EP.5 แอบคุย

EP.5

คำพูดนั้นจบลงพร้อมกับความเงียบที่ก่อตัวขึ้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ราวกับต่างคนต่างก็รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นในใจคืออะไร

โปรดแทบจะแดดิ้นกับคำชมของเขา แล้วยังรู้สึกดีขึ้นไปอีกที่เขานึกขอโทษเรื่องในอดีตที่เคยว่าเธอเป็นคนใช้ เป็นยายเฉิ่ม แน่นอนว่าเธอให้อภัยเขาอย่างไม่มีข้อกังขาใด ๆ ความจริงเธอไม่ได้ติดใจเรื่องนั้นสักเท่าไหร่ โปรดเอาหน้าซุกลงกับหมอนแล้วกรี๊ดในลำคอด้วยความเขินอาย

[ โปรด อยู่ไหม ]

“อยู่ค่ะ”

[ ข้อความที่โปรดส่งมา หมายความว่ายังไง ]

เธอคิดต่อในใจ นี่เขาไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งกันแน่ ว่าเธอต้องการให้เขามารับ

“...ช่างเถอะค่ะ ไม่มีอะไร” เธอกลืนคำพูดลงคอ แล้วตัดบท ไม่มีอะไรจะพูดต่อ

[ อยากให้ไปรับก็พูดสิ ] มีคุณหัวเราะเบา ๆ อย่างคนเจ้าเล่ห์ ราวกับกำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอ จนคนฟังถึงกับหน้าเหวอไปชั่วขณะ

“ถ้าพี่รู้แล้วจะมาถามโปรดทำไมคะ” เธอเอ่ยอย่างยอมจำนน “แต่ถ้าพี่ไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไรค่ะ”

[ อ้อนก่อนสิ ถ้าอยากให้ไปรับ ]

“อะไรนะคะ”

[ ไหนลองอ้อนหวาน ๆ หน่อย แบบ...พี่คุณขา อะไรแบบนี้ ] มีคุณลากเสียงหวาน ทำตัวอย่างให้เธอลองพูดกับเขา

“ไม่เอา โปรดอ้อนไม่เป็น”

[ พี่อยากเป็นผู้ชายคนแรกที่โปรดอ้อน ]

คนฟังหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น เธอกลั้นเสียงกรี๊ดอยู่ในอก นี่เขาจริงจัง ? จะให้เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ? บ้าไปแล้ว เธอไม่กล้าแน่ ๆ ทำไม่ได้หรอก

[ พี่รอฟังอยู่ ]

“โปรดทำไม่ได้”

[ ไม่อยากอยู่กับพี่เหรอครับ ตัวเล็ก ]

“พี่คุณ อย่าพูดแบบนี้” เธอเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความเขินอายยามที่เขาเรียกเธอว่า 'ตัวเล็ก' มันเหมือนกับเป็นคำยืนยันว่าเธอน่ารักและดูสำคัญในสายตาเขา

[ ตกลงจะอ้อนพี่ได้หรือยัง พี่อยากฟัง ]

“คือ...โปรดต้องพูดยังไง”

[ พี่คุณขา มารับโปรดที่บ้านได้ไหมคะ ขอเสียงหวาน ๆ เลย ]

คนตัวเล็กอ้าปากจะพูดตามที่เขาบอก “พี่...” สุดท้ายเธอก็ทำไม่ได้ ความเขินอายตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก

[ ไม่อยากพูดเหรอ หรือไม่อยากเจอกัน ]

“...” โปรดเงียบเสียงตัวเอง นั่นทำให้อีกฝ่ายตัดพ้อ

[ โอเค ไม่เป็นไร สงสัยความรู้สึกของเราคงไม่เหมือน... ] เขายังเอ่ยไม่ทันจบ เสียงหวาน ๆ ที่เขาอยากฟังก็ลอยมาให้ได้ยิน ปากหยักยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

“พี่คุณขา มารับโปรดที่บ้านได้ไหมคะ”

[ ได้สิครับ เสียงหวานมาก น่ารักจัง ]

คนฟังนั่งหน้าแดง มือเรียวกำผ้าห่มในมือแน่น เมื่อถูกเขาชมว่า ‘น่ารัก’ อีกแล้ว

[ งั้น...ฝันดีนะครับ พรุ่งนี้เจอกัน ไปนอนเถอะ พี่ต้องไปรับโปรดแต่เช้า ]

“ค่ะ ฝันดีนะคะ”

เธอกดวางสาย รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้า ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอน ดวงตากลมโตหลับลงช้า ๆ แต่หัวใจกลับยังเต้นแรงไม่หยุด ประโยคสุดท้ายของเขายังคงก้องอยู่ในหู

พรุ่งนี้เราก็ได้เจอกัน อยู่ด้วยกัน

“เกือบลืมเลย บอกไอ้พี่ปราณก่อน ว่าไม่ต้องไปส่ง”

ก่อนจะหลับฝันดี เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกพี่ชาย

โปรด : พรุ่งนี้โปรดจะไปมหาวิทยาลัยเอง ไม่ต้องไปส่ง จะนอนตื่นสายจนตูดโด่งก็เชิญ

พอส่งข้อความเสร็จ เธอหัวเราะคิกกับตัวเองเบา ๆ พลางดึงผ้าห่มมาคลุมถึงใบหน้า รอยยิ้มเล็ก ๆ ยังไม่หายไปไหน

แล้วใครจะคิดว่าผู้ชายที่เธอสนใจ เขาเองก็...สนใจเธอเหมือนกัน “ใช่ไหมอะ พี่คุณสนใจโปรดใช่ไหม” เสียงหวานยังคงพึมพำกับตัวเองไม่ยอมหลับ ก็คนมันดีใจจนทำตัวไม่ถูก เธอคิดล่วงหน้าว่าพรุ่งนี้จะทำผมยังไง แต่งหน้าโทนไหน ฉีดน้ำหอมกลิ่นอะไร ที่จะทำให้เขาประทับใจ

เนี่ย! แค่คิดเธอก็ฟินเป็นบ้า

เช้าวันต่อมา โปรดเร่งทำเวลา จัดการตัวเองให้เสร็จก่อนที่มีคุณจะมารับ เธอตื่นตั้งแต่ 6 โมงเช้า ตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงตรง คนตัวเล็กนั่งอยู่ปลายเตียง เธอส่งข้อความหาเขา

โปรด : อยู่ไหนคะ

มีคุณ : ใกล้ถึงแล้ว

เรียวปากสีชมพูยิ้มหวานใส่หน้าจอโทรศัพท์ เธอย้อนคิดว่าอะไรที่ทำให้เธอและเขามาถึงจุดนี้ได้ ทุกอย่างมันดูรวดเร็วและกระทันหันจนเธอเกือบตั้งรับไม่ทัน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ชอบ...ชอบเขามากขึ้นไปอีก

“ก็ดีแล้วนี่ ขอให้เป็นแบบนี้ไปอีกนาน ๆ เลยนะคะ”

โปรดหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นบ่า เธอเปิดประตูห้องก็ต้องตกใจ เมื่อพี่ชายมายืนอยู่หน้าห้องเธอ

“ตกใจหมด”

“ขวัญอ่อนมากหรือไง พี่เพิ่งเห็นข้อความเราที่ส่งมา”

“อืม ก็ตามนั้น ไปนอนต่อเถอะ หลับให้สบาย”

“นั่นมันหมายถึงคนตายไหม!”

“หวังดีไง อยากให้หลับแบบสบาย ๆ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น เคยได้ยินไหม”

“นับวัน ยิ่งกวนประสาท ใช่สิ! โตแล้วนี่”

“เหมือนพี่ปราณไง โปรดเป็นน้องพี่นะ ก็ต้องเหมือนกันป่ะ ไปดีกว่าเดี๋ยวสาย หลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วง” เธอโบกมือลาพี่ชาย ส่งยิ้มหวานทั้งใบหน้าให้คนมองอย่างอารมณ์ดี

“ไอ้โปรด เอาใหญ่แล้วนะเว้ย” ปราณพูดเสียงเข้มพลางส่ายหน้า เขายืนมองน้องสาวจากข้างบน ปราณเแต่งตัวพร้อมไปส่งน้องสาวที่มหาวิทยาลัย แต่เพิ่งจะมาเห็นข้อความก็ตอนเช้า

“มันไปถูกเหรอวะ รถโดยสารมันก็ไม่เคยขึ้น”

ปราณเกิดความสงสัย เขากับน้องเรียนไฮสคูลมาด้วยกัน แต่ก่อนจะมีคนขับรถรับส่งทุกวัน มันไม่เคยเดินทางตัวคนเดียว และเขาเองก็ไม่เคยปล่อยให้โปรดไปไหนคนเดียวเหมือนกัน

“เดินไปดูมันหน่อยแล้วกัน” เพราะความเป็นห่วงน้องสาว เขาจึงทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดี ปราณมองน้องสาวอยู่ห่าง ๆ อยากรู้ว่าโปรดเดินทางไปมหาวิทยาลัยยังไง

หญิงสาวก้าวออกมาพ้นจากรั้วบ้าน โปรดโทรไปหามีคุณว่า

“รถที่จอดอยู่ใช่รถพี่ไหมคะ” เพราะเธอเห็นรถยนต์คันสีขาวจอดทางฝั่งขวามือเลยรั้วบ้านเธอออกไป ซึ่งเป็นคนละคันกับเมื่อวานที่เธอเจอ และแถวนี้ก็มีรถคันนั้นเพียงคันเดียว

[ ครับ ]

“โอเคค่ะ โปรดกำลังเดินไป” คนตัวเล็กเร่งฝีเท้าเดินไปยังรถคันสีขาวเร็ว ๆ ใบหน้าหวานหันมองไปยังบ้านของตน

ทว่าหัวใจเธอกลับเต้นแรงขึ้น เมื่อเห็นร่างพี่ชายเดินตามออกมา เธอรีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ

“พี่คุณคะ รีบไปเถอะค่ะ” เธอเอ่ยออกมาอย่างร้อนรนกลัวว่าจะถูกพี่ชายจับได้ เธอหันไปมองทางข้างหลัง “พี่ปราณเดินตามออกมาค่ะ”

คนฟังกระตุกคิ้วขึ้น มองไปยังกระจกข้างรถ มุมปากยิ้มเล็ก ๆ “ไอ้ปราณมันไม่รู้หรอก”

“จะไม่รู้ได้ไงคะ”

“งั้นอาจจะแค่สงสัย” สิ้นคำ เขาเลื่อนกระจกลงพอดีกับจังหวะที่เพื่อนสนิทเดินออกมา มีคุณยื่นแขนออกไปโบกราวกับกำลังทักทาย และจะบอกว่า ‘ใช่’ กูมารับน้องสาวมึง

จากนั้นเขาจึงเหยียบคันเร่งพารถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความอึ้งปนหงุดหงิดไว้ให้เพื่อนสนิทยืนมองตาม

“อย่าบอกนะว่าไอ้โปรดขึ้นรถคันนั้น ใครมารับมันวะ” ปราณเริ่มมีอาการกระวนกระวาย เมื่อคิดอะไรขึ้นมา อย่างแรกเขาโทรศัพท์ต่อสายหาน้องสาว

“เอ้า! ไม่รับด้วย”

บุคคลที่สองที่ปราณกดโทรหาก็คือ ‘มีคุณ’ เขารอสายอยู่ไม่นาน ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเข้ม “ไอ้คุณ…”

เมื่อครู่มีคุณเกือบทำเธอหัวใจวาย “พี่คุณ! พี่ทำอะไรของพี่คะ โบกมือทักพี่ปราณทำไม”

มีคุณหัวเราะขำ ๆ พลางเลี้ยวรถออกสู่ถนนใหญ่ “ก็มันมองมา พี่ก็ต้องทักสิ มันเสียมารยาท”

“เสียมารยาทอะไรเล่า! โปรดจะโดนพี่คุณว่าจริง ๆนะ” เธอโวยเสียงสั่น

“ไม่ขนาดนั้นมั้ง แต่ก็...น่าสนุกดีนะ โปรดว่าไง” เขาถามเธอ ตอนนี้เหมือนกำลังได้เล่นเกมลุ้นระทึกอย่างไรอย่างนั้น มุมปากหยักยังมีรอยยิ้ม

“สนุกยังไงคะ”

“ก็แล้วที่โปรดกับพี่ทำอยู่ตอนนี้ เขาเรียกว่าอะไรล่ะ”

“...” โปรดนั่งเงียบ นั่นสิ! ที่เธอกับเขาทำอยู่ตอนนี้มันคืออะไร

ถ้าไม่ใช่การแอบคุยกันแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ จากสายตาพี่ชาย

“ไอ้ปราณมันหวงโปรดจนขึ้นสมอง”