EP.6 แทบหยุดหายใจ

EP.6

คนตัวเล็กนั่งเกร็งอยู่บนรถ เหตุเพราะเช้านี้มีหนุ่มหล่อขับรถมารับไปมหาวิทยาลัย ไหนจะเรื่องพี่ชายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ยังไม่รวมเรื่องเมื่อคืนที่เธอพูดอ้อนเสียงหวานเพียงเพราะอยากให้เขามารับ หลายความรู้สึกตีกันจนเธอทำตัวไม่ถูก

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของโปรดก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้าคือ 'พี่ปราณ' เธอปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมันตัดไปเอง

มีคุณที่นั่งเงียบไม่ถามอะไรเลย เขารู้ได้ว่าเป็นใครโทรหาเธอ และมั่นใจว่าเขาคือรายต่อไปแน่นอน และมันก็เป็นจริงตามที่เขาคิดไว้ไม่ผิด เขามองชื่อบนหน้าจอ ปากหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะรับสาย

“ฮัลโหล”

[ ทำไมตื่นเช้า ]

“แล้วทำไมมึงตื่นเช้า”

[ มึงอยู่ไหน ]

“คอนโด”

[ ไหนมึงเปิดกล้องดิ๊ ]

“ทำไม อยากโอนลี่แฟนกับกูเหรอ รอแปปกูถอดกางเกงก่อน”

[ ไอ้สัตว์ อย่ามาจัญไร ]

“อ่าว! ตกลงจะดูไหม”

[ ไม่ดูแล้วไอ้เหี้ย อุบาท! ]

คนในปลายสายกดตัดในทันที มีคุณหัวเราะในลำคอ นึกสนุกที่ได้แกล้งมัน หากไม่ทำแบบนี้ อีกฝ่ายคงไม่ยอมจบ ชายหนุ่มหันมามองเธอ

“ไอ้ปราณมันขอเปิดกล้อง พี่ก็เลยต้องพูดไปแบบนั้น ขอโทษนะ” เขาเอ่ยด้วยความจำเป็น เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ อีกฝ่ายคงตอแยไม่เลิก และเขาเองก็ไม่อยากให้เธอต้องไม่สบายใจ กลัวจะคิดว่าเขาเป็นคนลามก แต่มันเป็นทางเดียวจริง

ระหว่างทางที่กำลังไปมหาวิทยาลัย มีคุณขับรถไป เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งข้าง ๆ อยู่เป็นระยะ ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างเพื่อแกล้งแหย่เธอเล่น เขาเห็นเธอนั่งเกร็งตั้งแต่ขึ้นมาบนรถ

“โปรด…”

“คะ?” เธอหันมาขานรับ

“ไหนพูดใหม่สิ” เขาหันไปมองเธอยิ้ม ๆ

“อะไรคะ?” เธอเลิกคิ้วงุนงง

“ก็พูดว่า ‘ค่ะ คะ’ ให้พี่ฟังหน่อย”

โปรดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเม้มปากอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงเอ่ยคำนั้นออกไปเบา ๆ

“ค่ะ...คะ” น้ำเสียงใสหวานถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มั่นใจ พลางคิดไปว่า เหตุผลใดที่ทำให้เขาต้องขอให้เธอพูดคำเหล่านี้

มุมปากของคนขับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาแสร้งพยักหน้ารับราวกับว่ากำลังพอใจบางสิ่งที่ได้ยินเป็นอย่างมาก

“ดีมาก พูดไปอีกเรื่อย ๆ ”

“คะ ค่ะ คะ นี่พี่คุณให้โปรดพูดทำไม” เธอถามออกไปด้วยความมึนงง ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นอย่างที่ไม่ทันให้อีกคนตั้งตัว

“ชอบพี่ไหมคะ”

คำถามเดียวทำให้โปรดชาวาบไปทั้งตัว หัวใจของสาวน้อยแทบหยุดเต้น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวทันตาเห็น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“พะ...พี่คุณ!” เสียงใสหลุดออกมาอย่างแผ่วเบาเพราะความตกใจ เธอรีบก้มหน้าซ่อนความรู้สึก และเม้มริมฝีปากแน่นเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“หืม?” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย หันมองคนข้างกายที่พยายามซ่อนความเขินเอาไว้

“ตอบมาสิ พี่รอฟังอยู่”

โปรดใจเต้นแรงจนแทบระเบิด มือเล็กกำชายกระโปรงแน่น ขณะที่อีกฝ่ายยังคงหัวเราะในลำคอกับปฏิกิริยาของเธอ ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขกับการที่ได้แกล้งเธอเอามาก ๆ

“ถ้าไม่ตอบพี่จะถือว่าโปรดไม่ปฏิเสธ” คนฟังตัดสินใจใช้ความเงียบเป็นคำตอบแทนคำพูด เธอเม้มปากเงียบ ปล่อยให้มีคุณคิดเอาเองตามที่เขาต้องการ

“หิวหรือเปล่า แวะกินอะไรหน่อยไหม”

“โปรดนัดกินข้าวกับเพื่อนที่โรงอาหารแล้วค่ะ”

“แย่จัง นึกว่าจะได้เดทมื้อเช้ากับโปรดเสียอีก” มีคุณทำเสียงตัดพ้อ แอบชำเลืองมองหน้าสาวน้อย เธอแสดงสีหน้าไม่สบายใจอย่างชัดเจน

“พี่แกล้งเล่น ไว้วันอื่นก็ได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ โปรดแชตไปบอกเพื่อนก็ได้” ทันทีที่เธอก้มหน้าลงไปกดโทรศัพท์ กลิ่นน้ำหอมของเขาก็ลอยมาแตะปลายจมูกอย่างใกล้ชิด มีคุณโน้มตัวเข้ามาหาเธอ

“ยอมรับมาเถอะว่าอยากอยู่กับพี่” เขาพูดกระซิบข้างหู นั่นยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ ปลายนิ้วที่กำลังจะพิมพ์บอกเพื่อนถึงกับแข็งค้าง

โปรดหันมามองเขาช้า ๆ ได้เห็นหน้าเขาในระยะห่างเพียงคืบ “อยากกินอะไรดี อยากกินข้าว หรืออยากกินพี่”

คำถามนี้แทบทำให้เธอหัวใจหยุดเต้น ถ้าบอกให้เธอตายตอนนี้ เธอก็คงตายได้เลย

ดวงตาสองคู่มองสบกันเนิ่นนาน ไม่ยอมละสายตา จนกระทั่งมีคุณเป็นฝ่ายผละออกมา “กินโจ๊กกันดีไหม”

“ค่ะ โจ๊กก็ได้” บอกจบ โปรดรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง พร้อมกับพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธออดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังสนุกกับการหยอกเย้าเธออยู่หรือเปล่า

ฮือ~ ใครก็ได้ช่วยด้วย จะตายอยู่แล้ว