LOGINเรื่องราวของความรักที่หวานและมั่นคงของผู้ชายเย็นชาคนหนึ่งที่มีให้กับหญิงสาวที่เขารัก
View More“คุณแม่ขา” เสียงของรันลูกสาวคนเล็กของบ้านดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะรีบวิ่งเข้ามาหารรินที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น“ว่าไงคะน้องรัน” รรินเอ่ยถามลูกสาวออกมา“พี่สายลมค่ะ ทำผู้หญิงร้องไห้อีกแล้ว” เมื่อมาถึงเธอก็รีบเล่าถึงเรื่องราวที่เธอได้เจอมากับตัวเองทันที“น้องรัน พี่บอกว่าอย่าวิ่งไง” สายลมที่เดินตามเข้ามาทำเสียงดุน้องสาวที่ไม่ยอมฟังคำเตือนของเขา“ก็น้องรันรีบนี่ค่ะ”“ก็ถ้าล้มแล้วได้แผลขึ้นมาจะทำไง”“น้องรันไม่ล้มหรอกค่ะ” รันโต้สายลมกลับทันทีอย่างไม่ยอมแพ้“หยุดเถียงกันก่อนค่ะ บอกแม่มาสิว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมพี่สายลมถึงทำผู้หญิงร้องไห้”“ก็มีผู้หญิงเอาของขวัญมาให้พี่ลม แต่พี่ลมไม่ยอมรับแถมยังพูดว่าน่ารำคาญใส่เขาไปอีก พี่เขาเลยร้องไห้วิ่งออกไปเลยค่ะ”“แม่เข้าใจละ แล้วทำไมลมไม่พูดกับเขาดี ๆ ละลูก”“น่าเบื่อตามอยู่ได้ ลมรำคาญเลยพูดออกไปตรง ๆ ครับ”สายลมเจ้าของเรื่องพูดขึ้นหลังจากที่รันพูดจบ เป็นเรื่องปกติของสายลมที่มีผู้หญิงมากมายเข้าหาเนื่องจากความหล่อของเจ้าตัวที่ได้มาจากสายฟ้าคนเป็นพ่อมาเต็ม ๆ บวกกับความสุขุมเย็นชาที่เจ้าตัวมี ต่างจากอีกคนสายน้ำคนนั้นหล่อหน้าหวานเพราะหน้าตาได้มาทั้งพ่อและแ
เวลามักผ่านไปเร็วเสมอเมื่ออยู่กับความสุขเช่นเดียวกับรรินและสายฟ้า ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาจนมีพยานรักถึง 2 คน คือเด็กชายสายลม อายุ 6 ขวบกับเด็กชายสายน้ำ อายุ 4 ขวบ สองพี่น้องที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว สายลมจะนิสัยถอดแบบมาจากสายฟ้าคือเป็นคนนิ่ง พูดน้อย ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ส่วนสายน้ำจะเป็นเด็กร่าเริง พูดเก่ง แต่ถึงทั้งคู่จะมีนิสัยที่ต่างกันแต่ความแสบกลับไม่แตกต่างกันเลย“สายลม สายน้ำ เสร็จหรือยังคะลูก”“เสร็จแล้วครับ/ครับ”สองเสียงตอบออกมาพร้อมกันพร้อมกับร่างเล็ก ๆ วิ่งออกมาจากห้อง วันนี้คุณปู่กับคุณย่าจะพาทั้งสองแสบไปเที่ยวทะเลเนื่องในวันหยุดยาวของเด็ก ๆ เลยทำให้ทั้งสองตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้ไปเที่ยว“อย่าวิ่งครับ เดี๋ยวล้ม”“ครับ/ครับ”“ไปครับ คุณปู่คุณย่ารอแล้ว ให้ผู้ใหญ่รอนาน ๆ ไม่ดีนะลูก”“ครับ/ครับ”ทั้งหมดพากันเดินมาที่บ้านใหญ่ พอมาถึงเด็ก ๆ ก็รีบวิ่งเข้าไปหาคุณปู่คุณย่าที่นั่งรออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนที่จะหันมาคุยกับรรินที่เดินตามมานั่งข้าง ๆ ทั้งสองคน“คุณแม่กับคุณพ่อไม่ไปด้วยกันเหรอครับ”“คุณพ่อติดงานค่ะ ไปด้วยไม่ได้ ส่วนแม่ต้องอยู่ดูแลคุณพ่อ”“แต่คุณพ่อโตแล้วดูแล
“พี่สายฟ้าคะ” รรินที่เปิดประตูห้องนอนเข้ามาดูสายฟ้าที่นอนพักอยู่ในห้อง เนื่องจากเขามีอาการเวียนหัวจนลุกไปไหนไม่ได้ เธอเลยปล่อยให้เขานอนพักและตัวเองลงไปทำอาหารเช้ามาให้เขาทานก่อนที่จะทานยา“ครับ”“เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง”“ยังเลยครับ ขอกอดหน่อยได้ไหม” รรินเดินมานั่งลงที่ข้างเตียงนอนพร้อมกับวางถ้วยโจ๊กที่ยกมาไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง“ค่ะ งั้นทานโจ๊กก่อนนะคะ จะได้ทานยา” สายฟ้าเมื่อเห็นรรินเดินเข้ามาใกล้ก็รีบคว้าเธอเข้ามากอดพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมประจำตัวเธอเข้าจนเต็มปอด“พี่ได้กลิ่นตัวรินแล้วพี่ดีขึ้นเยอะเลยครับ อยู่ใกล้ ๆ พี่นะอย่าห่างไปไหน”“ค่ะ งั้นทานโจ๊กก่อนนะคะ เดี๋ยวรินป้อน”“ครับ”สายฟ้านั่งทานโจ๊กที่รรินป้อนจนเกือบหมดก่อนจะทานยาตาม อาการที่เขาเป็นอยู่นี้เป็นอาการของคนแพ้ท้องแทนเมีย หลังจากที่รู้ว่ารรินท้องเขาก็เริ่มมีอาการ ตอนนี้เธอท้องได้สี่เดือนแล้วและเธอเรียนจบได้เป็นคุณหมอแล้ว เธอขอทำงานจนกว่าจะใกล้คลอดซึ่งเขาอนุญาตให้ทำงานได้แค่อายุครรภ์เข้าเดือนที่ 7 เท่านั้นตอนนี้รรินไม่มีอาการแพ้อะไรเลยนอกจากนอนและกินเก่งขึ้นเท่านั้น ส่วนอาการแพ้ที่เหลือเขารับมาเกือบทั้งหมดทั้งเวีย
หลังจากที่สายฟ้าเรียนจบกลับมา เขาก็เข้ามาทำงานที่บริษัทในตำแหน่งเดิม คือ รองประธานกรรมการ เขาพยายามสร้างความเชื่อมั่นให้ทุกคนได้เห็นในความสามารถของเขาว่าเขาจะสามารถพาบริษัทเจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีกจนวันนี้ทุกคนต่างไว้ใจและมั่นใจในการบริหารงานของเขา ตอนนี้คุณศิวัฒน์พ่อของเขาได้สละตำแหน่งของท่านให้เขาดูแลต่อจากท่าน ท่านได้ให้เหตุผลว่าอยากจะพักผ่อน ท่านทำงานมานานแล้วการประชุมวันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดีผู้เข้าประชุมทุกคนต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับทั้งสอง หลังจากที่ทุกคนเดินออกจากห้องประชุมศิวัฒน์หันมาพูดกับสายฟ้า“พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ”“ขอบคุณครับพ่อ”“แล้วก็รีบ ๆ มีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มสักทีสิ หนูรินก็ใกล้จะเรียนจบแล้วนี่”“ครับ” ศิวัฒน์เดินมาตบบ่าของสายฟ้าเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปสายฟ้ามารับรรินที่โรงพยาบาลเหมือนปกติทุกวัน ตั้งแต่เขากลับมาหน้าที่หลักของเขาคือทำงานแต่หน้าที่ที่สำคัญกว่านั้นคือการดูแลรรินรวมไปถึงการไปรับไปส่งเธอ รรินที่เห็นรถของสายฟ้าจอดรถรออยู่ที่เดิมก็รีบเดินมาขึ้นรถทันที“พี่สายฟ้ามารอนานหรือยังคะ”“พี่เพิ่งมาถึงครับ”“ค่ะ”“รินจะแวะไหนหรือเปล่าหรือกลับบ้านเลย”“กลับเลยค
สายฟ้าที่เดินทางกลับมาได้สองวันแล้วตอนนี้เขาพักอยู่ที่คอนโด หลังเรียนจบก็บินกลับมาทันทีเขาและเพื่อนจบเร็วกว่าคนอื่น ๆ เทอมหนึ่งเพราะลงเรียนในแต่ละเทอมเต็มตาราง จนโดนเพื่อนทั้งสองคนโวยวายบ่นที่เขาพาพวกมันเรียนหนักจนแทบไม่มีเวลาพักแต่ทำไงได้เขาคิดถึงรรินและอยากกลับมาหาเธอเร็ว ๆ และวันนี้เขาก็ทำได้แล้
ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่รรินกลับมาหลังจากไปหาสายฟ้าที่ต่างประเทศทั้งคู่ยังโทรหากันเหมือนเดิม ตอนนี้เธออยู่ปีสี่ซึ่งเธอต้องไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาล ทำให้เธอต้องปรับตัวค่อนข้างมากจากที่เรียนในตำราที่มหาลัยอย่างเดียวต้องมาอยู่โรงพยาบาลเจอคนไข้จริง ๆ ต้องเดินตามอาจารย์หมอตรวจคนไข้ ต้องศึกษาเรียนรู้เกี่ยวก
ผ่านมาหลายวันแล้วที่รรินมาอยู่กับสายฟ้า ทั้งสองตัวติดกันตลอดที่ไหนมีรรินที่นั่นต้องมีสายฟ้า จนเป็นที่ชินตาของคนทั้งมหาลัย พวกเขาพยายามใช้เวลาด้วยกันให้มากที่สุด วันหยุดก็จะพากันไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ โดยจะมีกายและพายุไปด้วยเป็นบางครั้งเท่านั้น เพื่อปล่อยให้ทั้งสองมีเวลาส่วนตัวด้วยกัน พ่
สายฟ้ากับรรินที่นอนกอดกันอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัวของสายฟ้า หลังจากที่แยกตัวมาจากเพื่อน ๆ ของเขา ทั้งสองนอนคุยกันพลางผลัดกันเล่าถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาในช่วงที่ทั้งสองไม่ได้อยู่ด้วยกันให้ฟัง“รินครับ”“คะ!?”“ถ้ารินกลับไปพี่คงคิดถึงรินมากแน่ ๆ เลย”“รินก็คิดถึงพี่มากเหมือนกันค่ะ”“พี่ไม่อยากให้










![ยัยเอ๋อนี่ของผม[My dear]เมียผม](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

reviews