เดิมพัน

ต่อจากนั้นแกงก็ยังคงทำหน้าที่ล้างจานของตัวเองอย่างดีต่อไป ทุกวันแกงจะกลับบ้านพร้อมกับมือที่เปื่อยยุ่ย แต่ถึงมือเขาจะเป็นแบบนี้แกงก็ไม่ย่อท้อแต่อย่างใด ทุกครั้งเวลาที่เขาจะล้างจานแกงก็จะได้เห็นเชฟแต่ละคนที่มีหน้าที่แตกต่างกันทำในสิ่งที่ตัวเองถนัด

มองเมนูอาหารมากมายที่ถูกทำเสิร์ฟลูกค้าอย่างพิถีพิถัน ยิ่งมองแกงก็ยิ่งมีกำลังใจฮึดสู้ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ แม้แกงจะได้ทำหน้าที่เพียงคนล้างจาน แต่เขาคิดว่าสักวันตัวเองจะต้องเป็นอย่างเชฟเหล่านั้นที่กำลังรังสรรค์เมนูมากมายเพื่อให้คนกินมีความสุข

ส่วนชีวิตของแกงและเชฟนั้น นอกจากเจอกันที่บ้านตอนนอน ตลอดเวลาที่อยู่ที่ร้านอาหาร พวกเขาก็แทบไม่เคยคุยกันเลย ทำเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันแต่อย่างใด แม้เขาจะเริ่มทักทายอีกฝ่ายก่อนก็ตาม แต่สิ่งที่แกงได้รับก็คือความเงียบ

ในช่วงนี้แกงเองก็ค่อย ๆ ยอมรับสิ่งที่ใหญ่โตของเชฟได้สักที หลังจากเห็นมันมาหลายครั้ง แม้จะใหญ่แต่พอเห็นมันทุกวัน ความเขินที่เคยมีมันก็หายไปเปลี่ยนเป็นความเคยชินที่แปลกประหลาด

แกงยืนอยู่ท่ามกลางครัวที่วุ่นวาย แต่เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในสถานที่ที่เงียบสงัดไปทั่วทุกมุม ในตอนแรกที่เขาเข้ามาทำงานที่ร้านอาหารแห่งนี้ เขายังไม่ค่อยเข้าใจสภาพของร้านเท่าไรนัก

แต่เมื่อได้เห็นยอดลูกค้าที่เข้ามาภายในร้านแต่ละเดือน เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ร้านนี้กำลังเผชิญกับวิกฤติทางการเงิน ในแต่ละวันนอกจากช่วงเวลาทอง หลังจากนั้นภายในร้านก็แทบจะไม่มีลูกค้าแต่อย่างใด

เชฟนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานข้าง ๆ ห้องครัว คอยตรวจและจัดการเอกสารที่เกี่ยวข้องกับค่าใช้จ่ายในร้าน แกงเห็นเชฟมองตัวเลขนั้นด้วยสายตาที่ดูไม่ค่อยสดใส แม้ตอนแรกที่พวกเขารู้จักกันแกงจะทะเลาะกับอีกฝ่าย แต่พอได้อยู่ด้วยกับไปเรื่อย ๆ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวอีกฝ่าย ความอคติต่าง ๆ ก็เริ่มลดลงจนแกงคิดว่า เชฟก็ไม่ใช่คนเลวร้ายแต่อย่างใด จากที่เขาทราบร้านครัวต้นตำรับนั้นขาดทุนมาตลอดหลายเดือน แต่เชฟก็ไม่เคยบ่น หรือพยายามให้พนักงานทำอะไร แม้กระทั่งไล่คนออกเพื่อลดรายจ่ายร้านอีกฝ่ายก็ยังไม่ทำ ยังคงประคองร้านต่อไปแม้มันจะขาดทุนทุกเดือนก็ตาม

“เชฟ...” แกงเปิดประตูห้องเข้าไปเอ่ยเสียงเบา ขณะวางจานอาหารที่เพิ่งทำเสร็จลงบนโต๊ะอาหาร เขามองไปยังเชฟที่ยังคงเพ่งมองเอกสารด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

“อะไร?” เชฟถามเสียงเย็นชาโดยไม่หันมามอง

“ลุงกานให้เอาอาหารมาให้ กูว่ามึงกินก่อนดีกว่า” แกงสังเกตเห็นว่าไม่มีใครมองจึงเอ่ยเหมือนตอนอยู่ที่ห้อง

“กูรู้แล้ว มึงออกไปได้แล้ว” เชฟเอ่ยตอบ แต่สายตานั้นไม่ละจากเอกสารตรงหน้าแต่อย่างใด

แกงเห็นเชฟไม่สนใจจะกินข้าวก็ส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจหันตัวเดินกลับออกไป แต่ก่อนที่จะออกไปแกงก็ตัดสินใจครั้งใหญ่หยุดที่หน้าประตู ก่อนที่จะหันหน้ากลับมาแล้วเดินไปพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดให้อีกคนในห้องฟัง

“ถ้าคิดจะรักษาร้านนี้จริง ๆ กูว่าร้านคงต้องมีการปรับเปลี่ยนบ้าง ตอนนี้วัตถุดิบแพงขึ้นเรื่อย ๆ และลูกค้าก็เริ่มน้อยลง การยึดติดกับเมนูเก่า ๆ มันไม่สามารถตอบโจทย์รสนิยมของลูกค้าสมัยนี้ได้หรอกนะ กูว่ามึงควรเอาเมนูที่ต้นทุนสูงออกแล้วหาเมนูใหม่มาลงร้านดีกว่า”

“หื้มม? นี่มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน เป็นแค่เด็กล้างจานคิดยังไงถึงมาเสนอความคิดเห็นกับเจ้าของร้าน” เชฟพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เขามองไปที่แกงอย่างไม่พอใจ ไม่ยอมให้คำพูดนั้นผ่านไปอย่างง่ายดาย

เชฟใช้ความพยายามตั้งหลายครั้งแต่ปากแกงก็เหมือนถูกเย็บ เขาไม่เคยสืบรู้เรื่องอะไรของอีกฝ่ายเลย แค่นี้ก็ทำให้เชฟไม่พอใจมากแล้วที่คนตรงหน้าไม่รู้หน้าที่ของตัวเอง ทำให้เชฟเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ทั้งที่เขาอยากที่จะเจอแม่จะแย่

ถ้าไม่ติดว่า หากไม่ติดว่าการใช้คนของพ่อสืบหาข่าวที่อยู่ของแม่จะไปถึงหูพ่อเขา เชฟก็คงไม่ต้องมาพยายามสืบหาความจริงจากแกงเองแบบนี้ ยิ่งตอนนี้ร้านขาดทุนหนักมาก ทำให้เชฟพยายามคิดหาวิธีแก้จนนอนไม่หลับ

วันนี้เขากลับได้ยินแกงบอกว่าให้ถอดเมนูที่ต้นทุนสูงออก ทำให้เชฟรู้สึกโกรธ เพราะเมนูเหล่านั้นคืออาหารที่แม่ภูมิใจ

แกงสะดุ้งเล็กน้อยจากคำพูดนั้น เขารู้สึกเคืองหน่อย ๆ เพราะที่เขาแนะนำไปก็เพื่อให้ร้านสามารถที่จะไปต่อได้ ทำไมต้องมาพูดจาแรงใส่กันกับคนที่หวังดีด้วย แกงพยายามที่จะไม่ให้ความรู้สึกตัวเองควบคุมสติ เขาเข้าใจดีว่าเชฟมีความเชื่อมั่นในสิ่งที่ทำ และเป็นคนไม่ยอมคนจากการอยู่ด้วยกันมา

“กูแค่คิดว่า... ถ้าร้านนี้ยังทำเมนูเดิมต่อไป มันก็จะไม่มีทางอยู่รอดได้ แค่คิด...ถ้าเราเพิ่มเมนูใหม่ ๆ เข้ามาที่ตอบโจทย์ลูกค้าสมัยใหม่ มันจะช่วยดึงให้ลูกค้ามาสนใจเพิ่มมากขึ้น ได้มากกว่าที่จะยึดติดกับสูตรเดิมที่อาจจะล้าสมัยแล้ว” แกงเอ่ยออกไปตามตรง สบตาเชฟอย่างไม่เกรงกลัว

เชฟยิ้มเยาะกับคำพูดของแกง และยืนขึ้นจากเก้าอี้ทันที เขาเดินมาหาแกงอย่างช้า ๆ ใช้นิ้วจิ้มเข้าไปที่อกแกงจนอีกฝ่ายเดินถอยหลัง 

ก่อนเขาจะเดินตามไปติด ๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความโกรธ

“มึงเป็นใครถึงจะมาพูดกับกูแบบนี้? ที่นี่คือร้านของกู และมันคือสิ่งที่แม่ของกูสร้างมาขึ้นมากับมือ พวกเราจะไม่ทิ้งมันไปง่าย ๆ อย่างที่มึงพูดหรอก!” เชฟตะคอกเสียงดังออกไปนอกห้อง จนทุกคนในครัวต่างหันมาสนใจ

“แล้วมึงจะทำยังไงครับ อยากให้ร้านนี้ขาดทุนไปจนต้องปิดตัวลงงั้นเหรอ แบบนั้นแม่มึงที่สร้างร้านนี้มาจะไม่ยิ่งเสีย...” แกงไม่ยอมถอย เขาจ้องเชฟอย่างจริงจัง ก่อนจะตอบกลับไปเสียงเย็น แกงเอ่ยไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก่อนที่คำพูดจะจบลง หมัดของเชฟก็พุ่งเข้าหา หมัดขวาเชฟเฉียดหูซ้ายของแกงไปแค่นิดเดียว

“ถ้ามึงไม่ชอบก็ออกไปซะ กูไม่ได้ต้องการความคิดเห็นจากมึงแต่อย่างใด ที่นี่กูมีอำนาจตัดสินใจมากที่สุด” เชฟพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ลุกโชน ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เดิม

แกงยืนนิ่งอยู่สักพัก ลมหายใจเขาเริ่มหนักหน่วง แต่ก่อนที่อารมณ์จะพุ่งไปถึงจุดที่ไม่อาจควบคุมได้ เขาก็พยายามสงบสติอารมณ์ หรี่ตาจ้องไปที่เชฟอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวออกไปจากห้องอย่างเงียบ ๆ ทว่าแกงไม่ได้กลับไปที่ครัว แต่ตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแทน

ปัง!

แกงปิดประตูห้องเสียงดังทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างไม่มีแรง

“ทำไมต้องพูดจากันแรงด้วยวะ กูแค่อยากจะช่วย เห็นแก่ที่รู้จักกันมาได้สักพัก นี่ถึงกับจะไล่กันออกเลยเหรอ” แกงลุกขึ้นนั่งปลายเตียงเอ่ยขึ้นคนเดียวอย่างอารมณ์เสีย ตลอดมาแกงเห็นแล้วว่าเชฟไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เขาพอดูคนออก ที่เสนอความคิดไปก็เพราะต้องการให้ร้านดำเนินต่อไปได้แท้ ๆ

“กูไม่ออกหรอก... เรื่องอะไรกูจะทำสิ่งที่มึงอยากให้ทำกัน ถึงมึงจะอยากไล่กูก็ช่าง... วันนี้กูจะไม่ยอมไปไหน นอนข้างนอกไปละกัน” 

แกงเอ่ยออกมาอย่างจริงจังพร้อมล็อกประตู วันนี้เขาจะไม่ยอมนอนกับไอ้คนอารมณ์ร้ายแบบนั้นแน่

“ปิดไฟนอนแล้วเหรอวะ” เชฟเปิดประตูห้องเข้ามาเห็นภายในห้องมืดก็เอ่ยขึ้น

เขาเดินไปเปิดไฟในห้องให้สว่าง ก่อนจะเดินไปยังห้องของตัวเอง ขณะที่มือเขาจับลูกบิดประตูอยู่ ก็ชะงักหยุดเดินไปชั่วครู่ รู้สึกถึงความลังเลในใจ เขาไม่กล้าที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง คิดไปคิดมาแล้วรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะพูดกับแกงแรงไปเมื่อตอนนั้น

ตอนนั้นอารมณ์ของเขาหนักหน่วง ทันทีที่ได้ยินแกงพูดถึงการเอาเมนูแม่ของเขาออก เขาแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ความโกรธที่ระเบิดขึ้นในตอนนั้นทำให้เขาพูดอะไรออกไปแบบไม่คิด ขาดสติจนเผลอเอ่ยคำแรง ๆ ออกไป

“ใจกล้าหน่อยดิวะเชฟ ขอโทษให้มันจบ ๆ ไป” เชฟบ่นกับตัวเองเบา ๆ ให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะหมุนลูกบิดประตูเข้าไป แต่ก็หยุดชะงักเมื่อพบว่าห้องนอนของเขาถูกล็อกจากข้างใน

“สงสัยมันจะโกรธจริง ๆ” เชฟพึมพำ ก่อนจะพูดออกมาเสียงดังให้คนในห้องได้ยิน

“แค่ล็อกประตู ห้ามกูเข้าห้องไม่ได้หรอกนะ”

เขาหยิบกุญแจออกมา และเตรียมจะไข แต่ก็ชะงักไปหลายวินาที ทำท่าทางเหมือนจะเสียบกุญแจ แต่สุดท้ายก็เก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเหมือนเดิม

“รอมันหายโกรธก่อนดีกว่า ขอโทษพรุ่งนี้คงไม่สาย” เขาบอกกับตัวเองและหมุนตัวเดินไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ตัดสินใจนอนที่นี่แทนในคืนนี้ ไม่ใช่เพราะกลัวแกง แต่แค่คิดว่าให้เวลาแกงสงบใจแล้วค่อยขอโทษในวันพรุ่งนี้ ความโกรธของแกงคงจะเบาบางลงเอง

“หื้มม...ทำไมรู้สึกตัวหนัก ๆ วะ” เชฟพึมพำเบา ๆ ขณะหลับตาอยู่บนโซฟา รู้สึกว่าร่างกายของเขาเหมือนจะหนักขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ 

เขาคิดว่าคงทำงานหนักเกินไปจนปวดตัว คงต้องไปหาหมอสักหน่อย แต่ยิ่งนอนอยู่แบบนั้นกลับรู้สึกแปลก ๆ ทำไมมันถึงหนักแค่ตรงท้องเหมือนมีอะไรบางอย่างมานั่งทับไว้

“นี่มึงมาทำอะไรบนร่างกูเนี่ย” พอสงสัยมาก ๆ เชฟจึงลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นใบหน้าแกงที่แดงแจ๋นั่งทับอยู่บนตัวเขา

“มาเดิมพันกัน ถ้ากูทำอาหารที่ทำให้มึงชอบได้ภายในหนึ่งเดือนนี้ มึงต้องยอมปรับปรุงร้าน” แกงพูดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากคิดได้ตอนตื่นนอน

“หื้ม... น่าสน แต่กูจะได้อะไรล่ะ” เชฟยิ้มกว้างหลังจากฟังข้อเสนอ เขาขยับตัวนิดหน่อยแล้วใช้แขนรองหัวแทนหมอน พร้อมกับรอฟังคำตอบจากอีกคน

“อะไรก็ได้...มึงจะให้กูทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง” แกงพูดออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันคิดถึงข้อเสนอของตัวเอง ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อคิดได้ว่า ตัวเองอาจจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

“ตกลง กูจะรอดูวันที่มึงแพ้” เชฟยิ้มกว้างอีกครั้ง รีบตอบตกลงไปทันที กลัวว่าแกงจะเปลี่ยนใจ การเดิมพันครั้งนี้เข้ากับสิ่งที่เขาต้องการพอดีเลย