นอนด้วยกัน

“ต่อไปนี้มึงก็อยู่ที่นี่ร่วมกับกู เดี๋ยวกูจะให้กุญแจห้องไว้” เชฟเปิดประตูห้องเดินนำหน้าแกงเข้ามาภายในห้องที่เหลือเพียงเขา

แกงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างสนใจ แม้พ่อเขาจะค่อนข้างมีเงิน แต่แกงก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เงินฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด พอได้รู้ว่าตัวเองจะได้มาอยู่ห้องที่ดูดีแบบนี้เขาก็ค่อนข้างดีใจ แม้ตอนแรกจะยังไม่ค่อยเต็มใจที่จะมาอยู่นัก แต่พอเห็นสภาพห้องเขาจะทนอยู่กับมันให้ได้ละกัน

ย้อนกลับไปตอนที่แกงยังโดนไอ้หน้าหล่อนี่เหยียบอก มันบอกข้อเสนอแกมบังคับที่ไม่อนุญาตให้แกงปฏิเสธให้เขาฟัง นอกจากจะได้มีที่อยู่โดยไม่ต้องจ่ายตังค์แล้ว

แกงยังได้ไปทำงานที่ร้านครัวต้นตำรับอีกด้วย ทำงานก็ได้เงินบ่งบอกเลยว่าอาหารที่เขาได้ทำนั้นต้องอร่อย จนคนที่อ้างตัวว่าเป็oเจ้าของร้านต้องมาชักชวนให้ไปทำงานถึงที่

แม้ก่อนหน้านี้แกงจะโกรธเคืองที่อีกฝ่ายมาทำให้ตัวเองโดนไล่ออกจากห้อง แถมยังขโมยมือถือข้าวจ้าวไป แต่พอคิดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำทั้งหมดก็เพื่อให้ตัวเองมาทำงานด้วย ความโกรธนั้นก็หายไป มีแต่ความภูมิใจที่อาหารที่ตัวเองทำสามารถมัดใจคนตรงหน้าได้

นี่จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นอาชีพเชฟที่ดีของแกง และแกงก็ยังได้รู้ว่าไอ้หน้าหล่อนี่ชื่อว่าเชฟ เป็นเจ้าของร้านและเป็นลูกชายเจ้าพ่อวงการอาหาร

“มึงเหม่ออะไรอยู่ ฟังกูอยู่ไหม” เชฟหันไปมองเห็นแกงไม่ตั้งใจฟังสิ่งที่ตัวเองพูดคิ้วก็ขมวด ดูท่าเขาจะรับตัวป่วนเข้ามาภายในร้านเสียแล้ว

“ครับๆ กูฟังอยู่ครับ คุณเจ้านายเชฟไม่ต้องห่วง กูจำได้หมดเลยครับ” แกงตอบไปอย่างกวนๆ แม้เขากำลังจะกลายเป็นลูกน้องอีกฝ่าย แต่เขามั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ไม่ได้กลัวเจ้านายที่อยู่ตรงหน้าแต่อย่างใด

เห็นท่าทางกวนโอ๊ยของแกง เชฟก็ขมวดคิ้ว ดูท่าเจ้าม้าตัวนี้จะไม่ยอมให้เขาขึ้นขี่ดี ๆ เชฟแอบยิ้มมุมปากในจังหวะที่แกงไม่เห็น เขาล่ะชอบนักที่จะได้ปราบพยศม้าตรงหน้า ขนาดเพื่อนที่ชวนแหกคอกอย่างคิงและเฉินเขายังเอาอยู่ แค่หนุ่มบื้อที่ดื้อแบบแกงทำไมเขาจะเคี้ยวให้ยอมแพ้ไม่ได้

“อ้อ...ส่วนห้องนอนของมึงคือห้องนั้น เอาสัมภาระไปเก็บ แต่อย่าย้ายอะไรออกจากห้องล่ะ กูไม่ชอบ ตอนนี้กูมีธุระนิดหน่อย วันนี้ก็ทำตัวให้คุ้นชินกับห้องไว้ละกัน กูไปก่อน” เชฟเอ่ยขึ้นชี้ไปที่ห้องของตัวเอง

“เออ มึงจะไปไหนก็ไปเลย ไม่ต้องห่วงกู” แกงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจยังคงมองสำรวจไปรอบห้องอย่างสนใจ

ขณะที่เชฟกำลังจะออกจากห้องก็หันไปยิ้มมุมปากมองแกงโดยที่ตัวเจ้าไม่รู้ตัว แผนของเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น คืนนี้แหละเราจะได้เจอกัน

“โห...ห้องแม่งโคตรใหญ่เลย ไอ้เชฟนี่พ่อแม่งอย่างรวยเลยถึงให้ลูกอยู่ห้องแบบนี้ได้” พอได้ยินเสียงประตูห้องปิดแกงก็เอ่ยออกมาเสียงดัง

เขาอาศัยจังหวะที่เจ้าของห้องตัวจริงไม่อยู่เดินสำรวจไปทั่วห้อง เปิดดูห้องนู่นนี่นั่นทุกห้อง จนรู้ว่าห้องนี้มันใหญ่แทบจะกินทั้งชั้นเข้าไปในห้องเดียว

แถมยังมีห้องนอนทั้งหมดสามห้องในตัว ถึงว่าทำไมมันถึงให้มาอยู่ด้วย หลังจากสำรวจห้องจนรู้แทบทุกซอกทุกมุม แกงจึงขนสัมภาระเข้าไปในห้องที่ต่อไปนี้ตัวเองจะต้องนอน

“ห้องหรือโรงขยะวะเนี่ย ทำไมขยะมันเยอะแบบนี้” ทันทีที่เข้ามาภายในห้องแกงถึงกลับต้องอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ

เพราะสภาพห้องด้านนอกที่ดูดีนั้น ห้องที่เขาได้นอนกลับรกอย่างกับรังหนูขยะอยู่แทบทุกที่ แถมมีเสื้อผ้าที่ไม่รู้ว่าใช้ยังกองอยู่ที่พื้น เตียง โต๊ะเต็มไปหมด

“ถึงว่าทำไมให้กูอยู่ห้องนี้ ดูถูกกันเกินไปแล้ว แค่นี้ไอ้แกงทำความสะอาดได้สบาย ๆ”

แกงฮึบสู้วางสัมภาระไว้ด้านนอกแล้วเริ่มทำความสะอาดภายในห้องก่อนเป็นอันดับแรก จัดเก็บเสื้อผ้าที่น่าจะใช้แล้วลงใส่ตะกร้าผ้าที่มีอยู่ในห้อง ก่อนจะเริ่มเก็บเศษขยะภายในห้องออกมาทิ้ง ตามด้วยกวาดทำความสะอาดห้องรอบใหญ่ ถูพื้นรอบห้องก็เป็นอันเสร็จสิ้น

“ฮู้...นานๆ จะได้ทำความสะอาด เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน” หลังจากทำความสะอาดห้องที่เคยรกให้กลับมาสะอาดอีกครั้ง ห้องนี้ก็น่าอยู่ขึ้นเป็นเท่าตัว แกงนั่งมองภาพห้องที่สะอาดสะอ้านอย่างภูมิใจ

แกงทำความสะอาดห้องจนเหนื่อยมีความคิดที่จะนอนพักสักงีบหนึ่งเอาแรงจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ สัมผัสที่เป็นเกลียวบริเวณหัวที่แกงนอนทับทำให้เขาคิ้วขมวดรู้สึกแปลกๆ ไม่เหมือนเนื้อสัมผัสของผ้าห่มหรือหมอนสักเท่าไร ด้วยความสงสัยแกงจึงใช้มือจับสิ่งที่หัวตัวเองนอนทับอยู่ขึ้นมาดู

“นี่มัน...กางเกงใน! เชี่ย!” พอเห็นว่าเป็นกางเกงในที่พันเป็นเกลียว บ่งบอกว่าได้ผ่านการใช้งานมาอยู่ในมือตน แกงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบโยนสิ่งที่อยู่ในมือทิ้งไปทันที

“ฮัดชิ้ว! ใครมาด่ากูวะ” เชฟจามออกมาเสียงดัง ในตอนนี้เขานั่งอยู่ที่ห้องทำงานในร้าน ในมือนั้นมีไอแพดที่แสดงกราฟข้อมูลต่างๆ ของร้าน ภายในห้องมีบุคคลเพียงสามคนที่สำคัญที่สุดในร้านคือภูผาที่เป็นผู้จัดการ ลุงกานที่เป็นเชฟใหญ่ และตัวเชฟที่เป็นเจ้าของร้าน

“ภูผาช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเข้ามาเลยใช่ไหม” เชฟมองข้อมูลร้านในมือแล้วก็คิ้วขมวดไม่หยุด เอ่ยถามภูผาที่เป็นผู้จัดการร้าน

“เอ่อ...ไม่ค่อยมีเลยครับ ลูกค้าไม่รู้หายไปไหนกันหมด” ภูผาเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถ้าตอบไม่ได้มีหวังโดนพี่เชฟด่าอีก

“เห้อ...จะว่าก็ว่าเถอะเชฟ ลุงว่าเราควรปรับปรุงร้านนะ ตั้งแต่ที่หลานรับช่วงต่อและตัดสินใจแยกตัวจากร้านอื่น ๆ ร้านเราที่ไม่มีโปรเหมือนที่อื่นก็เหมือนโดดเดี่ยว สภาพร้านที่ดูเก่าแบบนี้น่ะคนไม่ค่อยเข้าหรอก ลุงว่าเราลองปรับปรุงร้านสักหน่อยไหม”

เชฟกานเอ่ยให้คำแนะนำกับเชฟ พ่อกับลูกช่างแตกต่างกันเหลือเกิน ต้องยอมรับว่าพ่อเชฟนั้นบริหารจัดการร้านได้ดี ถึงแม้จะไม่ได้ขายดีมากแต่ก็ไม่ถึงกับเงียบเหงาเหมือนตอนนี้ ยังมีลูกค้าเข้าอยู่ตลอด

แต่พอลูกชายมารับช่วงต่อ และตัดขาดร้านนี้กับสาขาอื่น ๆ ยอดขายก็ตก ลูกค้าก็หายไป ซึ่งเขาก็พอเข้าใจอยู่ว่าทำไมเชฟถึงตัดสินใจทำแบบนี้

เชฟกานไม่คิดว่าพ่อลูกจะต่างกันขนาดนี้ คนหนึ่งอย่างกับเทพการค้าหยิบจับมีแต่เงินทอง ส่วนลูกชายนั้นเหมือนจะไม่มีหัวการค้า

แถมยังให้เด็กบื้อมาเป็นผู้จัดการร้านอีก ถึงจะไม่ใช่ตำแหน่งสำคัญอะไรเพราะไม่ค่อยมีลูกค้าอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยถ้าปรับปรุงร้านให้ใหม่สักหน่อยก็น่าจะดึงดูดลูกค้าเข้ามาได้บ้าง

“ผมจะเก็บข้อเสนอลุงกานไปพิจารณาครับ ถ้ามันติดแดงมาก ผมก็จะปรับปรุงร้านตามที่ลุงแนะนำ งั้นวันนี้พอแค่นี้กันก่อนละกันครับ”

“เห้อ...ไม่คิดเลยว่าการบริหารร้านมันจะยากแบบนี้”

หลังจากภูผาและลุงกานออกไปจากห้องแล้ว เชฟก็ใช้ไอแพดปิดหน้า เอนกายพิงเก้าอี้เอ่ยออกมาอย่างหมดแรง ตอนแรกที่เขารับร้านนี้ต่อมาจากพ่อก็เพราะต้องการทวงคืนร้านที่แม่เป็นคนสร้างมากับมือให้มาอยู่กับตัวเอง

แต่เชฟไม่คิดว่าการบริหารร้านร้านหนึ่งมันจะยากแบบนี้ นับตั้งแต่ที่เขารับร้านนี้มาดูแลร้านก็ติดตัวแดงติดต่อกันหลายเดือนจนถึงปัจจุบัน

เชฟเข้าใจสิ่งที่ลุงกานบอกที่ว่าต้องการให้ปรับปรุงร้าน เพราะเขารู้ว่าร้านนี้มันเก่าแค่ไหน แต่เชฟก็ไม่อยากจะทำ เพราะการที่เขาเอาร้านแม่มาจากพ่อ

ไม่ใช่เพราะต้องการหากำไรแต่อย่างใด เชฟเพียงแค่ต้องการเก็บความทรงจำที่มีร่วมกับแม่เกี่ยวกับร้านนี้เอาไว้กับตัวเองเท่านั้น

แต่ชีวิตมันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นไปตามที่หวังซะทุกอย่าง แม้เขาจะมีเงินเยอะ แต่ก็ไม่สามารถแบกรับค่าใช้จ่ายในร้านที่ขาดทุนทุกเดือนแบบนี้ไปได้ตลอด

สักวันมันก็ต้องหมดไป ถ้าไม่มีเงินใหม่เข้ามาเลย เชฟต้องตัดสินใจว่าจะเก็บร้านเอาไว้แบบนี้เป็นความทรงจำ หรือทำให้มันก้าวหน้าต่อไปตามความฝันของแม่

“ฮัลโหล” เห็นสายที่โทร. มาเป็นข้าวจ้าวแกงก็รีบกดรับทันที

‘ฮัลโหล นี่มึงโทร. มาทำไมตั้งหลายสาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าแกง’

ข้าวจ้าวที่อยู่ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล เขาทำมือถือหายไปพึ่งจะมีคนหาเจอแล้วเอามาคืน

ข้าวจ้าวจึงพึ่งเห็นว่า เพื่อนสนิทอย่างแกงโทร. หาเขาตั้งหลายสาย พอเห็นอย่างนี้แล้วข้าวจ้าวจึงรีบโทร. หาแกงด้วยเป็นห่วงว่าแกงจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น

“เออ มีเรื่องนิดหน่อย กูโดนไล่ออกจากหอแล้ว”

‘หา...จริงดิ งั้นมึงจะไปนอนที่ไหน มึงมานอนที่ห้องกูไหม เดี๋ยวกูจะขอรูมเมตกูให้มันหยวน ๆ ให้หน่อย’

“ไม่เป็นไรแล้วมึง ตอนแรกกูก็ว่าจะไปนอนที่ห้องมึงอะแหละ แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว กูมีที่นอนแล้ว”

‘ที่นอน? มึงมีเงินจ่ายค่าประกันห้องด้วยเหรอ หรือว่ามึงคืนดีกับพ่อแล้ว ไม่น่าใช่ มึงแอบโทร. ไปขอเงินแม่เหรอ’

“ไม่ใช่ทั้งหมดที่มึงพูดหรอก เดี๋ยวกูเล่าให้มึงฟัง”

แกงปฏิเสธสิ่งที่ข้าวจ้าวพูดมาทั้งหมดแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เพื่อนสนิทฟัง เขาไม่เคยมีเรื่องปิดบังข้าวจ้าวอยู่แล้ว 

พวกเราสนิทจนรู้ทุกเรื่องของกันและกันดีกว่าพ่อแม่พวกเขาเองซะอีก แกงเล่าหมดเปลือกตามที่ตัวเองคิด ทั้งเรื่องที่เชฟกลั่นแกล้งให้ตัวเองโดนไล่ออกจากห้อง รวมทั้งจ้างคนไปขโมยมือถือข้าวจ้าวด้วย

‘ไอ้บ้าแกง! นี่มึงไม่รู้สึกเหรอว่าเรื่องนี้มันแปลก แล้วนี่มึงก็ตกลงไปนอนห้องผู้ชายคนนั้นจริง ๆ เนี่ยนะ มึงจะโง่เกินไปแล้วนะเพื่อนกู มึงไม่กลัวเขาจะทำอันตรายมึงหรือไง’

เสียงตะโกนของข้าวจ้าวดังออกมาจากปลายสายจนแกงต้องยื่นมือที่จับมือถือออกห่างจากตัว

“ไม่เห็นจะแปลกเลย เรื่องมันง่าย ๆ เลยมึง แค่ไอ้เชฟนั่นมันชอบอาหารกู”

“จนต้องคิดหาวิธีมากลั่นแกล้งกูเพื่อให้กูไปเป็นเชฟที่ร้าน มึงอะชอบคิดมาก ได้ทั้งงานได้ทั้งเงิน แถมยังมีห้องให้อยู่ฟรี ของดี ๆ แบบนี้ใครมันจะไม่เอาบ้างวะจ้าว” แกงเอ่ยความคิดของตัวเองออกมาอย่างภูมิใจ

‘ก็ทั้งหมดนั่นแหละที่มันแปลก กูละปวดหัวกับมึงจริงๆ’

‘แต่ตอนนี้มันก็ดีกับมึงที่สุดจริง ๆ กูรู้ว่าคงห้ามอะไรมึงไม่อยู่ เอาเป็นว่ามึงส่งที่อยู่มา ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้รีบบอกกูเลย โอเคไหม’

ข้าวจ้าวที่อยู่อีกด้านถึงกับต้องนวดศีรษะตัวเองอย่างเหนื่อยใจ

“เออรู้แล้ว มึงอย่าห่วงเลย คนอย่างกูไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบหรอก”

‘เออ กูให้เป็นอย่างที่มึงคิด’

“นอนแล้วเหรอ” เชฟเดินเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิท เปิดไฟทีละดวงให้ห้องสว่าง

“ล็อกประตูด้วยเหรอ แต่แค่นี้หยุดฉันที่เป็นเจ้าของห้องไม่ได้หรอก” เชฟเดินมาหยุดที่ห้องนอนตัวเองใช้กุญแจห้องส่วนตัวที่มีเปิดไขเข้าไปภายในห้องนอนที่มืดสนิท

“เก็บทำความสะอาดห้องให้ด้วยเหรอเนี่ย ไม่คิดว่าคนแบบนี้จะรักสะอาดด้วย” เชฟมองคนบนเตียงนอนที่หลับสนิทไปแล้วก็เอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจกับห้องตัวเองที่ดูสะอาดแปลกตา

เชฟไม่ค่อยมีเวลาทำความสะอาดเท่าไร เพราะเขาคิดว่ามันไม่ได้สกปรกแต่อย่างใด คนที่เข้ามาภายในห้องนี้ก็มีเพียงตัวเอง และทั้งห้องในตอนนี้ก็มีเพียงเชฟคนเดียวที่อาศัยอยู่จึงไม่ได้คิดรักษาความสะอาดนัก

เชฟเดินในความมืดไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างแผ่วเบา เขาไม่ยากที่จะเปิดไฟ เพราะกลัวจะปลุกคนอารมณ์ร้อนที่หลับไปแล้วให้ตื่น

เชฟหยิบผ้าขนหนูของตัวเองออกมาแล้วเดินออกจากห้องไปอาบน้ำทำความสะอาดตัวที่เต็มไปด้วยเหงื่อตั้งแต่ตอนไปรับแกง

หลังจากเชฟอาบน้ำเช็ดตัวจนแห้งเสร็จก็เดินเข้ามาภายในห้องที่มืดสนิทของตัวเอง แล้วปิดประตู ภายในความมืดเชฟยืนจ้องมองใบหน้าแกงที่หลับอย่างมีความสุขด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“หึ! วันนี้ดันปากดีนักนะ ฉันจะรอดูว่าตอนเช้านายจะมีปฏิกิริยายังไง” เอ่ยจบเชฟก็ปลดผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวตัวเองออกจนบนร่างกายไม่มีสิ่งใดปกปิดผิวกายที่ขาว

เขาขึ้นเตียงนอนเบียดแกงให้ขยับไปดึงผ้าห่มจากอีกฝ่ายมาห่มร่าง เชฟนอนหลับด้วยรอยยิ้ม อยากที่จะให้ถึงตอนเช้าเร็วๆ