแม็คนัสที่เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่รู้ว่าลูคัสกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

"เด็กใหม่ น่ารักชิบหายเลย"

ประโยคนั้นทำให้สายตาเรียบนิ่งคู่นั้นของเคลวินจ้องมองไปยังลูคัสทันที และนั่นเองก็ทำให้ลูคัสกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ติดจะกวนประสาทไม่น้อย

"มองกูทำไม แค่พูดถึงก็ไม่ได้หรือไง?"

เคลวินไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะเดินออกไปจากวงสนทนาทันทีอย่างไม่ได้สนใจเพราะรู้ดีว่าลูคัสต้องการจะปั่นประสาทเขาเล่นก็เท่านั้น

และนั่นเองที่ทำให้ลูคัสและแม็คนัสต่างมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปก่อนจะเป็นลูคัสที่เอ่ยถามแม็คนัสที่ยืนอยู่ข้างๆ กันขึ้น

"แม่งมันเอาจริงหรอวะ?"

ที่พูดเมื่อครู่เขาเพียงต้องการที่จะรู้ว่าเคลวินนั้นสนใจอยากได้เด็กใหม่จริงๆ หรือเปล่าก็เท่านั้น เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเขายังไม่เคยเห็นมันเข้าหาผู้หญิงคนไหนก่อนเลยสักครั้ง

"แล้วมึงเคยเห็นคนแบบมันทำอะไรเล่นๆ ด้วยหรือไง?"

แม็คนัสถามกลับนั่นจึงทำให้ลูคัสส่ายหน้าตอบ

"ไม่เคย"

"รู้แล้วยังเสือกถาม"

พูดจบก็เดินออกไปอีกคน ทิ้งไว้เพียงลูคัสที่ยืนหน้าเหวออยู่กับที่ก่อนประโยคก่นด่าจะดังไล่หลังของแม็คนัสไปด้วยความโมโห

"ไอสัสแม็ค! แม่ง หลอกด่ากูอีกแล้วไอ้เพื่อนเวร"