ตอนที่3 ไม่ได้อ่อนแอ

KH university

"อิแสงเหนือ เดี๋ยวนี้มึงไม่ไปหาพี่พายุแล้วเหรอวะ?" คริสตัลถามแสงเหนือที่กำลังเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยกัน

"ไปสิ ฉันไปหาพี่พายุทุกวันแหละ"

"หื้ม? ไปตอนไหนวะ นี่ก็ผ่านไปเป็นอาทิตย์ละ ฉันเห็นแกอยู่แต่กับพวกฉัน" คริสตัลถามอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วถ้ามีเวลาว่างแสงเหนือจะไปหาพายุตลอด ไม่ว่าร่างสูงจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

"โอ๊ยย! เราก็ไม่ได้ตัวติดกันตลอดเวลาสักหน่อย! ฉันก็ไปตอนที่ฉันไม่ได้อยู่กับพวกแกไง"

ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ยังไงเธอก็ต้องเจอเขาแทบทุกวัน...แต่เป็นที่บริษัทนะ ไม่ใช่มหาลัย เนื่องจากตอนนี้ร่างสูงได้ทำโปรเจคจบผ่านแล้ว จึงไม่ต้องเข้ามหาลัยเหมือนเมื่อก่อน...เรียกได้ว่าเกือบจะสำเร็จการศึกษาอย่างสมบูรณ์แล้วนั่นแหละ!

"ว่าแต่แกเถอะ เลิกเรียนแล้วไม่กลับไปหาลูกหาผัวรึไง " แสงเหนือตอบอย่างเฉไฉ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง เนื่องจากไม่อยากให้เพื่อนสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ ขืนบอกว่าไปหาที่บริษัทพี่พายุ มันก็จะซักถามเธอไม่หยุด จนความลับได้แตกแน่นอน

"เออๆ งั้นฉันไปก่อนนะ บาย! พรุ่งนี้เจอกัน" คริสตัลนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบกลับไปหาลูก

จริงๆ แล้วช่วงที่รู้ว่าท้องเธอจะดรอปเรียนไปปีหนึ่ง แต่คิมหันต์ไม่ยอมเพราะรู้ดีว่าภรรยาที่รัก อยากเรียนและจบไปพร้อมกันกับเพื่อน

เขาจึงใช้อภิสิทธิ์การเป็นว่าที่เจ้าของมหาลัย ให้คริสตัลเรียนออนไลน์แทน และช่วงที่คลอดก็เป็นช่วงปิดเทอมพอดี ทำให้เธอสามารถกลับมาเรียนในช่วงเปิดเทอมได้

"เจอไรล่ะอีผี! พรุ่งนี้วันเสาร์!" แสงเหนือเตือนเพื่อนสาวที่เพิ่งจะเป็นคุณแม่มือใหม่ แต่คงจะวุ่นอยู่กับลูก จนลืมวันลืมคืนไปว่าพรุ่งนี้คือวันอะไร

"เออว่ะ! งั้นเจอกันวันจันทร์ ไปล่ะ!" คริสตัลพูดเสร็จก็โบกมือลาแล้วเดินออกไป

"เฮ้ออ ยิ่งนานวัน ทำไมรู้สึกว่าความลับมันเก็บยากนักนะ!" ร่างบางพ่นลมหายใจ พลางป่นออกมาอย่างรู้สึกอัดอั้น หลังจากเหลือแค่ตัวเองเพียงคนเดียว

'แกจะเก็บความลับไปได้นานแค่ไหนเนี่ยแสงเหนือ!'

'ฮึ้ย! ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมเขาสามารถทำตัวปกติ แบบไม่มีพิรุจให้ใครสงสัยเรื่องของเราได้เลยอ่ะ!'

'ผิดกับฉันที่ต้องพยายามแทบตาย!' หญิงสาวบ่นกระเง้ากระงอดอยู่ในใจ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่รถ

บริษัท gale Power

ร่างสูงเพรียวก้าวเท้าเข้าไปในบริษัทใหญ่ เรียกสายตาของผู้คนที่อยู่บริเวรนั้น ให้หันมองมาที่เธอเป็นตาเดียว บ้างก็มองด้วยความชื่นชม ที่เธอมีรูปร่างและหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ บ้างก็มองด้วยความอิจฉาริษยา ที่เธอมีตำแหน่งเป็นผู้ติดตามของท่านรองประธานบริษัทแห่งนี้ ทั้งที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน

แต่คนที่ถูกจ้องมองกลับไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด ขาสวยยังคงก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ เพื่อขึ้นไปยังชั้นสูงสุด

ติ้ง!

"พี่เกลสวัสดีค่ะ" ร่างบางกล่าวทักทายเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องอย่างนอบน้อม

"อ้าวน้องแสงเหนือ! สวัสดีค่ะ"

"เอ๊ะ! ทำไมวันนี้มาเร็วจังคะเนี่ย ปกติเรามาหลังบ่าย3 ซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนไม่ใช่เหรอ?" เลขาสาวทักถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นร่างบางมาที่บริษัทก่อนเวลาปกติของทุกวัน

"อ๋อพอดีว่าวันนี้มีเรียนแค่ตอนเช้าค่ะ ส่วนบ่ายนี้อาจารย์เขายกคลาส หนูก็เลยว่าง"

"เป็นอย่างนี้นี่เอง"

"เอ่ออ แล้วพี่กวินไปไหนเหรอคะ ทำไมวันนี้เงียบจัง" แสงเหนือ สอดส่องสายตาเข้าไปในห้อง พลางเอ่ยถามถึงเลขาอีกคนหนึ่ง

"แหม๋~ น้องแสงเหนือ ถามหากวินแต่ตานี่มองจนจะทะลุกำแพงห้องได้อยู่แล้วค่ะ" เธอรู้ว่าจริงๆ แล้วร่างบางกำลังมองหาใคร จึงเอ่ยแซวเล่นๆ

"ง่ะ! พี่เกลก็..."

"คิก!! คือวันนี้มีประชุมบอร์ดผู้บริหารน่ะค่ะ ตอนนี้ทุกคนก็อยู่ในห้องประชุมกันหมดเลย..." อ้าว แล้วทำไมพี่เกลถึงยังนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ ทำไมไม่เข้าประชุมด้วย ขนาดพี่กวินยังเข้าเลย

"ส่วนพี่ก็อยู่รอน้องแสงเหนือนั่นแหละค่ะ" เลขาสาวไม่ปล่อยให้ร่างบางสงสัยนานจึงเอ่ยบอก

"รอหนู? รอทำไมคะ" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง ก่อนจะถามคนตรงหน้าไปอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ

"ท่านประธานสั่งไว้ว่าถ้าน้องแสงเหนือมาแล้ว ก็ให้พาไปเข้าร่วมการประชุมด้วยค่ะ" อย่างนี้นี่เอง แต่ประชุมเรื่องอะไรกัน ทำไมเธอต้องเข้าร่วมด้วย

"งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ ทุกคนรออยู่ในห้องประชุม" เลขาสาวว่าจบก็นำร่างบางไปยังห้องประชุม

ก๊อกๆๆ!!

"เชิญ!"

"!!!"

"ท่านประธานคะ คุณแสงเหนือมาแล้วค่ะ"

"อ้าวมาแล้วเหรอ หนูแสงเหนือเชิญนั่งลูก นั่งๆๆ" ชายวัยกลางคนผู้มีตำแหน่งเป็นประธานบริษัทเชิญร่างบางให้นั่งลงข้างชายหนุ่มร่างสูง

"ขอบคุณค่ะ...สวัสดีค่ะลุงอัคคี ป้าแพท พี่พายุ...สวัสดีค่ะคุณพ่อ" แสงเหนือกล่าวสวัสดีคู่หญิงชายวัยกลางคน และชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเธอ แล้วไม่ลืมหันไปสวัสดีผู้เป็นพ่ออย่างไม่เต็มใจนัก โดยมองข้ามผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้างพ่ออย่างไม่สนใจ

"คุณลุงคุณป้าอะไรกันลูก เรียกพ่อกับแม่ได้แล้วค่ะ อีกไม่นานเราสองคนก็จะต้องแต่งงานกัน เรียกไว้จะได้ชิน" แต่งงาน! ทำไมวันนี้คุณป้าพูดถึงเรื่องแต่งงานล่ะ ปกติแล้วเราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยนะ อย่างมากก็แค่เรื่องหมั้น

"ฉันจะรวมกิจการบางส่วนเข้ากับบริษัทของอัคคี... และเพื่อให้ครอบครัวเราเป็นการดองกันโดยสมบูรณ์..."

"...เพราะฉะนั้นแกจะต้องแต่งงานกับพายุ!" เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูดอย่างชัดเจน เธอจึงหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง เพื่อมองว่าเขามีปฏิกิริยาอะไรกับเรื่องนี้บ้าง

"...." แต่สิ่งที่เห็นกลับพบว่าร่างสูงไม่ได้มีท่าทีอะไรเลย นอกจากความนิ่งเฉย และสายตาที่ว่างเปล่านั่น

"ทำแบบนี้ คุณพ่อไม่คิดจะถามความเห็น หรือความต้องการของพวกหนูบ้างเหรอคะ!" แสงเหนือหันไปถามพ่อเสียงฉุน ถึงจะรักพี่พายุมาก และอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเขาแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ได้เห็นแก่ตัว ที่จะให้เขามาแต่งงานกับเธอ ทั้งที่ยังไม่ได้รักเธอหรอกนะ!

"เหอะ! หรือแกจะบอกว่า...แกไม่ต้องการ"

"เหอะ! แค่ความต้องการมันไม่พอหรอกค่ะ"

"คุณพ่อก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วหนิคะ...แต่งงานกันโดยปราศจากความรัก ผลสุดท้ายผลกรรมทั้งหมดมันก็มาตกอยู่ที่ลูก!!"

"ถ้าคุณพ่อมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีสักนิด และไม่พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้าน แม่ก็จะไม่ทิ้งหนูไป ชีวิตหนูก็จะไม่เป็นแบบนี้ด้วย!!" แสงเหนือปลดปล่อยความในใจ พร้อมกับหยาดน้ำตาออกมาอย่างสุดจะอัดอั้น นี่เป็นความรู้สึกหลายปีที่ผ่านมา ที่เธอพยายามเก็บกดมันไว้ตลอดมา โดยไม่แสดงให้ใครเห็น

"คุณพ่อเห็นแก่ตัว ทำร้ายแม่ไม่พอ ยังจะทำลายชีวิตหนูอีก ฮึก! คุณพ่อจะทำร้ายพวกเราไปถึงไหน!!!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือหนาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ ฟาดลงบนแก้มนวลอย่างเต็มแรง

"แสงเหนือ!!/ หนูแสงเหนือ!" ทุกคนร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างบางถูกพ่อตบเข้าที่แก้มอย่างจัง ไม่เว้นแม้แต่พิมพ์นารา และพายุที่ยืนมองอยู่เงียบๆ มาตลอด

"เห็นแก่ตัวเหรอ!? แกไม่รู้อะไรก็อย่าพูดเลยดีกว่า!"

"ถ้าแกรู้ว่าที่ผ่านมา ผู้หญิงที่แกรักนักรักหนา และปกป้องแทบตาย มันทำอะไรไว้กับฉันและแกบ้าง! แกจะปกป้องมันอยู่แบบนี้ไหม!!!" อึก! หมายความว่าไง คุณแม่ทำอะไร

"หมายความว่าไง ที่บอกว่าหนูไม่รู้อะไรมันหมายความว่าไง! พูดสิ!" มีอะไรบ้างที่เธอยังไม่รู้ ทำไมถึงไม่มีใครบอกเธอ

"ไม่บอกแล้วหนูจะรู้ได้ไงว่าคุณแม่ทำอะไรไว้บ้าง!"

"ก็ที่ไม่บอก เพราะฉันไม่ยะ...!”

“คุณเมฆคะ!!" พิมพ์นารารีบเอ่ยห้ามก่อนที่สามีจะหลุดพูดอะไรไปมากกว่านี้

"...ไม่ว่ายังไงก็ตาม แกต้องแต่งงานกับพายุ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี!" ปัง! เมฆาสงบอารมณ์ให้เย็นลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างใจเย็น แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับพิมพ์นารา

"......."

"........"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อเมฆาและพิมพ์นาราเดินออกไป จนมีเสียงพูดขึ้น

"พายุ...พ่อกับแม่ออกไปรอด้านนอกนะ ฝากดูแลน้องด้วย"

"ค่อยๆ คุยนะ ตอนนี้น้องกำลังอ่อนแอ"

"ครับ" พายุตอบรับเสียงเรียบ ก่อนจะมองมาทางคนตัวเล็ก

"เธอ..." พายุเอ่ยเรียกร่างบางที่นั่งก้มหน้าอยู่เบาๆ

"...พี่ออกไปก่อนได้ไหม หนูอยากอยู่คนเดียว" แสงเหนือกล่าวเสียงแผ่วเบา จนแทบจะไม่ได้ยิน แต่ยังดีที่ตอนนี้ห้องตกอยู่ในความเงียบ ทำให้พายุได้ยินว่าแสงเหนือพูดอะไร

หมับ!

"เฮ้ออ ไม่ไหวก็ร้องออกมา ตรงนี้ไม่มีใครเห็น...นอกจากฉัน" พายุเดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหน้าคนที่นั่งก้มหัวอยู่ไม่ยอมเงยหน้ามาคุยกับเขาเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะคว้าศีรษะเล็ก และกดให้จมลงบนหน้าท้องแกร่ง

"ฮึก! หนูไม่ได้อยากอ่อนแออ่ะ ฮรื้อออ~" น้ำตาหลากหลายหยดไหลลงมารวมกันจนเป็นสาย เมื่อร่างบางสัมผัสรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมาจากร่างสูง

"...เธอไม่ได้อ่อนแอ" และเธอก็เข้มแข็งมากกว่าที่เขาคิด...

ดูแล้วเขาคงจะต้องมองผู้หญิงคนนี้ใหม่ซะแล้วสิ

*****************************