ตอนที่1 ไม่เคยสำคัญ

ตอนที่1 ไม่เคยสำคัญ

KH university

"เฮลโล!!~ หวัดดีจ้ะเพื่อนๆ ทุกคนน~" เสียงใสอารมณ์ดีของร่างสูงเพรียว เอ่ยทักเพื่อนๆ ตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงโต๊ะ

"หวัดดีก็ไหว้กูด้วยสิ!" ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม

ยกยิ้มแล้วกล่าวอย่างกวนๆ

ผวัะ!!

"โอ๊ย! ไอ้แสงเหนือ! กูให้ไหว้ครับ...ไม่ใช่ตบ!'

"ซี๊ด! ตบทีหนึ่งสะเทือนถึงต่อมลูกหมากเลยไอ้สัส!"

ชายหนุ่มร้องโอดครวญ พลางเอามือลูบหัวไปมาเมื่อโดนฝ่ามือเรียว ฟาดลงกลางหัวเต็มๆ

"อ้าวเหรอ!? โทษทีพอดีกูฟังผิดอ่ะ sorry น๊าาา" หญิงสาวเอามือปิดปาก แล้วแสร้งทำหน้าเศร้าอย่างคนรู้สึกผิด (ปลอมๆ) ไปให้เพื่อน

"ไม่เป็นไร กูเข้าใจ...ว่าหูคนเรามันจะต้องมีเสื่อมไปตามสภาพบ้าง"

"ชะ...เอ้ย! ไอ้โลกีย์นี่มึงหลอกด่ากูว่าหูตึงเหรอห้ะ! อีกสักทีดีไหม!" ร่างบางกำลังจะคล้อยตาม แต่ก็นึกขึ้นได้ก่อนว่ากำลังถูกหลอกด่า

"กูชื่อโลกันตร์เว้ย! เรียกชื่อกูซะหมดหล่อเลย!"

"อ๊ะ! แล้วมึงก็อย่าเข้ามานะ บราวนี่มึงอยู่ในมือกู ถ้ามึงทำอะไรกูล่ะก็..."

"หึๆ รับรอง เละ...แน่...นอน!" ร่างสูงแย่งกล่องบราวนี่จากมือสวยขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง เพราะรู้ว่าถ้ามีของสิ่งนี้อยู่ในมือ เพื่อใช้เป็นการขู่ หญิงสาวไม่กล้าทำอะไรเขาแน่นอน

"อร้ายยย~ มึงวางลงเดี๋ยวนี้เลยนะ! เดี๋ยวของกูเละหมด"

"วู้วว! หวงซะด้วย!"

ก็แน่สิ เธออุตส่าห์ตื่นมาเตรียมอุปกรณ์และลงมือทำตั้งแต่ตี4เลยนะ ย้ำ!!ตั้งแต่ตี4! ซึ่งปกติแล้วมันเป็นเวลาที่เธอยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลยนะ แต่วันนี้เธอกลับต้องตื่นขึ้นมา เพื่อทำบราวนี่ที่เป็นของโปรดให้กับคนพิเศษ เนื่องในวันสำคัญ

"หึ! ถ้าอยากให้บราวนี่มึงปลอดภัย มันก็ต้องมีของแลกเปลี่ยนไหมว๊าา~" กล่องบราวนี่ถูกจับส่ายไปมา กลางอากาศ ทำเอาหญิงสาวใจหายวาบ เพราะกลัวว่ามันจะตกหล่นลงมา

"มึงอยากได้อะไร บอกกูมาเลย!"

"หึ! กูอยาก...อยากกินบราวนี่ด้วยอ่ะ!" ร่างสูงขยับเข้าไปคลอเคลียเอาแก้มถูไถกับกล่องบราวนี่ราวกับลูกแมว

"โอ๊ยย ไอ้บ้า! อยากกินก็บอกกูดีๆ สิ ทำเอากูใจหายหมด เอาของกูมานี่เลยนะ" ร่างบางเท้าสะเอวด่าเพื่อนชายอย่างเหลืออด ก่อนจะรีบส่งกล่องสี่เหลี่ยมอีกกล่องนึงไปให้โลกันตร์

"นี่ของมึง...เอาไป! แล้วก็วางของกูลงด้วย!" ดีนะที่เธอทำมาเผื่อพวกมันด้วย...

"หู้ยยย~ มึงนี่แสนรู้เหมือนกันนะ มีทำเผื่อพวกกูด้วย!"

"เดี๋ยวก็ป้าบเข้าให้! กูคนค่ะไม่ใช่หมา...แสนดีก็พอ แสนรู้ไม่ต้อง!"

"เออน่าา~ ถือซะว่ากูชมแล้วกัน นี่กูไม่เคยชมใครเลยนะ...จริงจริ๊งง!!" เหอะ! ใครเชื่อก็คงออกลูกเป็นไฮยีน่าแล้วแหละ อย่างโลกันตร์เนี่ยนะไม่เคยชมใคร แค่ผู้หญิงเดินผ่าน มันยังบอกว่าสวยยันเงาเลย

"หราาา~ งั้นก็ไม่ต้องชมกูหรอก เพราะนั่นน่ะ...คือของเหลือ! ตอนแรกกูกะว่าจะเอาไปให้หมา แต่จะทิ้งก็เสียดาย..."

"แต่ไม่เป็นไร! มึงเอาไปกินเถอะ จะมึงหรือหมากินมันก็เหมือนกันนั่นแหละ " หึ! พูดไปงั้นแหละ ใครจะเอาของเหลือมาให้เพื่อนกินกัน แต่พอเห็นหน้าโลกันตร์ หลังจากที่ฟังเธอพูดเสร็จก็ตลกดี!

" (⁠─ o ⁠─⁠|⁠|⁠)"

"เฮ้ออ พวกแกนี่ก็ชอบแกล้ง ชอบทะเลาะกันเป็นเด็กจริงๆ เลย ไม่อายคนอื่นเขาบ้างรึไง" เสียงหวานของหญิงสาวอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอา หลังจากที่ทั้งสองหยุดทะเลาะกัน

"นั่นสิ! แล้วนี่แกทำขนมมาจะเอาไปให้พี่พายุใช่ไหม?"

"ให้เนื่องในโอกาสอะไรเหรอ?" แสงเหนือชะงักนิ่งเมื่อเจอคำถามนี้เข้าไป

"เอ่อ...กะ ก็ให้เนื่องในโอกาสที่พี่เขาใกล้จบแล้วไง!"

"อ๋อ~ ไม่รีบเอาไปให้ล่ะ เดี๋ยวพี่เขาก็หายตัวไปอีกหรอก"

"อ๊ะ! จริงด้วยขอบใจที่ช่วยเตือนนะคริสตัล น้ำหนาว! เพราะแกเลยไอ้โลกีย์ที่ทำให้ฉันลืม!" เธอกล่าวขอบคุณเพื่อนสาวที่ช่วยเตือนสติ แต่ก็ยังไม่วายตำหนิคนที่ชวนเธอทะเลาะ จนทำให้ลืมเรื่องสำคัญไป

"นี่แสงเหนือ ฉันถามอะไรหน่อยเถอะ..."

"ว่าไง แกมีอะไรจะถามฉัน...ยัยคริสตัล"

"แกบอกว่าเกลียดคนเจ้าชู้ แต่แกกลับไปชอบคนเย็นชาเนี่ยนะ!"

"หลายใจ กับไร้หัวใจ แบบไหนมันจะทำให้แกเจ็บน้อยกว่ากันวะ"

"ฉันไม่รู้หรอก ว่าแบบไหนมันจะเจ็บน้อยกว่ากัน..."

"เพราะฉันไม่เคยสัมผัสกับความรักด้วยตัวเองเลยสักครั้ง...เคยเจอก็แต่ความรักของคนรอบข้าง และส่วนใหญ่มักจะพบแต่คนเจ้าชู้ หลายใจ..."

"หึ! ซึ่งแน่นอนว่าความรักแบบนี้ มีจุดจบที่ไม่สวยงามเสมอ...เพราะชีวิตคู่ที่มันไม่ได้มีแค่สองคน มันจึงไม่ได้มีแค่คนหรือสองคนเท่านั้นที่ต้องเจ็บปวด..." เพราะความหลายใจและไม่รู้จักพอของใครบางคน ทำให้เธอต้องสูญเสียคนสำคัญไป เธอจึงเกลียดคนจำพวกนี้ที่สุด!!

"ถ้าให้เลือก...ฉันขอรักคนเย็นชาซะยังดีกว่า"

"ฉันเชื่อนะ...ว่าไม่มีใครเย็นชาและไร้ความรู้สึก...จนถึงขั้นไร้หัวใจหรอก" ใช่! ไม่มีใครที่ไม่มีหัวใจหรอก แต่ถ้าเขาคนนั้นไม่มีจริงๆ แสงเหนือคนนี้นี่แหละ ที่จะเข้าไปเป็นหัวใจให้เขาเอง!

ก๊อกๆๆ

มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูห้อง3 ครั้งเป็นการขออนุญาต ก่อนจะเปิดเข้าไปเมื่อได้รับคำอนุญาต

"เชิญ!"

"สวัสดีค่ะ! พี่ๆ ทุกคน" ร่างบางเปิดประตูเข้าไปเมื่อได้รับคำอนุญาต เสียงหวานเอ่ยทักทายทุกคนในห้องที่กำลังเร่งทำโปรเจคจบ แต่ทว่า สายตากลับสอดส่องไปมาเพื่อหาใครบางคน

"อ้าว! คิดว่าใคร...ที่แท้ก็น้องแสงเหนือคนสวยของพี่นี่เอง~" หนุ่มหล่อหน้าหวาน พูดด้วยเสียงทะเล้นเมื่อเห็นว่าบุคคลที่เข้ามาเป็นใคร

"คิก! พี่วายุก็ชมกันเกินไปค่ะ...แต่หนูไม่ใช่แค่สวยนะ ยังแซ่บ! อีกด้วย" เมื่อไม่เห็นเป้าหมายที่เธอมาหา จึงหันไปพูดหยอกล้อ พลางขยิบตาให้หนุ่มรุ่นพี่อย่างคนซุกซน

"ฮ่าๆๆ พรีเซนต์ตัวเองดีขนาดนี้ พี่อยากรู้เลยว่ามันจะจริงรึเปล่า~"

"หมวย! มาทำอะไรที่นี่?" เสียงทักดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมองก็เจอกับร่างสูงโปร่งสองคน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่เธอตั้งใจมาหาด้วย

"เฮีย...!"

"อะ...พี่พายุ! วันนี้หนูทำบราวนี่ของโปรดพี่มาด้วยแหละ! แต่ว่า~ไม่รู้ว่าจะอร่อยรึเปล่า..." แสงเหนือรีบสลัดคราบแม่เสือสาวพราวเสน่ห์ เป็นกระต่ายน้อยน่ารักในทันทีเมื่อเห็นร่างสูง

"....." พายุมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังทำท่าทางออดอ้อนเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งและไร้คำพูดใดๆ ออกจากปากเขา

"คือ...พี่ช่วยฉันชิมหน่อยสิว่ามันอร่อยรึเปล่า..."

"ถ้าอร่อยวันหลังฉันจะได้ทำมาให้อีกไง" แสงเหนือไม่ละความพยายามที่จะให้พายุกินบราวนี่ ที่เธออุตส่าห์ลงทุนทำทั้งแรงกายและแรงใจ

"ไม่กิน!" ร่างสูงพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง แล้วเดินผ่านเธอไปอย่างไร้เยื่อใย

"ทำไมล่ะ! หรือว่าวันนี้พี่ไม่อยากกินบราวนี่...งั้นฉันทำอย่างอื่นมาให้ก็ได้นะ!"

"อื้มมม~เอาเป็นอะไรดีน๊าาา…อ๊ะ! เอาเป็นอาหารคาวไหมคะ…?"

"เดี๋ยวนี้ฝีมือฉันพัฒนาขึ้นเยอะแล้วน๊าา~ ไม่ได้ทำเป็นแค่ของหวานแล้ว! ไม่ว่าจะเป็น ต้ม ผัด แกง ทอด ฉันก็ทำได้หมดเลย พี่อยากกินอะไรล่ะ ฉันจะ...!" แสงเหนือกำลังพรีเซนต์ความสามารถของตนเองให้พายุฟังอย่างกระตือรือร้น แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อ...

"ก็บอกว่าไม่ต้องไง! แล้วก็หยุดพูดสักที...รำคาญ!" เสียงเข้มตวาดลั่น ทำให้แสงเหนือรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางอก...รำคาญงั้นเหรอ? ที่ผ่านมาเธอก็ทำอย่างนี้มาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยพูดว่ารำคาญเลยสักครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้ถึง...

"เฮ้ย! ไอ้พายุทำไมมึงต้องพูดแรงขนาดนั้นวะ!?" วายุกล่าวตำหนิพี่ชายฝาแฝด เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดทำร้ายใจหญิงสาวไปเช่นนั้น

"เออ หมวยมันอุตส่าห์ทำมาให้..."

"ปกติมึงก็รับไว้ตลอดไม่ใช่เหรอ...แล้ววันนี้มึงเป็นอะไรวะ?" ฟินิกซ์ว่าอย่างใจเย็น เขางงกับเพื่อนคนนี้มาก เย็นชาจนรู้สึกเอาใจไม่ถูก ไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของมันได้เลยจริงๆ เดี๋ยวดี เดี๋ยวบ้า!

"...ออกไปได้แล้ว" พายุไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนตนเองเลยสักนิด แต่กลับมองแสงเหนือด้วยสายตาว่างเปล่า แล้วเอ่ยไล่

"แต่ว่าบราวนี่...ฉันทำมาให้พี่เพราะว่าวันนี้มะ...!" แสงเหนือก็ยังคงเป็นแสงเหนืออยู่วันยังค่ำ เธอไม่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ

"จะวันอะไรก็ช่าง...เพราะมันไม่เคยสำคัญกับฉัน ทั้งของ และก็รวมถึงเธอด้วย" พูดเสร็จเขาก็เลือกที่จะเป็นคนเดินออกไปจากห้องนี้เอง ปล่อยให้ร่างบางยืนกัดปากตัวเองแน่น เพื่อข่มความเจ็บปวดภายในใจอยู่ตรงนั้น

*****************************