รักหวานของนายเย็นชา

รักหวานของนายเย็นชา

last updateLast Updated : 2025-06-06
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
40Chapters
4.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เรื่องราวของความรักที่หวานและมั่นคงของผู้ชายเย็นชาคนหนึ่งที่มีให้กับหญิงสาวที่เขารัก

View More

Chapter 1

EP.1: เพื่อนใหม่

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Mimi
Mimi
สนุกมากๆๆ พระเอกเย็นชาแต่รักเดียวสุดๆ
2026-03-15 01:36:59
0
0
Kuayjeng Penporn
Kuayjeng Penporn
เนื้อเรื่องสนุกมากๆเลยค่ะอยากอ่านต่อเรื่องของลูกๆของพี่สายฟ้ากับรินรอเรื่อง3พี่น้องอยู่นะคะพี่สายลมพี่สายน้ำน้องรัน
2025-11-03 20:08:50
1
0
40 Chapters
EP.1: เพื่อนใหม่
ณ มหาลัย XXX คณะแพทยศาสตร์ ในห้องเรียนที่มีอาจารย์กำลังแนะนำรายละเอียดต่าง ๆ ให้แก่นักศึกษา“มีใครมีคำถามอะไรไหม ถ้าไม่มีอาจารย์จะปล่อยเลิกคลาสแล้ว เจอกันคาบหน้า”“ไม่มีค่ะ/ไม่มีครับ”นักศึกษาหลายคนกำลังทยอยเดินเข้ามาที่จุดลงทะเบียนรับน้องของคณะ รวมถึงรรินที่กำลังเดินมาด้วยเหมือนกัน“น้อง ๆ ที่มาถึงแล้วให้มาลงทะเบียนแล้วรับป้ายชื่อทางนี้นะคะ ใครได้ป้ายชื่อแล้วไปเข้าแถวตามสาขาของตัวเองเลยค่ะ” รุ่นพี่คนหนึ่งยืนถือโทรโข่งตะโกนบอกรายละเอียดให้กับนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเดินมาถึงได้ทราบ“ชื่ออะไรคะ” นักศึกษาหญิงรุ่นพี่ถามรรินที่เดินไปลงชื่อที่จุดลงทะเบียน“ชื่อรรินค่ะ” รุ่นพี่เขียนชื่อลงบนป้ายแล้วยื่นให้รรินรับมาห้อยคอไว้“ขอบคุณค่ะ”“ไปต่อแถวตามสาขาได้เลย”“ค่ะ”รรินเดินมานั่งต่อแถวในสาขาของตัวเอง ฟังพวกรุ่นพี่พูดชี้แจงรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับการรับน้องและกิจกรรมที่จะมีขึ้นในระหว่างนี้ มีทั้งการล่าลายเซ็นรุ่นพี่ 100 รายชื่อ การจับพี่รหัส หลังจากชี้แจงเสร็จรุ่นพี่ก็เริ่มเดินแจกสมุดลายเซ็นและให้รุ่นน้องปี 1 ลุกขึ้นจับฉลากคำใบ้พี่รหัส เมื่อถึงคิวเธอรู้สึกตื่นเต้นเพราะไม่รู้จะได้พี่รหัสแบบไห
Read more
EP.2: สามหนุ่ม NC+++
ณ ผับหรู ที่มีนักท่องราตรีมากมายกำลังสนุกสนานกับค่ำคืน บางคนนั่งดื่มบางคนเต้นกัน บนชั้นสองห้อง VVIP สามหนุ่มเพื่อนซี้กำลังนั่งดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน“เห้ย ๆ มึงเห็นสาว ๆ โต๊ะนั้นมองมาทางนี้ไหมวะ มึงเชื่อไหมเดียวก็เดินมา” กายเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยักหน้าไปทางโต๊ะที่มีสาว ๆ นั่งอยู่ให้เพื่อนดู ผ่านไปไม่นานสาวสวยทั้งสามคนก็เดินถือแก้วเครื่องดื่มมายังโต๊ะที่พวกเขานั่งอยู่“สวัสดีค่ะ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” สาวชุดแดงรัดรูปพูดจบก็นั่งลงข้าง ๆ สายฟ้าทันที ส่วนอีกสองสาวก็เลือกที่จะนั่งลงข้างพายุกับกายข้างละคน“ริสาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คนนั้นแพรแล้วก็เจนค่ะ”“พายุครับ คนนี้กาย ส่วนไอ้คนนั่งหน้านิ่ง ๆ นั้นสายฟ้าครับสาว ๆ”“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ พี่สายฟ้า พี่กาย แล้วก็พี่พายุ ริสาดีใจนะคะที่ได้นั่งร่วมโต๊ะกับคนดังแบบพวกพี่” สาวชุดแดงที่ชื่อริสาพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มหวานส่งไปให้ทั้งสามหนุ่ม“รู้จักพวกพี่ด้วยเหรอครับ”“ไม่มีใครไม่รู้จักพวกพี่ ๆ หรอกค่ะ หนุ่มหล่อสุดฮ็อตคนดังประจำมหาลัย XXX” ริสาพูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานเชิญชวนให้กับสายฟ้า เธอสนใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก เขาเป็นคนหล่อที่มีเสน่ห์ ดูน่าค้นหา
Read more
EP.3: เธอคือใคร
ตอนนี้รรินกับวิวกำลังตามหาพี่รหัสของรริน ซึ่งตามที่เธอคิดว่าน่าจะเป็นพี่นัทที่เป็นอดีตเดือนคณะ เพราะเขาตรงตามคำใบ้ที่เธอได้รับทุกอย่าง จนทั้งสองเห็นพี่เขานั่งอยู่ที่โต๊ะประจำกับกลุ่มเพื่อน ทั้งสองรีบเดินเข้าไปหาทันที“สวัสดีค่ะ พี่นัท”“สวัสดีครับ”“หนูชื่อรรินคนนี้ชื่อวิวค่ะ เรากำลังตามหาพี่รหัสของรินอยู่ พี่นัทเป็นพี่รหัสรินหรือเปล่าคะ”“หือ!? คำใบ้ว่าอะไรเหรอครับ” นัทเลิกคิ้วมองหน้าสองสาวยิ้ม ๆ ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มสุภาพ“ใจดี หล่อสุดในรุ่นค่ะ”“ใช่ครับ ยินดีต้อนรับเข้าสายรหัสนะครับ น้องรริน” นัทตอบแล้วยิ้ม“พี่ขอเบอร์เราไว้หน่อยเผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกันได้แล้วถ้ามีเลี้ยงสายรหัสพี่จะได้โทรแจ้งเรา”“ค่ะ” รรินส่งยิ้มให้พร้อมกับบอกเบอร์โทรศัพท์ของเธอให้นัท พอเสร็จก็รีบขอตัวออกมาจากตรงนั้นทันที“พี่นัทหล่อมาก ๆ ๆ เลยแก วิวอยากมีพี่รหัสแบบนี้” วิวที่อยู่ในอารมณ์กำลังเคลิ้มฝันไปกับความหล่อของนัทยิ้มไปพูดไปปิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย“ฮ่า ๆ ๆ ๆ วิวก็มีพี่รหัสแสนสวยอยู่แล้วนี่น่า” “แต่วิวอยา
Read more
EP.4: บังเอิญ
สามหนุ่มที่กำลังเดินลงมาจากตึกเรียนหลังจากเลิกคลาส ระหว่างเดินกายพูดบอกเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินนำไปโดยไม่รอฟังคำตอบ“เห้ย วันนี้ไปกินข้าวที่คณะแพทย์กัน”“ทำไมต้องไปที่นั่นด้วยวะ” พายุเอ่ยถามด้วยความสงสัยคณะตัวเองก็มีโรงอาหารทำไมต้องไปถึงคณะอื่นด้วยแต่ก็เดินตามกายไปอีกคน“กูจะไปส่องสาว ได้ยินมาว่าปีนี้คณะแพทย์ มีแต่สาวสวย ๆ เด็ด ๆ ทั้งนั้นเลย”“แล้วมึงจะไปไหมไอ้สายฟ้า”“อืม”“สัส พูดเยอะ ๆ ก็ได้ คนห่าอะไรประหยัดคำพูดฉิบหายกูละอยากจะรู้จริง ๆ จะมีใครทำให้มึงพูดเยอะ ๆ ได้บ้างวะ”“.....” สายฟ้ามองหน้ากายพร้อมยกยิ้มมุมปาก โดยไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากเขาเหมือนเคยเมื่อกลุ่มของสายฟ้าเดินเข้ามาที่โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าด  และเสียงพูดคุยของสาว ๆ ในโรงอาหารดังขึ้นสายฟ้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ผิดกับเพื่อนทั้งสองคนของเขาที่ส่งยิ้มหว่านเสน่ห์ไปทั่วจนสาว ๆ ต่างพากันกรี๊ดเสียงดังไปทั้งโรงอาหาร“แก ๆ ๆ พวกพี่สายฟ้าคณะวิศวะมา กรี๊ดดด กรีดดด”“กรี๊ดดดดด แกฉันอยากได้แฟนแบบนี้”“สามีใน
Read more
EP.5: บังคับ
หลังเลิกเรียนรรินกำลังยืนรอวิวที่เดินแยกไปคุยโทรศัพท์อีกทาง ครืดดดดด ครืดดดด เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของรรินดังขึ้น ทำให้เธอต้องหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นเบอร์แปลกไม่มีชื่อและเบอร์ไม่คุ้น เธอลังเลอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามออกไป“สวัสดีค่ะ”“เลิกเรียนยัง”“ใครคะ??”“อยู่ไหน”“ใครคะ??”“ตอบมา” เสียงตอบกลับจากปลายสายติดจะหงุดหงิดและดุ จนเธอต้องจำใจยอมว่าบอกตัวเองอยู่ที่ไหน ซึ่งรรินเองก็ตอบกลับไปแบบงงงง“เลิกแล้วค่ะ กำลังจะกลับตอนนี้อยู่ที่คณะ”“รออยู่หน้าคณะกำลังจะขับรถไปรับ ห้ามไปไหน”พอเขาพูดจบก็วางสายทันที รรินได้แต่ยืนงงมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่แบบนั้น ใครโทรมาแถมบอกให้เธอรออยู่เพราะเขากำลังมารับ พอดีกับที่วิวเดินมาบอกว่ารรินต้องรีบก่อนเพราะที่บ้านโทรตามให้กลับบ้านด่วนมีธุระสำคัญ“วิวไปก่อนนะริน บาย บาย”“บาย บาย เจอกันพรุ่งนี้นะ”รรินโบกมือลาวิวที่เดินแยกไปอีกทาง พอเธอเดินมาถึงหน้าคณะก็เห็นรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ พอดีกับที่มีคนเปิดประตูรถออกมาแล้วเดินตรงมาทางที่เธอยืน
Read more
EP.6: เผด็จการ
ผ่านมาหลายวันแล้วที่รรินกับสายฟ้าคุยกันผ่านช่องทางแชทในโทรศัพท์ ซึ่งไม่ได้เจอกันเลยเนื่องจากเขาบอกว่าติดงานรับน้องของคณะเพราะเขาเป็นพวกพี่ว๊าก ซึ่งต้องคอยอยู่ดูแลเรื่องการรับน้องคณะวิศวะขึ้นชื่อความโหดในการรับน้องมากมีการรับน้องทั้งในและนอกสถานที่ ผิดกับคณะแพทย์ของเธอเพราะคณะนี้รับน้องสบาย ๆ และไม่นานมากเพราะเน้นเรื่องเรียนมากกว่าแค่เรียนคณะเธอก็หนักกว่าคณะอื่นแล้วจากวันแรกจนถึงวันนี้รรินที่คุยกันผ่านแชทในโทรศัพท์เขาดูพูดเยอะกว่าตอนเจอกันตัวเป็น ๆ อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนไม่ชอบพูดแต่ชอบพิมพ์มากกว่าละมั้งณ ร้านคาเฟ่ข้างมหาลัย XXX ที่รรินทำงานอยู่“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ”เสียงทักทายของพนักงานทุกคนดังขึ้นพร้อมกันเมื่อมีคนเปิดประตูร้านเข้ามา และจะต้องเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาในร้านเพราะเป็นระเบียบที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามของทางร้าน“รับอะไรดีคะ” รรินที่ยืนประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์เอ่ยถามลูกค้าก่อนที่จะเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มไปให้“อเมริกาโน่เย็น” สายฟ้าตอบพร้อมกับกดยิ้มตรงมุมปาก&ld
Read more
EP.7: ที่ทำงานใหม่
ช่วงเช้าขณะที่รรินกำลังทำอาหารอยู่ในครัวก็ได้ยินเสียงรถยนต์มาจอดที่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้น ทำให้เธอต้องวางมือแล้วรีบเดินออกไปดู“อ้าว!!! พี่สายฟ้ามาแต่เช้าเลยนะคะ เข้าบ้านก่อนค่ะ พี่ทานอาหารเช้ามาหรือยัง รินกำลังทำอาหารอยู่พอดี พี่ทานด้วยกันไหมคะ”“อืม”“งั้นนั่งรอรินแป๊บหนึ่งนะคะใกล้เสร็จแล้ว” รรินเดินกลับเข้าไปทำอาหารในครัวต่อส่วนสายฟ้านั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาในโซนรับแขกหน้าทีวีผ่านไปสักพักรรินก็เดินกลับมาพร้อมชามข้าวต้มสองชามที่ส่งกลิ่นหอมชวนหิวก่อนที่เธอจะวางชามข้าวต้มลงที่โต๊ะเล็ก ๆ สำหรับใช้นั่งทานอาหาร“พี่สายฟ้าอาหารเสร็จแล้วค่ะมาทานได้เลย”“...” สายฟ้าไม่ตอบรับแต่เดินมานั่งลงที่โต๊ะพร้อมกับลงมือทานอาหารทันที“พอทานได้ไหมคะ” รรินยิ้มพร้อมกับถามเขาออกไป เธอกลัวว่าอาหารที่เธอทำจะไม่ถูกปากเขาเอามาก อาหารพื้น ๆ เธอไม่รู้ว่าเขาจะทานได้ไหมเพราะคนรวย ๆ แบบเขาคงจะทานอาหารดีดีเป็นประจำ“อืม” เมื่อทั้งสองทานอาหารเสร็จรรินก็รับหน้าที่เก็บกวาดโต๊ะและล้างจาน พอเธอเดินออกมาสายฟ้าก็พูดกับเธอ“ไป”“พี่สายฟ้าจะพารินไปไหนคะ”“ไปลาออกและไปคอนโดพี่”“ไปคอนโดพี่ ไปทำไมคะ”
Read more
EP.8: แฟน
หลังจากออกมาจากห้างสายฟ้าก็ขับรถมุ่งตรงมาที่บ้านของรรินทันที เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้วสายฟ้าทำหน้าที่ยกของที่ซื้อมาทั้งหมดออกจากท้ายรถเข้ามาในบ้าน รรินเดินถือแก้วน้ำมายื่นให้เขาหลังจากที่เขาขนของที่ซื้อมาไว้ภายในบ้านเสร็จแล้วและตอนนี้กำลังนั่งเล่นอยู่ที่โซฟาในบ้านเธอ“น้ำเย็นค่ะ”“อืม”รรินนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับสายฟ้าที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่โดยไม่มีทีท่าว่าจะกลับเลยแม้แต่น้อย จนเธอต้องเป็นฝ่ายถามเขาออกมาเอง“เออ... ดึกแล้วพี่สายฟ้าจะกลับเลยไหมคะ พรุ่งนี้รินมีเรียนตอนเช้า”“นอนที่นี่ได้ไหม”“พี่จะนอนได้ไงเราไม่ได้เป็นอะไรกัน คนอื่นจะคิดยังไงคะ”“งั้นเราก็เป็นแฟนกันเลยสิ”“ห๊ะ!!!” รรินร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจกับคำพูดของเขาที่พูดออกมาแบบไม่เดือดร้อนอะไรเลย“แต่เราเพิ่งรู้จักกันเองนะคะ พี่สายฟ้ารู้จักรินดีแล้วเหรอคะ”"จะช้าหรือเร็วไม่สำคัญ พี่มั่นใจในตัวริน""พี่สายฟ้า"“งั้นเราเป็นแฟนกันแล้วนะ” รรินหน้าเหวอทันทีที่ได้ยินคำพูดของสายฟ้าที่พูดออกมาแบบสบาย ๆ หน้านิ่ง ๆ กดยิ้มมุมปากนิดหน่อย“หรือ
Read more
EP.9: เป็นข่าว
“เชี้ยแล้วไง...... ไอ้สายฟ้ามึงเห็นข่าวในเพจซุบซิบของมหาลัยยังวะ” อยู่ ๆ กายก็ร้องโวยวายเสียงดังในขณะที่พวกเขากำลังนั่งเล่นกันอยู่ที่โต๊ะประจำหน้าคณะ“ข่าวอะไรของมึงวะ เสียงดังกูตกใจหมด” พายุเอ่ยถามพร้อมกับที่กายยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เพื่อนได้ดูข่าวที่เขาพูดถึง“เห้ย!!!! จริงด้วยมึงเห็นยังไอ้สายฟ้า”          “อะไร” พายุยื่นโทรศัพท์ของกายให้สายฟ้าได้ดูแต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแค่ตอบรับในลำคอ“อืม”“อ้าวเห้ย เรื่องมันเป็นไงวะ แล้วสาวคนนั้นเป็นใครปกติมึงไม่ให้ใครขึ้นรถนี่หว่าเล่ามาดิ พวกกูรอฟังอยู่นะโว้ย”“แฟนกู”“เชี้ย!? มึงว่าไงนะ” เพื่อนทั้งสองของเขาตะโกนออกมาพร้อมกันเสียงดังจนคนที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองแต่ก็เพียงแค่แว็บเดียวก็เลิกสนใจ“อะไร ยังไง เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยพวกกูโคตรอยากรู้แม่งสาวคนนี้เป็นใครที่สามารถมาสยบผู้ชายแบบมึงได้”“เสือก”“ไอ้ห่
Read more
EP.10: เลี้ยงสายรหัส
ตั้งแต่วันนั้นที่ข่าวที่ว่าสายฟ้าเป็นแฟนกับรริน จนตอนนี้ทำให้รรินเป็นที่จับตามองของหลาย ๆ คนในมหาลัย ทุกวันนี้สายฟ้ายังทำหน้าที่ไปรับส่งเธออยู่วันไหนที่รรินต้องไปทำความสะอาดห้องของเขาสายฟ้าก็จะบังคับให้เธอนอนค้างที่คอนโดอย่างเลี่ยงไม่ได้ โดยเขาจะให้เธอนอนที่ห้องรับแขกส่วนเขาก็นอนที่ห้องของตัวเอง จนตอนนี้ทั้งคอนโดของเขาและที่บ้านของเธอต่างก็มีเสื้อผ้ารวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ของทั้งสองอยู่พร้อม แม้ทุกวันนี้ทั้งสองก็ยังไม่มีอะไรเกินเลยกันนอกจากจับมือกับหอมแก้มเท่านั้นการแต่งตัวของเธอก็เปลี่ยนไปจากเดิมเธอเลิกใส่แว่น เสื้อผ้าก็เปลี่ยนใหม่ทั้งหมดด้วยฝีมือวิวเพื่อนสนิทของเธอโดยวิวให้เหตุผลว่าต้องสวยเพื่อมัดใจแฟน เมื่อเธอเปลี่ยนไปความสวยที่เคยซ่อนไว้ก็ถูกเปิดเผยทำให้มีคนเข้ามาจีบเธอเยอะขึ้น จนบางทีสายฟ้าถึงกับหัวเสียประกาศเสียงดังว่าเธอคือแฟนของเขา ใครห้ามจีบ ไม่งั้นเจอดี แต่ก็ยังมีคนบางกลุ่มที่ไม่กลัวคำขู่ของสายฟ้าเข้ามาจีบรรินอยู่บ้าง แต่ยังดีที่มีวิวเพื่อนเธอช่วยกันพวกผู้ชายพวกนั้นได้บ้าง“เลิกเรียนแล้วรอพี่สายฟ้ามารับเหรอ ให้วิวนั่งรอเป็นเพื่อนไหม”“ไม่เป็น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status