CHAPTER FOUR

"Pfth! Sigurado ka bang nasa matinong pag-iisip ka pa?" Napailing si Erzel habang pinipigilan ang sariling matawa. "Biruin mo, ngayon lang tayo nagkita, tapos bigla mo na lang sasabihing ako na lang ang pag-asa mo?" 

“Mukha ba ‘kong nagbibiro?” seryosong tanong nito sabay ayos nang upo. 

“Pwede ba, mamaya niyo na pag-usapan yan? Ngalay na ngalay na ‘ko sa pagbitbit ng mami niyo!” inis na singit ng serbidora. “Kung may LQ kayo, dun kayo mag bakbakan sa motel!” dagdag pa nito sabay talikod

“Aba—” 

“Don’t mind her, sa ’kin ka lang mag-focus.”  putol sa kanya ni Juan Miguel. 

Hindi siya sanay na kinokontra at pinagbabawalan pero sa pagkakataong ‘yon padabog siyang naupo. Bahagyang inilapit sa kanya ang mangkok at yumuko. 

"Iri-iri, buri-buri bam! Mata ng hangin, mata ng buwan...  madapa sana ang babaeng ‘yan.” nakapikit niyang bulong habang marahang hinahalo ang beef mami na kakalapag lang ng serbidora.

Napaawang ang labi ni Juan Miguel. Hindi niya maalis ang tingin kay Erzel. Sa labi nitong may kung anu-anong ibinubulong na hindi niya maintindihan, sa marahang panginginig ng katawan nito, at sa bahagyang pagliyad na para bang nagriritwal. 

Dahan-dahang iminulat ni Erzel ang mga mata. Akala niya, tumakbo na si Juan Miguel sa takot dahil sa ginagawa niya. Ngunit laking gulat niya nang makitang nasa harap pa rin niya ito, nakangiti at tila hindi maalis ang tingin sa kanya. 

“Huy!” bulong niya sabay pitik sa noo nito. Agad namang natauhan ang binata at agad na humigop ng sabaw. 

“Bilisan mong kumain, pagkatapos natin dito... sa motel naman tayo.” 

Bigla namang naibuga ni Juan Miguel ang hinigop niyang sabaw sa mukha ni Erzel. “What the fúck!” gulat na gulat na sigaw niya. 

Sa halip na magalit at magreklamo, napahagalpak ng tawa si Erzel sa reaction nito. 

“Oh my God, I’m sorry!” nahihiyang sabi ni Juan Miguel, sabay punas sa mukha ni Erzel na basang-basa. 

“Alam mo kung mag-react ka para kang high school student na first time makarinig ng gano'ng bagay. Kung ibang lalaki siguro ‘yon malamang sila pa ang nagyaya sa ‘kin.”

Bahagyang napangiti si Juan Miguel. "Hindi naman nakapagtataka 'yon, you're beautiful, attractive, and I like your sense of humor... but you're not my type."

"Wow! Salamat ha. Parang compliment na insulto." nakasimangot na sagot niya. 

“Alam mo, Miss Erzel…” seryosong panimula nito. “Kahit ganyan ka kaprangka, naniniwala pa rin akong ikaw ang makakatulong sa problema ko. Kaya sana… huwag mo 'kong biguin. Nagtanong-tanong na rin ako sa mga naging kliyente mo, at iisa lang ang sinasabi nila—magaling ka.”

Agad namang napayakap sa sarili si Erzel. “Hoy, Mr. Cervantez! Nagbibiro lang ako no'ng sinabi kong pupunta tayo sa motel! Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano diyan. Hindi ko binebenta ang sarili ko, 'no!”

Napakunot-noo si Juan Miguel. “Ano bang sinasabi mo diyan?” Bahagya itong napailing. “'Yung panggagamot mo ang tinutukoy ko.”

Saglit na natigilan si Erzel. Dahan-dahan niyang tinakpan ang mukha gamit ang dalawang palad. Ramdam na ramdam niya ang pag-init ng mga pisngi niya.

“Puwede bang... isipin mo na lang na hindi tayo nagkita ngayong gabi?” 

Hindi na niya hinintay ang sagot. Bigla siyang tumayo at mabilis na tumalikod. Para bang gusto na lang niyang maglaho sa sobrang hiya.

“Saan ka pupunta?” kunot-noong tanong ni Juan Miguel. Mabilis siyang humarang sa daraanan ni Erzel pero dire-diretso itong lumapit sa counter, nagbayad at lumabas ng karinderya. 

“Miss, tulungan mo 'ko, please!” nangingilid ang luhang sabi ni Juan Miguel.

Akmang luluhod na sana ito nang dahan-dahang lumapit si Erzel. “Hoy, tumayo ka nga—” Hindi na niya natapos ang sasabihin nang bigla siyang madulas. Sa gulat, napahawak siya sa braso ni Juan Miguel. Dahil hindi rin nito inaasahan ang paghila, nawalan din ito ng balanse. Diretsong bumagsak sa sementadong gilid ng kalsada ang binata, habang si Erzel naman ay napadagan sa ibabaw nito.

“A-aray…” daing ni Erzel habang dahan-dahang iminulat ang mga mata. Ilang segundo pa bago niya napansing nakatitig lang sa kanya si Juan Miguel. Magsasalita pa sana siya nang biglang dumungaw ang serbidora mula sa pintuan ng karinderya.

“Aba! Tingnan n'yo nga naman 'tong dalawang 'to! Hindi na nakaabot sa motel, dito pa talaga sa gilid ng kalsada nagpatungan!”

Agad namang namula ang mukha ni Erzel. Saka lang niya naalala ang ibinulong niyang sumpa kanina.

Madapa sana ang babaeng 'yan.

Napapikit siya sa inis. “Bwisit… ako pa talaga ang nadapa,” inis niyang bulong habang dahan-dahang tumatayo.

"Halika na nga," nakasimangot niyang sabi, sabay abot ng kamay kay Juan Miguel para tulungan itong makatayo.

Agad namang tumayo ang binata at tahimik lang na pinagpag ang gusot nitong suit.

“Mukhang hindi mo talaga ‘ko titigilan hangga’t hindi ko pinakikinggan ang problema mo ‘no?” Bahagya siyang napailing bago muling tumingin dito.

Ngumiti lang si Juan Miguel na para bang nagtagumpay siya. 

“Tara, huwag tayo dito. Hindi puwedeng pag-usapan ang problema sa gilid ng kalsada.”

Makalipas ang ilang minuto, huminto sila sa tapat ng condo ni Erzel.

“Behave ka lang ha,” babala ni Erzel habang binubuksan ang p***o ng unit. “Isang kalokohan lang ang gawin mo, sisigaw talaga ako.”

Agad namang itinaas ni Juan Miguel ang dalawang kamay na parang sumusuko. “Don't hesitate to call the police kapag may ginawa akong masama sa 'yo.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Erzel.

“Good.” Bahagya siyang ngumisi.“Puwede ka rin namang sumigaw kapag ako 'yung may ginawang masama,” tumatawang biro niya. 

Pagkapasok pa lang nila sa loob, agad na itinuro ni Erzel ang sofa.

“Maupo ka muna.” Humalukipkip siya. “Lilinawin ko lang ha, kung may... krung-krung ka, kahit anong ritwal pa ang gawin ko, hindi kita matutulungan diyan. Sa psychiatrist ka dapat magpunta."

Bahagya namang natawa si Juan Miguel. “Mukhang paglabas ko rito, saka pa lang ako mababaliw.” nakangising sagot niya. 

“Ano ‘yon, sa halip na gumaling ka, nabaliw ka pa dahil sa ‘kin ganun?!” kunwaring naiinis na sagot niya. 

“Joke lang! Ang hirap mo namang pasayahin!” nakangisi niyang sabi. 

“Sabihin mo na kasi, ano bang problema mo?” kunot-noong tanong ni Erzel.

Saglit na natahimik si Juan Miguel. Mahigpit niyang ikinuyom ang dalawang kamao bago marahang napabuntong-hininga at tumingin kay Erzel. 

“Isinumpa ako.”