เข้าสู่ระบบChapter07.ปกป้อง
ตึก ตึก “เกิดอะไรขึ้น?” นาวินเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงชั้นล่าง ภาพที่เขาเห็นคือเเพรไหมกำลังยืนก้มหน้าต่อหน้าลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่ง ซึ่งทุกคนกำลังให้ความสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นอย่างมาก ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหันมาพูดกับนาวิน “ก็ผู้หญิงคนนี้น่ะสิมาอ่อยผัวฉัน!“ หล่อนว่าก่อนจะชี้ไปยังแพรไหมที่ยืนก้มหน้าก้มตาหงุดเพราะเธอรู้สึกอายเป็นอย่างมาก วันนี้เป็นวันซวยของเธอใช่ไหม....หญิงสาวได้แต่คิดในใจยืนตัวสั่นด้วยความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก นาวินได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองแพรไหม สำหรัขเขาสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ”ไม่ใช่แบบนั้นนะที่รัก น้องเขาก็แค่....“ ”หุบปากไป! ฉันจะจัดการกับแกทีหลัง“ ผู้ชายคนนั้นได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆเพราะรู้อยู่แก่ใจของตัวเองดีว่าคนที่พยายามเข้าหาแพรไหมคือตัวเองที่รู้สึกถูกตาต้องใจพนักงานสาว แต่กลับไม่รู้ว่าภรรยาของตัวเองกำลังเดินเข้ามาในร้าน ”เธอทำแบบนั้นเหรอ“ นาวินถามคนตัวเล็กออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง “ปะเปล่านะคะ ฉันก็แค่เอาเหล้ามาเสิร์ฟ ละแล้วก็...” ดวงตากลมโตเหลือบไปมองสองสามีภรรยาตรงหน้าด้วยความรู้สึกเกรงกลัว ถ้าเธอพูดความจริงออกไปจะมีใครเชื่อเธอไหม “พูดมาเถอะ ไม่เป็นไร“ นาวินที่พอจะเข้าใจในท่าทางของอีกคนเอ่ยบอกด้วยสีหน้าหมายมั่นว่าเขาจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด ทำให้แพรไหมพยักหน้ารับก่อนที่จะตัดสินใจพูดความจริงออกมา ”ฉันเอาเหล้ามาเสิร์ฟ แต่คุณผู้ชายคนนั้นขอให้ฉันนั่งด้วยค่ะ ฉันปฏิเสธเพราะฉันทำงานอยู่แต่เขาดึงแขนฉันเอาไว้จนฉันเผลอล้มทับนั่งไปบนขาของเขา แล้วหลังจากนั้นคุณผู้หญิงคนนี้ก็เดินเข้ามา“ นาวินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปพูดกับลูกค้าผู้หญิงที่เป็นฝ่ายโวยวายในตอนแรก ”ได้ยินแล้วนะครับ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันมากกว่า ผมต้องขอโทษแทนพนักงานของผมด้วยถ้าทำให้คุณลูกค้าไม่สบายใจ” นาวินเลือกที่จะปกป้องแพรไหมด้วยตัวเอง เพราะเขารู้ดีว่าเธอไม่ผิด แต่ในฐานะที่ทั้งสองคนนี้เป็นลูกค้า เขาจะยอมปล่อยผ่านไปเฉยๆให้เรื่องจบเเบบเงียบๆ แต่ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะยังไม่พอใจ “อะไรกัน คุณเป็นเจ้านายจะเข้าข้างลูกน้องของตัวเองแบบนี้เหรอ? คุณจะรู้ได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้พูดจริง มันอาจจะตอแหลก็ได้” หล่อนว่าด้วยความรู้สึกขายหน้า เนื่องจากโวยวายมาเสียเยอะด้วยความเข้าใจผิดของตัวเอง “ไม่ต้องห่วงครับ ผับของผมมีกล้องวงจรปิดทุกมุม ถ้าคุณอยากรู้ความจริงตามผมขึ้นไปดูได้นะครับ ถ้าต้องการ” “ทะที่รัก....รับกลับกันเถอะ ขอโทษด้วยนะครับที่สร้างความวุ่นวาย“ ตัวต้นเรื่องที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบคว้าแขนภรรยาเอาไว้เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้เพราะความเจ้าชู้ของตัวเอง ”ปล่อยนะ! พี่วิทย์! ษายังคุยไม่รู้เรื่องเลย นี่พี่ปกป้องมันเหรอ!!“ ”ไปเถอะษา พี่อายเขา“ ทุกคนยืนมองสองคนนั้นเดินออกไปจากผับด้วยสีหน้าโล่งใจ โชคดีที่มีนาวินลงมาช่วยทุกอย่างถึงได้กลับมาสงบสุขอีกครั้ง ”ไม่มีอะไรกันแล้ว ไปทำงานกันต่อเถอะ“ นาวินหันไปบอกพนักงานที่เหลือ ซึ่งทุกคนก็ทำตามคำสั่งของเขา เหลือก็แต่แพรไหมที่ยืนมองร่างสูงตาแป๋วด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเขาถึงได้ปกป้องเธอตลอด..... “ขอบคุณนะคะคุณนาวิน” ใบหน้าหล่อหันมามองเจ้าของคำพูด ก่อนที่เขาจะชะงักไปเมื่อได้ลองสักเกตุใบหน้าสวยชัดๆยามที่แสงไฟส่องกระทบลงมาบนแก้มสวยพอดี รอยช้ำแบบนั้น....เขามองแวบเดียวก็รู้ ”หน้าเธอ.....นี่เธอโดนตบเหรอ?“ เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจเพราะถ้าหากเขาสั่งเกตุเห็นตั้งแต่แรก เขาจะไม่ยอมปล่อยให้สองคนนั้นเดินออกไปเฉยๆแน่ “ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” แพรไหมตอบรับสั้นๆ เธอไม่อยากมีปัญหาไปมากกว่านี้ “แต่มันคือการทำร้ายร่างกาย ต่อให้เป็นลูกค้าก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายร่างกายคนอื่น” นาวินเอื้อมมือไปลูบแก้มเล็กเบาๆอย่างหลงลืมตัว ทำให้แพรไหมยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยจากเดิมทีที่หวั่นไหวอยู่แล้ว “......” “เจ็บรึเปล่า?” ยิ่งเห็นรอยแดงบนหน้านาวินยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ผู้หญิงอะไรจะโชคร้ายได้มากขนาดนี้.... “นะนิดหน่อยค่ะ” เธอหลบตาเขาเพราะไม่อยากให้หัวใจเต้นเร็วไปมากกว่านี้ “ตามฉันมา“ เจ้าของผับหรูตัดสินใจคว้าแขนคนตรงหน้าเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่สนใจว่าคนอื่นๆที่มองอยู่จะรู้สึกยังไงเลยสักนิด แน่นอนว่าลับหลังทั้งคู่ไปแล้ว เหล่าพนักงานก็ไม่รอช้าที่จะจับคู่คุยกันถึงความไม่ชอบมาพากลของทั้งสองคน เพราะแพรไหมเพิ่งเข้ามาทำงานในวันแรกก็ดูสนิทสนมกับนาวินดีเหลือเกิน ”สองคนนั้นดูสนิทกันจังเลยเนาะ“ ”นั่นสิ นอกจากคุณเบลล่าก็ไม่เคยเห็นคุณวินจะดูแลใครแบบนี้เลยอะ“ ”อะแฮ่ม! ไปทำงานกันต่อได้แล้ว“ คีรินที่เดินมาทันได้ยินก็ไม่รอช้าที่จะแสดงตัว ”อุ๊ย คุณคีริน!“ เมื่อเห็นว่าผู้จัดการหนุ่มเดินเข้ามาทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทำงานต่อ ปล่อยให้คีรินมองตามนาวินขึ้นไปด้านบนก่อนที่เขาจะส่ายหัวออกมาเบาๆให้กับสถานการณ์ที่เริ่มจะยุ่งเหยิงมากขึ้นเรื่อยๆ อีกด้าน “เอาอันนี้ประคบไว้ก่อนที่หน้าเธอจะบวม” นาวินยื่นผ้าเย็นให้แพรไหม หลังจากที่เขาพาเธอขึ้นมาทายาบนนี้จนเสร็จ “ขอบคุณค่ะ” “ตกลงเธออยากจะแจ้งความไหม ฉันทำให้ได้นะ” เขายังคงถามในเรื่องนี้เพราะรู้ดีว่าแพรไหมไม่ได้ผิดอะไรเลย แต่หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัวออกมา เธอไม่อยากติดใจเอาความอะไร ผู้หญิงคนนั้นแค่เข้าใจผิด เพียงทุกวันนี้ชีวิตของเธอก็ยุ่งวุ่นวายมากพอแล้ว เธอแค่ต้องการความสงบ “ไม่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ปกป้องฉัน” “เฮ้อ เพราะเธอเป็นคนแบบนี้ไง คนรอบข้างถึงได้เอาเปรียบ”นาวินเผลอพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาลืมคิดว่าเธออาจจะรู้สึกไม่ดี ซึ่งก็เหมือนจะจริงเพราะแพรไหมเงียบไปเลย “ขอโทษ ฉันพูดไม่คิดเอง” “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็เป็นแบบนั้นจริงๆนั่นแหละ” ใบหน้าสวยยิ้มแห้งๆส่งกลับไปเพราะที่ผ่านมาเธอใจดีกับผู้เป็นแม่มาโดยตลอด ไม่เคยขัดคำสั่งเลยสักครั้ง แต่เรื่องที่จะยกเธอให้กับเสี่ยบวร เธอทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ “อยากพักหน่อยไหม ฉันไม่หักเงินหรอก ถือว่าฉันรับผิดชอบเธอเพราะฉันเป็นเจ้านาย” “......” แพรไหมมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแห่งความตื้นตันใจและไม่เข้าใจอยู่ลึกๆว่าทำไมนาวินถึงเมตตาเธอขนาดนี้ หลายชั่วโมงผ่านไป 1.34 นาที แกร๊ก.... “หึ.....” ดวงตาคมเหลือบไปเห็นร่างบางของใครบางคนกำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาห้องรับแขกก่อนที่เขาจะเผลอยิ้มออกมาเพราะท่านอนของเธอมันเหมือนกับกุ้งที่กำลังขดตัวอยู่ “ทำไมถึงมานอนตรงนี้” เขาพึมพัมกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจปลุกคนตัวเล็ก “แพรไหม ทำไมถึงมานอนตรงนี้“ ”อื้อ“ ร่างสวยที่หลับไปได้เกือบๆหนึ่งชั่วโมงก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นเพราะน้ำเสียงของใครบางคน ”คุณนาวิน“ เธอเรียกเขาออกไปด้วยความงุนงง ”ไปนอนบนเตียงดีๆ“Chapter60.จบบริบูรณ์ รุ่งเช้า “อื้อ” “ตื่นแล้วเหรอ” ควับ! แพรไหมหันไปมองเสียงทุ้มของสามีหมาดๆอัตโนมัติ หลังจากที่เธอรู้สึกตื่นขึ้นมา เมื่อคืนแพรไหมแทบจำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แค่ว่าตัวเองนอนหลับเต็มอิ่มแค่ไหน “คะคุณนาวิน“ ”หลับสบายไหม“ ปากหนาเอ่ยถาม ตอนนี้นาวินกำลังนอนตะแคงใช้แขนหนึ่งข้างเท้าหัวตัวเองไว้พร้อมกับจ้องมองมายังเธอ “เอ่อ ค่ะ มะเมื่อคืนฉันกลับมาที่ห้องได้ยังไงเหรอคะ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย“ แพรไหมกระพริบตาปริบๆถาม ”ฉันแบกเธอมาเอง ใครบอกให้ดื่มเยอะขนาดนั้น“ ”เอ่อ ขะขอโทษค่ะ ฉันน่าจะลืมตัวไป“ แพรไหมเอ่ยขอโทษออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะแอบรู้สึกผิดที่ไม่ได้ใช้เวลาในงานแต่งกับสามีอย่างเต็มที่เท่าที่ควรเพราะตัวเองดันเมา ”ฉันควรจะจัดการกับภรรยาที่ทิ้งฉันให้เหงาในคืนเข้าหอยังไงดีนะ“ ”-////-“ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินคำคาดโทษแบบนั้น เพราะเหตุผลนี้เหรอนาวินถึงได้ดุเธอ ”แพรไหม“ ”.....คะ“ ”เธออยากมีลูกไหม“ หญิงสาวค่อยๆหันมามองหน้าสามีด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่คบกันมา นาวินไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอเลย หรือเป็นเพราะเพื่อนเขาถามเมื่
Chapter59.งานแต่ง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดงานแต่งของแพรไหมกับนาวินก็ถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย เพราะเธอกับนาวินตกลงกันเอาไว้ว่าจะเชิญเฉพาะคนที่สนิทเท่านั้น ตอนแรกก็ว่าจะไม่เชิญใครมากมายแต่พอแจกการ์ดไปมาจำนวนคนก็ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน เพียงเฉพาะแค่เพื่อนนาวินกับพนักงานที่ผับ แขกก็แทบจะเต็มงานอยู่แล้ว “พิธีการต่อเป็นเป็นการโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาวนะครับ ใครที่เป็นสาวโสดขอเรียนเชิญมาด้านหน้าได้เลยครับ” เสียงพิธีกรดังขึ้น เหล่าสาวๆมากมายจึงไม่รอช้าที่จะเดินออกมาด้านหน้า โดยเฉพาะใครหลายๆคนที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานก็ต่างอยากจะมาแย่งดอกไม้กันทั้งนั้น ”จะโยนแล้วน้า“ แพรไหมที่ยืนเคียงคู่นาวิน ในชุดเจ้าสาวแสนสวยเอ่ยออกไปก่อนจะเหวี่ยงช่อดอกไม้สีสวยไปทางด้านหลัง พรึ่บ! และคนที่ได้ดอกไม้ชื่อนั้นคือสาวสวยคนหนึ่งที่หลายคนไม่คุ้นตา เธอคือ‘อิงฟ้า’ นักร้องสาวคนใหม่ล่าสุดของผับนาวิน ซึ่งเคย์เดนเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหันไปแสยะยิ้มใส่หน้าธีโอ “นั่นมันยัยนักร้องที่มึงตามจีบอยู่ไม่ใช่เหรอวะไอ้ธี” ธีโอได้ยินแบบนั้นก็ปั้นหน้านิ่ง ไม่อยากโดนเพื่อนล้อจึงเลือกที่จะไม่แสดงอาก
Chapter58.ความสุข @เพ้นท์เฮ้าส์ “แพรไหม” “แพรไหม” “แพร?” “คะ?” แพรไหมสะดุ้งหลังจากได้ยินนาวินเอ่ยเรียกเธอเป็นครั้งที่สาม ซึ่งร่างสูงที่เห็นว่าอีกคนดูแปลกไปตั้งแต่กลับมาจากตลาด เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เขารู้จักแพรไหมดีพอที่จะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอ “เป็นอะไรหรือเปล่า? ฉันเห็นเธอเหม่อตั้งแต่กลับมาที่ตลาด” “.....” เเพรไหมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากเล่าแฟนหนุ่มออกไป “ฉันบังเอิญเจอผู้หญิงคนนั้นค่ะ“ ”ใคร?“ นาวินถาม ”แม่“ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมอีกคนถึงมีท่าทีแบบนี้ การเจอแม่ของตัวเองคงทำให้หญิงสาวรู้สึกสะเทือนใจและคิดถึงอดีตที่มันแย่ๆของเธอ "เธอโอเคไหม“ นาวินถามออกไปอย่างเป็นห่วงเป็นใย ”ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงค่ะ รู้แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่“ แม่จะไม่อยากสนใจแต่หัวใจมันอดที่จะสงสัยไม่ได้ เพราะอดีตคุณนายกลับกลายเป็นคนที่แต่งตัวธรรมดาแบบนั้น นั่นทำให้แพรไหมนึกสงสัยว่าหลังจากที่เธอย้ายออกมา เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้นบ้าง ”ถ้าเธออยากรู้ ฉันเล่าใ
Chapter57.คนที่ไม่อยากเจอ “วิน.....” เบลล่าหลุดปากพูดชื่อของคนตรงหน้าออกมาอัตโนมัติ แต่เมื่อเห็นว่าอีกคนมากับใครเบลล่าก็ตัดสินใจสะบัดหน้าหนีแล้วเดินเชิ่ดไปอีกทางอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากต่อกรณ์อะไรด้วย หลังจากเธอโดนฟ้อง เธอก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับนาวินอีก โชคดีที่แม่ของเธอนั้นช่วยเหลือเธอโดยการไปหายืมเงินมาจ่ายทุกอย่างให้ เบลล่าจึงสามารถรอดจากความผิดมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะแม่ของเธอเสนอที่จะยกหนี้ทั้งหมดให้กับหมอว่านทิพย์เพื่อที่จะขอให้หมอสาวยกฟ้องไป เหตุการณ์นี้ทำให้เบลล่าจดจำขึ้นใจว่าเธอไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับชีวิตของนาวินอีก โดยเฉพาะยิ่งพอได้เห็นอีกคนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแพ้ “ไปกันเถอะ“ นาวินหันไปบอกแฟนสาว อย่างไม่ได้ใส่ใจในตัวของคนที่เพิ่งเดินออกไปเลยแม้แต่น้อย แพรไหมเองก็เช่นกัน เธอไม่ได้หวนกลับไปนึกถึงอดีตพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว หนึ่งวันต่อมา วันนี้เป็นอีกวันที่แพรไหมรู้สึกว่าเธอมีความสุขมากที่สุด เธอตื่นมาพร้อมกับอาหารเช้าที่นาวินทำไว้รอเธอ ซี่งช่วงเย็นของวันนี้เธอมีนัดทานข้าวที่บ้านของเขา แพลนวันนี้จึงไม่มีอะไรมากนอกจากจะใช้เว
Chapter56.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ วันต่อมา “จะดีเหรอคะ ทุกคนจะไม่ตกใจใช่ไหม” แพรไหมเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังนั่งเคลียร์งานตรงหน้า วันนี้นาวินพาเธอติดรถมาที่ผับด้วยและที่สำคัญสิ่งที่ทำให้เธอกำลังรู้สึกลำบากใจอยู่ในตอนนี้ก็คือ นาวินบอกกับเธอว่าเขาอยากจะเปิดตัวเธอให้กับทุกคนที่ผับได้รับรู้อย่างเป็นทางการ “ไม่หรอก สักวันหนึ่งยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี” ปากหนาตอบกลับในขณะที่มือก็ยังคงเซ็นเอกสาร “แต่ว่า....ถ้า” แพรไหมยังคงมีสีหน้าที่กังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด แม้เรื่องราวทุกอย่างมันจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลัวว่าคนอื่นอาจจะมองเธอไม่ดี ทั้งเรื่องของเบลล่าและเรื่องที่นาวินเป็นเจ้านายของเธอ ”อย่าคิดมากเลยนะ ไม่มีอะไรคิดกับเธอไปในทางที่ไม่ดีหรอก“ นาวินปลอบใจแฟนสาวอย่างรู้ทันว่าอีกคนกำลังคิดอะไร ซึ่งแพรไหมได้ยินแบบนั้นก็พยายามทำตามที่เขาว่า แม้จะรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะทำตามในสิ่งที่อีกคนเห็นว่าสมควร เวลาต่อมา ”สวัสดีค่ะคุณนาวิน“ จิ๊บเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มเดินลงมาข้างล่างจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยทัก แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอกลับต้องชะงักไป
Chapter55.ของขวัญพิเศษ NC+ นาวินนอนรอแฟนสาวอาบน้ำอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ บนกายแกร่งสวมเพียงผ้าขนหนูเอาไว้ที่ท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ เขาเลือกที่จะไม่สวมอะไรให้เสียเวลา เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่ามันไม่จำเป็น แกร๊ก.... เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ทำให้นาวินที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอยู่ค่อยๆวางโทรศัพท์แล้วหันไปมอง แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะเดินออกมาข้างนอกเสียที ”เป็นอะไรหรือเปล่า?“ “เอ่อ คุณช่วยปิดตาก่อนได้ไหมคะ” แพรไหมเอ่ยบอกออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก พอเห็นตัวเองในกระจก เธอก็รู้สึกว่าร่างกายมันหดเหลือนิดเดียว ”หื้ม? ทำไม“ นาวินถามอย่างสงสัย ”ฉันมีของขวัญจะให้ค่ะ“ แม้จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่นาวินก็ยอมที่จะหลับตาลงตามคำขอของคนรักแต่โดยดี ”โอเค หลับแล้ว“ เมื่อได้ยินแบบนั้น แพรไหมจึงค่อยๆโผล่หน้าออกมามอง เมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังหลับตาอยู่จริงๆ เธอจึงเรียกความมั่นใจให้ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่แซนตี้สาวจะค่อยๆขยับเท้าเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง หัวใจของแพรไหมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา ไม่รู้ว่านาวินจะชอบหรือเปล่า แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธออยากลองทำอะไรแบบนี้ “ละลื







