นี่ห้องกู

“ไอ้หมอนี่มันขี้เซาจริง ๆ คิดว่าจะต้องตื่นมาเพราะเสียงตกใจของมันซะอีก กลายเป็นว่ามันหลับสนิทไม่ตื่นมาเลย”

เชฟที่ตื่นแล้วเท้าแขนหันหน้าจ้องมองใบหน้าแกงที่หลับสนิท ไม่รู้ตัวเลยว่าบนเตียงมีคนอื่นนอนอยู่ด้วย

“พอดู ๆ ไป ตอนหลับก็หล่อเหมือนกันนะไอ้นี่ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าปากมันจะหมาขนาดนั้น” เชฟมองใบหน้าแกงแล้วก็เอ่ยคนเดียวด้วยรอยยิ้ม ถ้าใครได้มาเห็นใบหน้าแกงตอนหลับคงจะเคลิ้มหลงมันแน่ๆ ช่างต่างกับตอนที่มันลืมตาลิบลับเลยเวลานอน

โดยไม่รู้ตัวเชฟก็นอนตะแคงข้างมองใบหน้าของแกงอย่างไม่ละสายตา ภายใต้แสงแดดยามเช้าอ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง แสงนั้นกระทบลงบนใบหน้าของแกงที่ค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อยใกล้ที่จะตื่น เปลือกตาขยับก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง

สิ่งแรกที่แกงเห็นคือเพดานสีขาวสะอาดที่แปลกตา ความงงงวยสะท้อนอยู่ภายในดวงตาที่ยังลืมไม่สนิทเมื่อเห็นห้องที่ไม่คุ้นชิน ก่อนที่แกงจะนึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองนั้นโดนไล่ออกมาจากห้องเก่า และได้ย้ายมาอยู่ห้องของคนที่เชฟแล้ว

“อะ อื้มมม” แกงบิดตัวอย่างขี้เกียจพยายามลืมตาตื่นให้เต็มที่ในครั้งแรก

ต้องยอมรับเลยว่าเตียงนอนในห้องนี้นั้นเหมือนเตียงดูดวิญญาณ เพียงแค่ล้มตัวลงนอนเขาก็หลับไปเลยในไม่กี่นาที แม้กระทั่งในตอนนี้แกงก็ยังไม่อยากที่จะตื่นจากเตียงที่นุ่มแบบนี้

พอแกงบิดตัวขี้เกียจเสร็จหันหน้าไปมองด้านข้างที่รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมอง และเมื่อดวงตาสบเข้ากับใบหน้าของคนที่นอนมองอยู่ด้านข้างแกงก็ชะงัก สายตาของเขาค่อยๆ เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ตาสว่างตื่นเต็มตาในทันที

“เชี่ย!” แกงส่งเสียงอุทานดังขึ้นอย่างตกใจ ผงะถอยห่างออกมาทันที หัวใจเต้นแรงราวกับกลองศึก

มือของเขาคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเองโดยอัตโนมัติ เขาไม่คิดไม่ฝันว่าตื่นมาจะเจอใบหน้าเชฟนอนจ้องมองอยู่ข้าง ๆ กัน

แต่เมื่อแกงกระตุกผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอง แกงก็ต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม เขาอ้าปากค้างไปเลยกับภาพตรงหน้าที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ แกงกลืนน้ำลายลงคอมองร่างกายเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายนอนอวดสายตาอย่างลืมตัว และสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ...

แท่งเนื้อสีเข้มที่มันตื่นตัวอย่างเต็มที่ขยายใหญ่เกือบเท่าปลาช่อน มันใหญ่จนแกงคิดไม่ภาพไม่ออกเลยว่า เจ้าสิ่งนี้มันซ่อนตัวได้อย่างมิดชิดจนเขาไม่สังเกตได้ยังไง

เพราะเดาได้ว่าตอนที่ไม่ตื่นตัวก็คงใหญ่ไม่แพ้ตอนนี้ แค่นั้นยังไม่พอ มันยังชี้ตรงใส่หน้าแกงอย่างหน้าไม่อาย กระตุกส่ายขึ้นลงจนเขาเผลอขยับหัวตามพร้อมกลืนน้ำลายลงคอครั้งที่สาม

“จะมองอีกนานไหม ถ้าจะจ้องขนาดนี้จะจับเลยก็ได้นะ กูไม่หวงตัวอยู่แล้ว” เชฟนอนอย่างไม่อายไม่คิดจะปิดบังส่วนที่มันตื่น เขามองตามสายตาแกงที่จ้องมองกลางกายตัวเองไม่หยุดด้วยรอยยิ้มเอ่ยเชิญชวนให้จับด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ไอ้โรคจิต!” แกงอุทานเสียงดังพลางกระตุกผ้าห่มขึ้นคลุมตัวปิดใบหน้าที่ขึ้นสีแดง และปิดภาพที่เขาไม่ควรเห็น

แต่ก็ไม่ทันแล้วสิ่งนั้นมันติดตาแกงไปแล้ว แม้จะปิดหน้าแต่ภาพยังคงติดตาไม่หาย แกงรู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อคิดถึงภาพนั้น

ขนาดของมันใหญ่ ไม่สิ มันใหญ่เกินไปแล้ว! แกงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ใบหน้าขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้ ใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนแรก

สมองประมวลผลไม่ทันว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาจำได้ว่าตัวเองนอนคนเดียวนี่ ทำไมตื่นมาไอ้เชฟบ้านั่นถึงได้มานอนข้าง ๆ กันโดยที่ไม่สวมเสื้อผ้ากัน

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!?” แกงพึมพำ มือขยุ้มเส้นผมของตัวเองอย่างเครียด

ตั้งแต่เกิดมานอกจากกระเจี๊ยวข้าวจ้าวที่เคยเห็นตอนเด็ก นี่เป็นครั้งแรกที่แกงได้เห็นกระเจี๊ยวของผู้ชายคนอื่น แถมคนที่เห็นยังเป็นคนที่เขาไม่ชอบหน้า

และของมันยัง...ยังใหญ่กว่าของเขาอีก แกงก้มลงมองเป้าของตัวเองอย่างเศร้าใจ แม้ของตัวเองจะไม่ได้เล็ก แต่ถ้าเอาไปเทียบกับของคนที่อยู่บนเตียงด้วยกันมันก็เทียบกันไม่ติด

“เดี๋ยวสิ นี่มันห้องกู มึงเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง ออกไป! ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้เลย!” พอเริ่มตั้งสติได้แกงก็คิดได้ว่าที่นี่คือห้องตัวเอง เขาเลิกผ้าห่มออกไปเผชิญหน้ากับเชฟ เอ่ยไล่อีกฝ่ายออกไปจากห้อง

“ห้องมึง? มึงแน่ใจเหรอ?” เชฟเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างขบขันเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัย

แกงชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะมองไปรอบห้องอย่างพิจารณาใหม่ เขาไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่าย นี่มันก็ห้องที่เขาทำความสะอาดที่อีกฝ่ายบอกให้มาอยู่นี่

แกงจำได้ว่านี่คือห้องที่เชฟชี้ให้ตัวเองเอาสัมภาระมาเก็บไว้ไม่ผิดแน่ อีกฝ่ายเป็นคนพูดเองว่าให้เขานอนที่ห้องนี้

“กูจะบอกอะไรให้ นี่คือห้องกู และมึงต้องนอนร่วมห้องกับกู ส่วนอีกสองห้องนั้นคือห้องเพื่อนกู มึงเข้าใจยัง ต่อไปนี้ก็ฝากตัวด้วยนะรูมเมต” เชฟได้เห็นสีหน้างงงวยของแกงสมใจอยากก็ยิ้มเลิกแกล้งอีกฝ่ายต่อไป เฉลยความจริงให้กับอีกคนได้รับรู้

คำพูดของเชฟทำให้แกงที่นั่งฟังอยู่รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าสมองวิ้งไปหมด เขาคิดว่านี่คือห้องของตัวเองซะอีก แต่ความจริงแล้วแกงต้องแชร์ห้องร่วมกับคนตรงหน้าด้วยเนี่ยนะ

“บ้าฉิบ...” แกงพึมพำก่อนจะสบตาเชฟที่ยกยิ้มกวนประสาทใส่

“สายละ กูจะไปอาบน้ำละ กูจะบอกให้ว่า กูเป็นคนชอบนอนแก้ผ้า ผู้ชายด้วยกันไม่เห็นต้องตกใจเลย ยังไงก็ทำตัวให้ชินเข้าไว้ละกัน” เชฟเอ่ยก่อนจะลุกจากเตียง โชว์เรือนร่างสูงใหญ่เต็มสายตาโดยไม่คิดจะปกปิดอะไรทั้งสิ้น แถมยังส่ายน้องชายควงโชว์หนึ่งรอบอย่างภูมิใจจนอีกคนอ้าปากค้าง

พอแกงรู้สึกตัวว่าเผลอเหม่อมองก็หน้าแดง เขาแทบจะกระโจนเอาหมอนมาปาใส่เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในตอนนี้ที่ทำให้หน้าแดงจัด แต่เชฟกลับยักไหล่ก้มหยิบผ้าขนหนูที่เขาถอดทิ้งไว้ที่พื้นวางฟาดไล่แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ยี่หระ

“นี่มันเรื่องเชี่ยอะไรกันวะ...” แกงทิ้งตัวลงนอนกับเตียงซุกหน้ากับหมอนพลางพึมพำกับตัวเอง

“หึๆ ตลกฉิบ” เชฟยังคงนึกถึงตอนที่เห็นหน้าตกตะลึงตอนเช้าของแกงไม่เลิก มันตลกทุกครั้งที่เขานึกถึงมันใบหน้าที่งงจนพูดไม่ออกนั่น

“มึงเป็นบ้าอะไรเชฟ หัวเราะคนเดียวไม่หยุด ผีเข้าสิงหรือไง” เฉินมองเพื่อนตัวเองที่อยู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ยอย่างขนลุก การที่มันหัวเราะโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยนี่ทำเอาเฉินขนลุกไปทั้งร่าง เพราะตอนที่เชฟมันคิดแผนร้ายได้ก็ชอบหัวเราะแบบนี้

“มึงมีเรื่องสนุกอะไรเชฟ ไหนลองบอกมาหน่อยสิ” คิงสวมกอดคอเชฟดึงเข้ามาถาม นานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นเพื่อนหัวเราะอย่างนี้ แปลว่ามันกำลังทำเรื่องสนุกอยู่แน่ ๆ

“กูไม่บอกพวกมึงหรอก พวกมึงทิ้งกูไปอยู่กับแฟนกันหมด เพราะงั้นเรื่องสนุกนี้กูก็ขอกั๊กเอาไว้สนุกคนเดียวก็พอ”

เชฟไม่ยอมบอกให้เพื่อนทั้งสองรู้ว่า เขาแอบเอาคนอื่นมาอยู่ที่ห้องด้วย บอกไปก็เท่านั้น เพราะทั้งสองคนไม่ได้กลับมานอนที่ห้องตั้งนานแล้ว

“งั้นพวกเราจะไปเที่ยวไหนกันดี มึงคิดได้ยัง” คิงมองเชฟอย่างมีเลศนัย หลังจากเจ้าตัวพูดแบบนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเปลี่ยนไปเรื่องอื่นเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้ตัวว่าตัวเองโป๊ะแล้ว

“ช่วงนี้คงไม่ได้ ช่วงนี้ที่ร้านยุ่ง ๆ แล้วตอนนี้กูก็ต้องเข้าไปจัดการธุระแล้วด้วย ไว้คิดออกแล้วกูจะบอก ไว้เจอกันใหม่พวกมึง”

เชฟแกะแขนคิงที่กอดคอออกแล้วรีบปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อไปที่ร้านหลังเลิกเรียน เขาจำได้ว่าบอกให้แกงไปทำงานที่ร้านหลังเลิกเรียน ถ้าเขาไม่รีบไปคงไม่ทันได้เห็นเรื่องสนุก ๆ

“เราแอบมันมันไปดูเรื่องสนุกไหม” เฉินต้องการแอบตามเชฟไปเพื่อหาให้ได้ว่าเชฟกำลังทำเรื่องสนุกอะไร

“มึงนี่มันโง่จริง ไอ้เชฟมันกำลังตกหลุมรักไม่รู้ตัวไง ปล่อยให้มันสนุกไปจนรู้ใจตัวเอง”

“เดี๋ยวพวกเราก็จะรู้เองว่าเรื่องสนุกของมันคืออะไร กูไปก่อนละ มีนัดกับพี่ภาณุ” คิงส่ายหัวอมยิ้ม ในหัวคิดไม่ออกเลยว่าเพื่อนตัวเองกำลังชอบใครอยู่ ใครกันนะที่ทำให้เพื่อนเขาหลงเข้าไปชอบโดยไม่รู้ตัว

หลังจากผ่านเหตุการณ์ช็อกในเช้าวันนั้นไปได้ แกงก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในหัวจะยังมีภาพที่เขาอยากลืมแต่กลับติดตาตรึงใจไม่หาย

แกงใช้เวลาเรียนไปทั้งวัน ก่อนจะรีบตรงดิ่งมาที่ร้านครัวต้นตำรับอย่างตื่นเต้น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่ตลอดเวลา

วันนี้เป็นวันแรกที่เขาจะได้เริ่มต้นเส้นทางการเป็นเชฟอย่างเต็มตัว เขาจะแสดงฝีมือให้คนที่เคยดูถูกหัวเราะเขาต้องหงายหน้าไปเลยเมื่อเห็นหน้าแกงเป็นเชฟใหม่ภายในครัว

แกงตรงเข้าไปที่ร้านถามพนักงานถึงทางไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทุกคนที่เดินผ่านแกงต่างก็แปลกใจที่เห็นหน้าเขาแต่ก็ไม่มีใครมาห้ามไม่ให้เขาเข้าไปในส่วนหลังครัว

ดูเหมือนว่าเจ้าเชฟนั่นจะเป็นเจ้าของร้านจริง ๆ คงจะแจ้งพนักงานเอาไว้แล้ว แกงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินออกจากห้องไปที่ครัวด้วยท่าทีมุ่งมั่น

แกงก้าวเข้ามาในครัวด้วยหัวใจที่พองโต กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาเตะจมูกทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งขึ้น

แกงกวาดตามองรอบ ๆ ห้องครัวที่เต็มไปด้วยเหล่าคนทำงานเบื้องหลังของร้านซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร เสียงมีดกระทบเขียง เสียงน้ำมันเดือดในกระทะ ทุกอย่างดูเป็นระบบระเบียบและเต็มไปด้วยพลังงานแห่งความเป็นมืออาชีพ

“มาแล้วเหรอ? นายชื่อแกงใช่ไหม” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ทำให้แกงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเจอกับหัวหน้าเชฟของร้านที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่ ที่เขารู้ว่าทำไมอีกฝ่ายเป็นหัวหน้าเชฟก็เพราะเขายังจำได้ว่าคนตรงหน้านี่แหละที่ชิมอาหารที่เขาทำแล้วบอกว่าธรรมดา

“ครับ! ผมพร้อมลุยเต็มที่เลยครับ!” แกงตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง พลางตั้งท่าพร้อมทำงาน แม้เขาจะไม่ชอบอีกฝ่าย แต่ตอนนี้ต้องทนไปก่อน สักวันตำแหน่งหัวหน้าเชฟของอีกฝ่ายก็ต้องเป็นของแกง

เชฟกานพยักหน้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นผ้ากันเปื้อนให้กับอีกฝ่าย แกงรับมาอย่างมั่นใจ คิดในใจว่าวันนี้เขาคงได้เริ่มทำอะไรเจ๋งๆ อย่างการทำอาหารให้ลูกค้ากินเป็นครั้งแรก

แต่แล้วความจริงที่โหดร้ายก็โจมตีแกงเข้าอย่างจัง...

“ดี งั้นเริ่มงานได้เลย ทางนั้นมีจานที่ต้องล้างเพียบ ไปจัดการให้เรียบร้อยซะ”

“…ฮะ?”

ความฝันของแกงพังทลายลงในพริบตา เขาหันไปมองซิงก์ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยกองจานสูงเป็นภูเขา น้ำมันและเศษอาหารเกาะติดแน่น มือไม้ที่เคยเต็มไปด้วยไฟแห่งความกระตือรือร้นเริ่มสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

“เอ่อ... คือว่า ผมคิดว่าผมจะได้ลองทำอาหาร” แกงกัดฟันเอ่ยถามขึ้น เขาคิดว่าหัวหน้าเชฟนี่กำลังใช้อำอาจหน้าที่ในการกลั่นแกล้งตัวเองอยู่

“นี่ก็คือส่วนหนึ่งของการทำอาหาร ล้างจานให้สะอาดก่อน แล้วนายจะได้เรียนรู้จากพื้นฐานที่แท้จริง แล้วเชฟไม่ได้บอกนายหรือว่า เขาให้นายเริ่มจากหน้าที่ล้างจานก่อน ทำให้เต็มที่ต่อไปในอนาคตนายจะได้จับมีดรังสรรค์เมนูต่าง ๆ” เชฟกานพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะตบบ่าแกงเบาๆ แล้วเดินจากไป

แกงอ้าปากค้าง มองกองจานตรงหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขาคิดว่าตัวเองจะได้ทำหน้าที่เชฟ ทำอาหารเสิร์ฟลูกค้าซะอีก ตะหลิว มีด กระทะ ควรเป็นสิ่งที่เขาได้จับ ไม่ใช่ฟองน้ำล้างจานและน้ำยาล้างจานหนึ่งขวดแบบนี้

นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!

สีหน้าแกงเปลี่ยนสีไปมาไม่หยุด มือกำฟองน้ำในมือแน่นจนฟองน้ำแห้ง ความคิดภายในหัวแกงตีกันไปหมด ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ กลั้นใจหยิบจานใบแรกขึ้นมาล้างอย่างจำยอม

นี่มันไม่ใช่อย่างที่แกงคิดไว้เลยสักนิด...