บทที่ 1

“นี่ครับผม” จานอาหารวางตรงหน้าฉันด้วยฝีมือของสุดหล่อท่านหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะ”

“ยินดีครับคุณคนสวย”

“ฮ่า ๆ ๆ พอเลยไม่ต้องมาชม”

“ไม่ได้ชม พูดความจริง”​ สุดหล่อคนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นคนดี น่ารัก พูดด้วยเสียงหล่อกับสายตาอ่อนโยนทำให้ฉันเชื่อหมดใจ ก็แหมคนหล่อชมขนาดนี้มีเหตุผลอะไรที่จะไม่เชื่อถูกไหมคะ อิอิ

“ขอบคุณนะคะคุณสุดหล่อ”

“ฮึ ๆ ๆ กิน งอแงอยากกินก็กินให้หมด” เขาเลื่อนจานอาหารมาตรงหน้าฉัน ไม่ใช่แค่เลื่อนจานนะแต่หยิบส้อมกับมีดมาวางให้เรียบร้อยเลย น่ารักที่สุด

“กินไม่หมดแน่เลย” ฉันย่นจมูกนิดหน่อยเพราะสเต็กแถวมหาวิทยาลัยมันจานเบิ้มมาก

“ไม่ได้ งอแงกินเองพามากินแล้วก็ต้องกินให้หมด”

“มันเยอะไปไงปริ๊นซ์~ แค่อยากกินแต่ไม่มีปัญญากินหมดหรอก ถ้ากินหมดจานต้องอ้วกแน่”

“ฮึ ๆ ๆ กิน ๆ ไปเถอะ กินไม่หมดเดี๋ยวกินต่อเอง”

“งื้อ~ น่ารักที่สุดเลยค่ะคุณปริ๊นซ์” ^^ ฉันยิ้มจนตาหยีแล้วก็จัดการจ้วงสเต็กเข้าปากจนแก้มตุ่ยทำให้คุณปริ๊นซ์คนดีของพริกไทยที่นอกจากจะพามากินตามที่ต้องการก็ยังบริการทุกอย่างแถมยังเป็นเจ้ามือด้วยถึงกับอมยิ้มส่ายหน้าขำเบา ๆ

“อั้ยอินอ๋อ”

แป๊ะ!

“อื้อ! อีอำอัย” ฉันเอามือลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ หลังจากโดนมือใหญ่ตีที่หน้าผากเบา ๆ

“บอกหลายรอบแล้วว่าเคี้ยวอยู่อย่าพูด เดี๋ยวก็ติดคอ” เขาดุนิดหน่อยฉันเลยยิ้มจนตาหยี

“แหะ ๆ อ๋อโอ้ด”

“ยังจะพูดอีก”

^^

ฉันยิ้มตาหยีอีกครั้งเพราะลืมตัวก่อนจะลงมือกินสเต็กจานยักษ์ตรงหน้า ส่วนคุณปริ๊นซ์สุดหล่อที่เปรียบเสมือนเจ้าชายสมชื่อก็จัดการสเต็กจานไซส์ปกติของตัวเอง

อร่อยจัง

...มีความสุขมากด้วย ^^

-เวลาต่อมา-

ตื๊ด~ ตื๊ด~

...คุณไตเติ้ล

ติ๊ด~

“ฮัลโหล คนสวยรับสายแล้วคนขี้เหร่มีธุระอะไร”

(ไหนคนสวยวะ)

“ฮ่า ๆ ๆ วีดีโอคอลมาสิจะได้หมดความสงสัย”

(ไม่มีทาง เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อ)

“กลับบ้านไง พี่เติ้ลมีไร”

(คืนนี้ไปเฝ้าร้านให้พี่หน่อย)

“หูย~ ขี้เกียจอ่ะ อยากนอนกลิ้งบนเตียง”

(สามพัน)

“เดี๋ยวจะไปตอนนี้เลยค่ะ!” ฉันรีบตกลงด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจทันที สามพันเลยนะ ดีเลยพริกอาทิตย์หน้ากระเป๋าแบรนด์ฮิตจะเบ่ง เอ้ย! จะคลอดรุ่นใหม่ออกมาพอดี คราวนี้ล่ะพริกไทยจะได้ไปยืนต่อแถวรอซื้อตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เหมือนคนอื่นเขาบ้างแล้ว~ ได้กระเป๋าแล้วยังได้คอนเทนต์เลิศเวอร์ อิอิ

(ฮึ ๆ ๆ ไอ้งก ตกลงไปดูให้นะ)

“ค่าเจ้านาย”

(โอเค เดี๋ยวพี่โอนเงินให้)

“ขอบคุณค่ะโบร๋ว~”

(ไอ้แสบเอ้ย แค่นี้แหละ)

“ค่า~”

ติ๊ด!

ฉันวางสายจากพี่ชายหัวแก้วหัวแหวน คุณไตเติ้ลของยัยพริกไทย ชื่อไม่พ้องแต่เบ่งจากท้องแม่เดียวกันแน่นอน อิอิ

“เป็นอะไรทำไมอารมณ์ดี”

ขวับ!

“อ้าว มาไงนึกว่าอยู่ในห้อง” ฉันถามคนที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

“มาเข้าห้องน้ำ ตกลงเป็นอะไร แอบคุยกับหนุ่ม ๆ รึไง”

“ฮ่า ๆ ๆ ใช่ที่ไหนล่ะ คุยกับพี่เติ้ล วันนี้พี่เติ้ลให้ไปดูร้านให้ จ้างตั้งสามพันเลยนะคะคุณ” ฉันอวดแล้วก็ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ พ่อหนุ่มรูปงามนามว่าปริ๊นซ์ก็เลยยิ้มขำ

“ร้อนเงินรึไง”

“แน่นอน”

“ฮึ ๆ ๆ ร้อนเงินได้ยังไงปกติมีแต่ฉันเลี้ยงเธอ เกาะกินอยู่ทุกวันยังต้องหาเงินอีกเหรอ”

“ชิส์! ไม่ต้องมาพูดเลย มีหน้าที่เลี้ยงก็เลี้ยงไปสิ” ฉันแกล้งมองค้อนบ่นพึมพำเบา ๆ ซึ่งแน่นอนว่ากับคนที่รู้ใจกันมากอย่างปริ๊นซ์รู้ดีว่าฉันกำลังแกล้ง

“ฮึ ๆ ๆ โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง จะไปร้านกี่โมง”

“ไม่เป็นไรปริ๊นซ์เดี๋ยวเราไปเอง ว่าจะไปเลย”

“จะดูผับแทนพี่ชายชุดนี้?”

“อาฮะ ไม่เป็นไรนี่แค่ไปคอยดูบัญชีเฉย ๆ ง่วงอ่ะวันนี้มีแต่วิชาชวนง่วงเลยว่าจะไปเลยจะได้นอนก่อน ขี้เกียจนั่งรถกลับไปกลับมาด้วย” เพราะว่าผับของพี่เติ้ลกับบ้านอยู่คนละฟากโลกเลยค่ะเพราะฉะนั้นพริกไทยไม่กลับบ้านให้เสียเวลานอนแน่นอน

“โอเคถ้างั้นเดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่เป็นไรปริ๊นซ์ เรานั่งบีทีเอสไปดีกว่า รถติด”

“ไปส่งได้”

“ไม่เอา ๆ ไปเอง”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจสิ ไปเองได้ไม่ต้องห่วง”

“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวไปรับ”

“จริงอ่ะ?” ฉันตาโตเลยนะตอนที่เขาบอกว่าจะไปรับ

“อื้ม ไม่ไปรับจะกลับยังไงล่ะ”

“งื้อ~ คุณปริ๊นซ์น่ารักที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณน้า~” ฉันยิ้มขอบคุณเขาจนตาหยี ปริ๊นซ์ก็แบบนี้แหละ ใจดีที่หนึ่ง ใจดีเหมือนเจ้าชายเลย~

-เวลาต่อมา-

“พี่พริกไทยคะ” ฉันหันไปตามเสียงเรียกชื่อระหว่างทางที่กำลังจะเดินจากตึกคณะไปที่โถงประตูของยูนิเวอร์ซิตี้เพื่อขึ้นบีทีเอสไปผับของ My Brother

“...จ้ะ” หันไปเห็นว่าใครฉันก็ขานรับสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้มส่วนคนทักก็เดินมาหา

“จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ แต่ไม่ได้กลับบ้านหรอกพี่จะไปผับของพี่ชาย” ฉันพยักหน้าตอบรุ่นน้องปีสาม เจ้าของตำแหน่งดาวคณะและดาวมหาลัยคนสวยด้วยรอยยิ้ม

“พี่ปริ๊นซ์ไปส่งรึเปล่าคะเนี่ย” น้องเขายิ้มถามฉันเลยอมยิ้มแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่จ้า”

“อ้อ ค่ะ”

“น้องแพมมีอะไรรึเปล่าจ้ะ”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่ถามดูเฉย ๆ นึกว่าพี่พริกไทยลงมารอพี่ปริ๊นซ์ไปเอารถ”

“เปล่า ๆ วันนี้พี่ไปเอง ผับกับบ้านมันคนละทางพี่เกรงใจ”

“อ้อค่ะ แต่ความจริงแล้วแพมว่าเป็นแค่เพื่อนไม่ต้องให้เขารับส่งก็ได้เนอะ ถึงบ้านจะอยู่ทางเดียวกันแต่อย่างน้อยก็...ละอายใจต่อแฟนของผู้ชายบ้างก็น่าจะดีเนอะ”