ตอนที่2 คู่หมั้น?

ตอนที่2 คู่หมั้น?

"หมวย / น้องแสงเหนือ" เสียงฟินิกซ์และวายุเอ่ยเรียกร่างบางด้วยความเป็นห่วง

"...หนูไม่เป็นไรค่ะ! แค่นี้เอง~" แสงเหนือยิ้มแสดงท่าทีร่าเริง ทั้งที่ภายในใจมันบอบช้ำเหลือเกิน แต่เพื่อความสบายใจเธอต้องสื่อให้รุ่นพี่ทั้งสองคนเห็นว่าเธอยังไหว และไม่เป็นอะไร

"แน่ใจนะหมวย..." ฟินิกซ์ลูบหัวทุยอย่างปลอบโยนเบาๆ เขารู้ดีว่าน้องสาวเขาคนนี้เข้มแข็งแค่ไหน แม้ภายนอกจะดูสดใสร่าเริง แต่ภายในกลับอ่อนแอและเปราะบางเหลือเกิน...

"อื้ม! แน่ใจสิ...เรื่องแค่นี้มันไม่ทำให้หนูยอมแพ้หรอก ยังไงหนูก็จะต้องได้ใจพี่พายุให้ได้!" เธอพูดพลางเชิดหน้าขึ้น กระพริบตาถี่ๆ ขับไล่ความชื้นที่เอ่อขึ้นมา ก่อนจะแอบสูดหายใจเข้าลึก เป็นการเรียกกำลังใจให้ฮึดสู้ต่อ...

เพื่อให้ได้ใจเขามา เธอต้องเดินหน้าเท่านั้น ไม่มีคำว่าถอย!

"ต้องอย่างนี้สิ ค่อยสมกับเป็นแสงเหนือหน่อย พยายามเข้า พี่เอาใจช่วยนะ...ว่าที่พี่สะใภ้! แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ ถอยทับมาหาพี่ได้นะค้าบบบ"

วายุส่งยิ้มให้กำลังใจ แต่ก็ยังไม่วายกล่าวหยอกล้อใส่ร่างบางตามประสาคนชอบความครื้นเครง หวังจะช่วยให้บรรยากาศอึมครึมเมื่อครู่คลายลงบ้าง

"คิก! จะเก็บไว้พิจารณาแล้วกันค่ะ" แสงเหนือหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แม้จะเจือความฝืดฝืนอยู่เล็กน้อย แต่ก็ช่วยให้หัวใจที่หนักอึ้งของเธอเบาลงได้บาง...อย่างน้อยก็ยังมีคนที่พร้อมอยู่ข้างเธอ แค่นี้ก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาอีกนิดแล้ว

"งั้นบราวนี่กล่องนี้ หนูรบกวนพี่วายุเอาไปให้พี่พายุหน่อยนะคะ..." ถึงเจ้าตัวจะไม่ต้องการ แต่เธอก็ยังอยากให้เขาได้กินมันอยู่ดี อย่างน้อยขนมที่เธอตั้งใจทำมา ก็ไม่ควรถูกทิ้งไปอย่างเสียเปล่า

"ฝากบอกเขาด้วย...ว่าหนูตั้งใจทำมันมากจริงๆ" ท้ายประโยคของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองกล่องบราวนี่ในมือตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่ม

วายุรับกล่องขนมไว้โดยไม่พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่มองตามแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่กำลังเดินจากไปด้วยความเห็นใจ

บนรถ

"เฮ้อ~ เจ็บจัง..." ร่างบางเข้ามาในรถแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน พลางเอามือแนบอกข้างซ้าย แล้วลูบแผ่วเบาราวกับสัมผัสนั้นจะช่วยบรรเทาความเจ็บที่ฝังลึกอยู่ข้างในได้

"ฉันคิดถูกรึป่าวนะ...ที่อยากให้เขาเข้ามาในชีวิต เพียงเพราะคิดว่าเขาคือคนที่จะสามารถปกป้องเราได้" เธอถามกับตัวเองเสียงเบา อย่างเกิดความสับสนในใจ…

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้รับความรัก ความเอาใจใส่จากครอบครัวอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรจะได้รับเลย จึงเติบโตมาพร้อมกับความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่ไม่เคยถูกเติมเต็ม

บางครั้ง เธอก็อดคิดไม่ได้...ว่าหากมีใครสักคนคอยถามไถ่ คอยเป็นห่วง คอยเคียงข้างและคอยปกป้องในวันที่เธออ่อนแอ ชีวิตเธอก็คงจะไม่เคว้งคว้าง และว่างเปล่าเหมือนที่ผ่านมา

เธอไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย เพียงแค่มีใครสักคนเป็นที่พักพิงให้เธอยามเหนื่อยล้า และเป็นเกราะป้องกันให้เธอยามอ่อนแอ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

และพี่พายุ ก็เป็นคนที่ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่โหยหามาตลอด

เขาเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่ามีความแตกต่างจากคนอื่น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความพิเศษ ที่ทำให้เธออยากใกล้ชิด...ถึงพี่พายุจะเป็นคนเย็นชา พูดน้อย และแทบจะไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาให้เห็น แต่บางครั้งเธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความห่างเหินนั้น

ไม่ว่าจะเป็นความใส่ใจ เล็กๆ น้อยๆ ที่เขาอาจไม่ได้ตั้งใจแสดงออกมา หรือมันอาจเป็นเพียงสิ่งที่เธอคิดไปเอง แต่สำหรับคนที่ไม่เคยได้รับความรู้สึกเหล่านั้น เพียงเท่านั้น...มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวได้แล้ว

 แต่ทว่า...การแสดงออกของเขาในบางครั้ง ก็อดทำให้เธอตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ ว่าสุดท้ายแล้วการพยายามไขว้คว้า ให้ได้ใจเขามา มันจะนำพาเธอสู้การสมหวัง หรือความผิดหวังที่แสนเจ็บปวดเหมือนอย่างตอนนี้...

แสงเหนือหลับตาลง ปลดปล่อยความคิดมามายถาโถมเข้ามา จนไม่รู้ว่าจะเริ่มหาคำตอบให้ตัวเองได้ยังไง...

แต่ถึงอย่างไง เธอก็ไม่อาจตัดใจจากความรู้สึกที่มีต่อพี่พายุไปได้

เธอไม่รู้...ว่าสุดท้ายแล้วความพยายามของเธอจะทำให้เขายอมเปิดใจให้เธอได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้ตอนนี้คือ...เธอก็ยังโหยหาเขาอยู่ดี...

Rrrrr

"........"

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน ดึงแสงเหนือให้ออกจากห้วงความคิด เธอเหลือบสายตามองไปยังโทรศัพท์ที่กำลังปรากฏรายชื่อบุคคลที่เธอรู้สึกว่า... ไม่อยากรับสายมากที่สุด

~(คุณพ่อ)~

ติ๊ด!

"...ค่ะ" แต่ทำยังไงได้ สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจรับสายมันอยู่ดี

"เย็นนี้กลับมาบ้านด้วย..." ปลายสายกรอกเสียงพูดแทบจะทันทีที่มีคนรับสาย

"คุณพ่อมีอะไรเหรอคะ...พูดมาตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ" เอาเข้าจริงๆ เธอไม่ได้รู้สึกดีใจ หรือยินดีเลยสักนิดที่คุณพ่อโทรมาเพื่อบอกว่าให้กลับบ้าน ความจริงแล้วถ้าไม่จำเป็น เธอไม่อยากเข้าไปเหยียบบ้านหลังนั้นเลยสักวินาทีเดียว

"ฉันบอกให้กลับ...แกก็กลับมาเถอะ!" ติ๊ด! ปลายสายออกคำสั่งเสร็จก็วางสายไป ไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้คนที่ขึ้นชื่อว่าลูกสาวได้พูด หรือแย้งอะไรได้เลยสักนิด

"เหอะ...นี่ฉันเป็นตัวอะไรสำหรับเขาวะ?" แสงเหนือส่ายหัวพลางแสยะยิ้มหัวเราะอย่างนึกสมเพชตัวเอง ก่อนจะออกรถมุ่งหน้าไปยังบ้าน ที่ตอนนี้สำหรับเธอ...ไม่ต่างอะไรจากขุมนรก

ปรื้นนน~ เอี๊ยด!

รถหรูถูกขับเข้ามาจอดยังคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ดูสวยงามตระการตา แต่บรรยากาศกลับดูมืดมน ชวนให้ผู้มาเยือนอย่างแสงเหนือรู้สึกผะอืดผะอม ขมขื่นจนอยากจะอ้วกออกมา

"คุณหนู! คุณหนูของป้ากลับมาแล้ว" หญิงชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากบ้าน เพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือน แล้วก็ต้องยิ้มและเร่งฝีเท้าด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นคือใคร

"สวัสดีค่ะนม...สบายดีนะคะ" ร่างบางยกมือไหว้หญิงชราตรงหน้า พลางถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง…ภายในบ้านหลังนี้ นี่คงจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเห็นแสงสว่างขึ้นมาบ้าง

"ตามประสาคนแก่นั่นแหละค่ะ...แล้วคุณหนูของป้าล่ะคะ สบายดีไหม?" ตั้งแต่จำความได้ นอกจากแม่ผู้ให้กำเนิดที่จำใจทิ้งเธอไป ก็คงจะมีแค่แม่นมนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายๆ มามากแค่ไหน แกก็ไม่เคยทอดทิ้งเธอเลยสักครั้ง

"ก็ดีค่ะ...ดีกว่าตอนอยู่บ้านหลังนี้เยอะเลย" เธอกล่าวด้วยเสียงและแววตาที่เรียบนิ่ง

"โธ่~ คุณหนูของป้า" หญิงชราถึงกับเอ่ยเสียงอ่อน รู้สึกสงสารคุณหนูของเธอเหลือเกิน ถึงจะมีครอบครัว มีผู้คนรายล้อมมากมาย มีชีวิตที่ดูสมบูรณ์แบบ แบบที่ใครๆ เขาก็อยากได้...

แต่กลับต้องรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะต้องพยายามตีตัวออกห่างจากคนเหล่านั้น เพื่อปกป้องตัวเอง จากคนที่จ้องจะหาผลประโยชน์จากตัวเธอด้วยวิธีต่างๆ

แต่ผู้หญิงแก่ๆ ตัวคนเดียวอย่างเธอก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากคอยอยู่ข้างๆ คุณหนูและคอยปลอบโยนเวลาที่แกรู้สึกแย่

"ใครมาเหรอคะป้าจันทร์...แสงเหนือ!" หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากบ้านเอ่ยถามหญิงชรา แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวคุ้นตาอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"คิดว่าใคร...ที่แท้ก็คุณหนูแสงเหนือของน้านี่เอง~ สบายดีไหมจ๊ะ!?"

"นมคะ...หนูเข้าบ้านก่อนนะคะ" แสงเหนือจ้องมองคนผู้นั้นด้วยสายตาเรียบนิ่งเพียงครู่หนึ่ง ก่อนละสายตาไปบอกแม่นม แล้วเดินผ่านหญิงคนนั้นไป ราวกับไม่ค่อยมีตัวตนในสายตาเธอ

"หึ...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังเย่อหยิ่งและเย็นชากับฉันเหมือนเดิมเลยนะ...แสงเหนือ" หญิงวัยกลางคนแสยะยิ้ม มองตามหลังเด็กสาวรุ่นลูกที่เพิ่งเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่สนใจคำทักทายของเธอเลยสักนิด

แกร๊ก!

"คุณพ่อเรียกหนูมา...มีอะไรคะ?" แสงเหนือเดินเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นพ่อก็เปิดประเด็นทันที โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าในห้อง ยังมีอีกบุคคลหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาอีกฟากด้านหลังเธอ

"ไปนั่งก่อนสิ..." ชายชราผ่ายมือ แล้วมองไปด้านหลังหญิงสาว เป็นการบอกว่าให้เธอไปนั่งตรงนั้น

"เฮ้ออ...ค่ะ!" ร่างบางตอบรับอย่างจำยอม ก่อนจะหันหลังไปนั่งที่โซฟา นั่นจึงทำให้เธอได้เห็นว่ามีใครอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อน

"พี่พายุ...มาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ?" เธอนั่งลงแล้วถามร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างแปลกใจ

"...." ไม่มีเสียงตอบรับ หรือแม้กระทั่งสายตาที่มองมายังเธอเลยสักนิด

"เอาล่ะ! ที่ฉันเรียกแกมาวันนี้ ก็เพราะว่าฉันจะให้แกไปเรียนรู้งานที่บริษัทของพายุ..." ว่าไงนะ! เรียนรู้งาน? แล้วทำไมต้องเป็นบริษัทพี่พายุ?

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ดีใจนะ ที่ได้ไปเรียนรู้งานกับบริษัทพี่พายุ เพราะถ้าเธอไปที่นั่นก็หมายความว่าเธอจะได้ใกล้ชิดพี่พายุมากขึ้น

แต่ที่แปลกใจก็คือ...คุณพ่อต้องการอะไร ทำไมถึงให้เธอเรียนรู้งานที่บริษัทคนอื่น แทนที่จะเป็นบริษัทของตัวเอง เพราะยังไงสักวัน คุณพ่อก็ต้องให้เธอเข้าไปทำงานที่บริษัทอยู่แล้ว

"ทำไมถึงไม่ให้หนูเรียนรู้งานที่บริษัทคุณพ่อเองล่ะคะ?" ที่อยากให้ฉันไปทำงานที่อื่น คงไม่ใช่เพราะต้องการกีดกันเธอ และเปิดโอกาสให้ใครบ้างคนหรอกนะ…!

"ไหนคุณพ่อบอกว่าจะให้หนูเข้าไปช่วยงานที่บริษัทไง?" ไม่ปล่อยให้ความสงสัยมันค้างคาใจ เธอก็รีบถามทันที

"มันก็ใช่ ที่ฉันอยากให้แกไปช่วยงาน...แต่จะให้ไปทำโดยที่แกไม่เป็นงาน หรือไม่มีประสบการณ์อะไรสักอย่างมันก็ไม่ได้..."

"เพราะฉะนั้น...ฉันจึงต้องส่งให้แก ไปเรียนรู้งานกับคู่หมั้นของแก...ซึ่งก็คือพายุ" ใช่ค่ะ...ได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันกับพี่พายุ...เราสองคนเป็นคู่หมั้นกันได้ 2ปีแล้ว และวันนี้ที่ฉันบอกว่าเป็นวันสำคัญ... ก็คือวันครบรอบที่เราหมั้นกันนั่นเอง

เรื่องที่เราเป็นคู่หมั้นกันมีไม่กี่คนที่รู้ นั้นก็คือคนให้ครอบครัว ซึ่งแน่นอนว่าคนนอกหรือคนในมหาลัยไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนของฉันและพี่พายุ ยกเว้นแต่ ไอ้โลกันตร์ พี่ฟินิกซ์ และก็พี่วายุ เพราะสามคนนั้นถือว่าเป็นญาติ หรือบุคคลในครอบครัวของเรา

และฉันก็มีสัญญากับพี่พายุไว้ว่า...ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด ถ้าหากเรื่องนี้หลุดออกไป เขาจะถือว่าเป็นความผิดของฉัน แล้วข้อตกลงระหว่างพ่อกับครอบครัวพี่พายุจะถือว่าเป็นอันยกเลิก ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือข้อตกลงอะไร

"แล้วที่บริษัทล่ะคะ ใครจะเป็นคนช่วยคุณพ่อ" ที่ถามคือเป็นห่วงบริษัทที่มีแม่เธอเป็นคนร่วมสร้างด้วย...กลัวว่ามันจะล่ม!

"แกไม่ต้องห่วงหรอก ระหว่างที่แกไปเรียนรู้งานกับพายุ จะมีคนมาช่วยงานฉันก่อน" เหอะ! หวังว่าจะเป็นคนที่สามารถเชื่อถือได้นะ

ก๊อกๆๆ แกร็ก!

"ฉันเอาน้ำมาให้ค่ะคุณ" หญิงวัยกลางคนผู้ที่ออกไปทักทายเธอหน้าบ้านเมื่อครู่ ยกน้ำเข้ามาแล้วเสิร์ฟให้กับทุกคนที่อยู่ในห้อง

"ก็ดีค่ะ! หวังว่าคุณพ่อจะบริหารบริษัทที่ร่วมมือสร้างมาด้วยกันกับคุณแม่ให้ดีขึ้นนะคะ"

"คงจะไม่ปล่อยให้ใครมาฮุบมันไปง่ายๆ...จริงไหมคะ คุณพิมพ์นารา!" แสงเหนือเอ่ยเหน็บแนมผู้หญิงตรงหน้าเบาๆ

"จ้ะ...ไม่มีใครสามารถเอาของที่มันเป็นของหนูไปได้หรอก

...ถ้าหนูไม่พลาดทำมันหลุดมือไปซะเอง" ประโยคท้ายพิมพ์นารากล่าวเสียงเบากับแสงเหนือก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ร่างบางจมอยู่กับความคิดตัวเองกับคำพูดทิ้งท้ายและสายตาของพิมพ์นาราที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่เธอเองก็คาดเดาไม่ได้