CHAPTER FOUR

“Mrs. Evangelista, mag-ingat po kayo sa pagbibintang n’yo kung ayaw n’yong kasuhan ko kayo!”

“Ikaw? Bakit, may pera ka ba? Albularyo ka lang naman, ’di ba? Saan ka kukuha ng pambayad mo sa abogado? Sa asawa ko?”

Bago pa makapagsalita si Erzel, bigla na siyang sinampal nito. Napasinghap siya at napahawak sa sariling pisngi habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata niya dahil sa hapdi.

“Bitawan n’yo ako! Ano ba?!” Pero kahit gaano kalakas ang sigaw niya, parang hindi siya naririnig ng mga lalaking mahigpit ang pagkakahawak sa braso niya. Sinubukan niyang pumiglas, pero hindi siya makaporma. Parang unti-unti nang nanghihina ang mga tuhod niya.

Napasubsob siya sa gitna ng lobby nang bigla siyang bitiwan ng mga ito.

Dahan-dahang humakbang papalapit sa kanya si Mrs. Evangelista. “Titigan n’yo ang babaeng ’to! Para ngayon pa lang, mailayo n’yo na ang mga asawa n’yo sa malandi at homewrecker na ’to! Akala mo kung sinong mabait! Nasa loob naman pala ang kulo!”

“Misis, please, tumigil na po kayo! Hangga’t may natitira pa ’kong respeto sa inyo!”

“Respeto? Kung nirerespeto mo ’ko, hindi ka sana kumabit sa asawa ko!” Mabilis na inamba ng ginang ang isang bote ng wine sa kanya. “Ito na ang katapusan mo!”

Mabilis na napayuko si Erzel habang mariing nakapikit. Ilang segundo niyang hinintay ang paglagapak ng bote sa ulo niya, pero walang tumama sa kanya.

“Drop the bottle.”

Unti-unting nagmulat si Erzel.

“Or I’ll cut off your hand.”

Kusang napaurong si Mrs. Evangelista nang makita kung sino ang lalaking kaharap niya.

“A-anong ginagawa mo dito?” Pero hindi siya sinagot ni Juan Miguel. Mabilis nitong hinúbad ang suit jacket niya at ipinatong iyon sa balikat ni Erzel.

“Let’s go!”

Pero sa halip na sumama sa binata, dahan-dahang humakbang si Erzel papalapit kay Mrs. Evangelista.

“Alam mo ba kung bakit nakikipagkita sa akin ang asawa mo?”

Napakurap ang ginang.

“Dahil client ko rin siya.” Bahagyang natawa si Erzel. “Anniversary n’yo bukas, tama?” Tumango naman agad ang ginang. “Pinapunta niya ’ko rito dahil nagpapatulong siya kung paano ka niya mapapasaya.”

Lalong nanlaki ang mga mata nito.

“Pero dahil tamang hinala ka, wala na. Sinira mo na ’yung magandang plano namin para sa ’yo.” Bakas ang panghihinayang sa mukha nito. “Sa totoo lang, gusto ka na sana niyang iwan. Pero sabi ko, ’wag. Baka pwede pang ayusin, dahil ang problema lang naman niya, hindi ka niya makain dahil nandidirí siya sa kapal ng bulból mo. Kaya nirekomenda ko ’yung cream na ibigay niya sa ’yo!”

Napasinghap ang lahat.

“I-ikaw—” Natigilan si Mrs. Evangelista. “Bakit hindi mo sinabi sa akin kanina?”

“Alam mo naman, ’di ba? Confidential ang ibinibigay kong serbisyo.”

Parang naubusan ng lakas ang ginang. Bigla na lang itong napaluhod sa harapan ni Erzel. “S-sorry…” basag ang boses nito habang yumugyog ang balikat. “Sorry Miss Erzel, hindi ko talaga alam.” Napayuko rin ang ilang taong nakapaligid sa kanila. Wala ni isa ang nagsalita.

“Tandaan mo ’to, Madam. Hindi porke’t kasal na kayo, pababayaan mo na ang sarili mo at ang marriage n’yo. Kaya kung ako sa ’yo, puntahan mo na ang asawa mo. Bago pa siya maghanap ng mas makinis, mas mabango, at mas higit kaysa sa ’yo.”

Nakangiting sinundan ng tingin ni Juan Miguel si Erzel na iika-ikang naglakad palabas ng hotel. “Interesting!”

Pagharap niya sa mga taong nandoon, kusang nawala ang ngiti sa labi niya. “Delete them. Now!”

Nagkatinginan ang mga ito. Ang ilan ay kusang napaatras, habang ang iba naman ay nag-iwas ng tingin. Kitang-kita ang pag-aalinlangan at takot sa mga mukha nila.

“Ayaw n’yo?!”

Wala nang nangahas tumutol. Nanginginig ang mga kamay nila sa pagbura ng mga larawan at video sa harap niya, na para bang alam na ng mga ito ang mangyayari kapag hindi sila sumunod.

Sa parking lot, tahimik na nakasalampak si Erzel sa semento habang nakasandal sa pader sa tabi ng big bike niya. Shit. Napahilamos siya sa mukha. Buong buhay niya, ngayon lang niya naranasang masaktan at mapahiya ng ibang tao. Mukhang hanggang dito na lang talaga ’to. Baka nga tama ang Daddy niya. Baka nga mas magiging magaan at maayos ang buhay niya kung magpapakasal na lang siya sa lalaking pinili ng Daddy niya para sa kanya.

“Here.”

Agad namang napatingala si Erzel kay Juan Miguel, na nakalapit na pala sa kanya nang hindi niya namamalayan. Tinanggap niya ang panyong inabot sa kanya ng binata, pero sa halip na pahiran ang mga luha niya, dali-dali siyang suminga. “P-parang wala naman akong sipon.”

Kinuha niya ang kamay nito at ibinalik ang panyo. “Kung may sasabihin ka, sabihin mo na, dahil may raket pa ’ko.”

Hindi sumagot si Juan Miguel. Tiningnan lang siya nito mula ulo hanggang paa na parang sinusuri kung may gasgas o sugat ba ang dalaga. “Ayos ka lang ba? May masakit ba sa ’yo?” Hinawakan niya ito sa braso. “Tara, pa-check kita sa hospital.”

Mabilis niyang inalis ang kamay nito. “Tsk! Kahit may masakit man sa ’kin, hindi ako pupunta sa ospital, ’no?! Kaya ko namang gamutin ang sarili ko. Kaya sige na, alis na. Pag okay na ’yung schedule mo, saka na lang tayo magkita, okay?”

“No. I won’t leave you like this.” 

Bahagyang napaawang ang labi ni Erzel. Napabuga siya ng hangin saka tumayo. “Gusto kong mapag-isa. Mahirap bang intindihin ’yon?!”

Pero nginitian lang siya nito. “Bakit mo naman gugustuhing mapag-isa kung pwede naman tayong dalawa?”

Kusang umikot ang mata ni Erzel sa inis. Masyado nang maraming nangyari sa kanya ngayong gabi. Ayaw na niyang makipagtalo pa sa binata. Gusto na lang niyang umuwi at matulog. Walang ganang hinawi niya si Juan Miguel at diretsong sumampa sa motor niya.

“A-anak ng?!” Agad niyang nilingon ang binata nang bigla itong umangkas sa likod niya. At hindi lang iyon, mahigpit pa itong yumakap sa baywang niya. “Baba!” Pero ngumiti lang ito at dumukdok sa balikat niya.

“Talagang inuubos mo ang pasensya ko, ha!” Bigla niyang pinaharurot ang motor niya. Ilang beses niya itong iniliku-liko at lalo pang binilisan ang takbo, pero hindi pa rin bumibitaw si Juan Miguel. Hanggang sa hinayaan na lang niya ito. 

Huminto si Erzel sa isang karinderyang bukas pa kahit lampas alas-diyes na ng gabi. “Baba na!” Agad namang bumaba ang binata at sumunod sa kanya papasok sa loob.

“Manang, dalawang beef mami.”

“Kaya mo bang ubusin ’yon?” Wala sa loob na tanong ni Juan Miguel.

“Syempre hindi. ’Yung isa para ’yon sa kasama ko.”

Agad namang napakurap ang binata. “M-may kasama ba tayong h-hindi ko nakikita?”