Se connecterSoy la protagonista de una historia erótica. ¿Mi especialidad? Convertir lo que está frío o tibio en algo que siempre arde... y moja a mares. El primer día que llegué a un juego de terror, el BOSS les dijo a todos que eligieran cómo querían morir. Sonreí y, sin dudarlo ni un segundo, respondí: —Yo elijo por falta de aire, con las piernas temblando, los ojos brillando... y un placer tan intenso que me mate de puro gusto. BOSS: ¿Qué diablos...?
Voir plusJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
¡Ni por asomo! No podía ser que de repente les hubiera entrado la conciencia y los hubieran perdonado, ¿verdad?Cuando Lucas dijo: "Tenían otro propósito", algo hizo clic en mi mente. Una posibilidad tan oscura que me revolvió el estómago.¿Y si la habilidad de Lucas para conceder deseos no surgió después de su muerte? ¿Y si la tuvo desde siempre?Una idea horrible empezó a cuajar.Desde su nacimiento, Lucas había poseído un don sobrenatural: el poder de hacer realidad los deseos de las personas.Pero cada deseo tenía un precio.Cada uno era retorcido, corrupto, y se hacía realidad de la peor manera posible.Temiendo que este poder trajera el desastre a su hijo, sus padres intentaron ocultarlo.Pero al final, el personal de la casa —la gente que lo veía día tras día— descubrió su secreto.Y una vez que lo supieron, lo explotaron.Exprimieron su poder para asesinar a sus padres y robar todo lo que poseían.Tal vez lo engañaron con palabras inocentes, diciendo cosas como:—Deseamos que t
Finalmente, hizo su última pregunta.—Tercera pregunta: ¿Odias a esa gente?Lucas asintió con firmeza.—Sí.Los dos jugadores intercambiaron miradas pensativas antes de retirarse en silencio.Cuando se fueron, caminé hacia Lucas. La niebla negra que lo rodeaba era más densa que nunca, tan espesa que casi se sentía viva.Lo miré y le hice mi última pregunta.—Tu poder para conceder deseos... ¿Es algo que ya tenías cuando estabas vivo, o lo obtuviste después de convertirte en... lo que seas ahora?En el momento en que las palabras salieron de mi boca, la niebla negra detonó, envolviéndome por completo.Olía a sangre, tan densa y asfixiante que parecía casi sólida. La furia que contenía me aplastó como una marejada, lista para devorarme entera.Después de lo que pareció una eternidad, finalmente escuché su respuesta.—Cuando estaba vivo.***Día Final.La voz del sistema resonó:«Misión Final: El Deseo, activada.»«Cada jugador puede hacer ahora un deseo final al Boss.»«Solo el jugador q
«Por favor, procedan con sumo cuidado al hacer sus preguntas.»La niebla negra se disparó por el salón. Entre la bruma, Lucas surgió de la nada, su figura alta y oscura dibujándose contra el fondo.Antes de que alguien más pudiera hablar, levanté la mano sin dudar.—¡Yo voy primero!Mis ojos brillaban con travesura mientras lo miraba.—Pregunta número uno —dije, provocativa—. Cuando te besé anoche, ¿a qué te supo?Lucas se quedó inmóvil. Cada centímetro de su cuerpo irradiaba una resistencia palpable y algo de frustración. Pero las reglas eran claras. Ni siquiera el Boss podía mentir durante la esa misión.—Dulce —dijo finalmente, con la voz tensa—. A cereza.Los otros dos jugadores se voltearon hacia mí, boquiabiertos, con la mandíbula por los suelos.Los comentarios en vivo se volvieron locos: líneas de "¿¡Qué demonios!?" llenaron el cielo.Satisfecha, sonreí y seguí.—Segunda pregunta. ¿Qué tan grande eres?Lucas frunció el ceño, su cara algo sombría.—¿Qué? ¿Te refieres... a mi eda
—Y cuando te acercaste al Boss, una nube de niebla negra nos tapó la vista —insistió el chico alto, acortando la distancia—. Nadie sabe lo que hablaron ustedes dos. Lo único que sabemos es que, después de esa conversación, el tipo rapado que te empujó murió.El chico alto acercó, paso a paso.—He oído que en algunos calabozos, los NPC se hacen pasar por jugadores para engañarnos y provocar masacres. Así que, ahora mismo, sospecho, con razón, que tú eres uno de esos NPC.La joven no dijo nada, pero sus ojos reflejaban la misma cautela y un odio palpable. Metió una mano en la mochila con mucho disimulo, como si buscara algo para defenderse.¡Maldición!Para ser honesta, al escuchar el razonamiento del chico alto, hasta yo misma me creí que era una NPC.¡Qué absurdo! No tenía forma de defenderme ni de explicarme.La chica interrumpió, sacando una pistola de su mochila y apuntándome a la cabeza con la cara inexpresiva.Su aura se volvió fría y cortante, muy distinta de la fragilidad y obed
—Ya sabemos qué le gusta al Boss —dijo la chica en voz baja—. Pero, ¿qué pasa con lo que odia? Si alguien escoge el plato equivocado, se muere.Levanté la mano.—Encontré un álbum de fotos en la biblioteca —dije—. Estaba lleno de imágenes de las fiestas de cumpleaños de un niño. Año tras año, hasta
Una joven rompió en llanto.—¿Y ahora qué hacemos? ¡Pedimos lo mismo que Carlos! ¡Eso significa que todos vamos a morir también!La salón quedó en un silencio total. Claro, todos pensaban lo mismo, pálidos como fantasmas.La mujer pelirroja sacó un cigarrillo, le dio una calada profunda y soltó el
—¡Alto ahí! —grité de inmediato—. ¡Ni loca pienso dormir en el cuarto de servicio!Corrí tras él y me planté justo enfrente, con mi mejor sonrisa.—Tú tienes tu propia habitación en esta mansión, ¿verdad? ¿Qué me dices si compartimos cama?El Boss no dijo nada. Se movió deprisa, como si quisiera qui
—¿Será que este es el calabozo nivel SSS más fácil que ha existido? —bromeó alguien.Solo yo me quedé callada, con la mirada fija en el cielo.Más mensajes brillantes comenzaron a parpadear en el aire, y el chat estalló de carcajadas:"No, ¡otra vez la misma vaina de morir de viejo! ¡Qué flojera!"






Bienvenido a Goodnovel mundo de ficción. Si te gusta esta novela, o eres un idealista con la esperanza de explorar un mundo perfecto y convertirte en un autor de novelas originales en online para aumentar los ingresos, puedes unirte a nuestra familia para leer o crear varios tipos de libros, como la novela romántica, la novela épica, la novela de hombres lobo, la novela de fantasía, la novela de historia , etc. Si eres un lector, puedes selecionar las novelas de alta calidad aquí. Si eres un autor, puedes insipirarte para crear obras más brillantes, además, tus obras en nuestra plataforma llamarán más la atención y ganarán más los lectores.
commentairesPlus