ชวนไปอยู่ด้วย

“โอ๊ย...ปล่อยกูได้แล้วข้าวจ้าว”

แกงเอ่ยออกมาอย่างหมดความอดทน เขาไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองจะมีแรงรัดและลากเขามาได้ไกลขนาดนี้ แกงพยายามดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุดจากการกอดรัดของอีกฝ่าย

“รับปากก่อนว่า จะไม่กลับไปหาเรื่องพี่คนนั้นอีก” ข้าวจ้าวไม่ยอมปล่อยมือเฉย ๆ เอ่ยบอกให้แกงรับปากก่อนจึงจะปล่อย

“กูรับปาก มึงลากกูมาไกลขนาดนี้กูกลับไปคงเจอหน้ามันมั้ง” แกงเออออขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ โดนเพื่อนลากมาไกลขนาดนี้เขาคงไม่กลับไปหาเรื่องอีกฝ่ายให้ขายหน้าหรอก

“มึงนี่นะแกง ชีวิตมึงตอนนี้ยังลำบากไม่พอหรือไง ยังมีหน้าจะไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นอีก ตัวมึงเองยังจะเอาตัวไม่รอดเลยตอนนี้ มึงต้องจำใส่หัวเอาไว้ได้แล้วนะว่า ตอนนี้พ่อมึงตัดขาดกับมึงแล้ว ไม่มีใครจะมาช่วยตามเก็บกวาดสิ่งที่มึงจะทำแล้ว”

ทันทีที่ข้าวจ้าวปล่อยมือก็เดินไปอยู่ด้านหน้าแกงใช้มือจิ้มหน้าผากเจ้าเพื่อนตัวเองบ่นอย่างอารมณ์ไม่ดี ชีวิตตอนนี้ของแกงมันตกต่ำมากที่สุด เท่าที่ข้าวจ้าวจำได้ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา โดนพ่อที่เป็นนายอำเภอตัดขาดเงินค่าเทอม ค่ากินอยู่ ค่าที่พักก็ไม่ส่งมาให้

นี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่วันนี้ข้าวจ้าวมาเป็นเพื่อนแกงพาอีกฝ่ายไปสมัครงาน ไม่งั้นมีหวังเพื่อนของเขาคงได้ไปนอนเร่ร่อนข้างทางแน่ เพราะค้างค่าเช่าห้องมาสองเดือนแล้ว ถ้าเดือนนี้ยังไม่มีเงินจ่าย เจ้าของห้องได้ไล่ตะเพิดมันออกจากห้องแน่ ๆ

“เหอะ! ตัดขาดก็ตัดขาดไปสิ มึงคิดว่ากูจะไปง้ออ้อนวอนขอความเห็นใจจากพ่อหรือไง”

“กูพูดตรงนี้ให้มึงจำเอาไว้เลยว่า กูไม่มีวันไปง้อพ่อ ฟังให้ชัด ๆ กู ไม่ มี วัน ไป ง้อ พ่อ เด็ดขาด”

“ถ้าพ่อยังต้องการบังคับให้กูเรียนในสิ่งที่กูไม่ได้ชอบ”

แกงจับนิ้วมือข้าวจ้าวที่จิ้มหน้าผากตัวเองออกแล้วเอ่ยออกมาอย่างดุดัน เขาไม่ได้อยากเรียนนิติสักหน่อย แกงอยากเป็นเชฟ ไม่ได้อยากเป็นนายอำเภอเหมือนพ่อ

“มึงนี่น้า~...ถ้ามึงไม่อยากเรียนนิติแล้วมึงจะเลือกเรียนทำไมตั้งแต่แรก เรียนมาได้ตั้งหนึ่งปีอดทนอีกสามปีตามใจพ่อมึงไปก่อนก็ได้ ทำไมต้องหักดิบชิงลาออกจากคณะ แล้วย้ายไปเรียนคณะคหกรรมด้วย มึงก็รู้ว่าทำให้พ่อมึงโกรธแล้วจะเป็นยังไง นี่ไงคุณลุงตัดหางปล่อยวัดมึงแล้ว”

ขณะที่เอ่ยออกมาข้าวจ้าวก็ส่ายหัวไม่หยุด ไม่เข้าใจในทางเลือกของเพื่อนที่มันสุดโต่ง พวกเขาเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาที่ใช้เงินพ่vแม่ในการเรียน ถ้าพ่อแม่ไม่ให้เงินพวกเขาก็ไม่มีเงินเรียน ถ้าไม่ติดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกัน ข้าวจ้าวก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในครอบครัวคนอื่นนัก

“ไม่ให้เงินกูก็จะหาเอง ฝีมือทำอาหารอย่างกูทำไมจะหาเงินไม่ได้วะ” แกงกอดอกเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่ข้าวจ้าวเอ่ยออกมา

“กูรู้ว่ามึงทำอาหารเก่ง แต่พอมึงเข้าไปทำงานที่ร้านไหน ร้านนั้นก็วอดวายปั่นป่วนไปหมด ไปร้านนั้นก็ไปต่อยลูกค้า ไปร้านนู้นก็ไปถีบเจ้าของร้าน ร้านนี้มึงก็ไปมีเรื่องกับคนในร้าน แถมมึงยังหยิ่งโดนไล่ออกแล้วก็ไม่รับเงิน ดูตอนนี้สิมึงจะโดนไล่ออกจากหอแล้ว” เอ่ยไปข้าวจ้าวก็จนใจกับนิสัยของเพื่อนตัวเอง

“สิ่งที่กูทำกูมีเหตุผลนะเว้ย” แกงเม้มปากแน่นก่อนเอ่ยออกมาเสียงดัง เขาไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำเลย

“กูรู้ แต่ก่อนมึงจะช่วยคนอื่นก็หัดดูแลตัวเองก่อนสิ นิสัยแบบมึง กูว่าคุณลุงเลือกถูกแล้วที่อยากให้มึงรับราชการ”

“พอๆ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว วันนี้กูเหนื่อยแล้วอยากพักแล้ว หิวแล้วด้วยไปหาอะไรกินกัน”

แกงเอ่ยเสียงดังไม่รู้อะไรอีก แค่เรื่องที่เจอในร้านก็น่าโมโหแล้ว วันนี้เขาเหนื่อยไม่อยากเถียงอะไรกับข้าวจ้าวอีก กอดคอข้าวจ้าวพาเพื่อนสนิทไปหาของกินก่อนแยกย้ายกันกลับ ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าที่ปลายซอกตึกนั้นมีคนแอบฟังได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่

ขณะเดียวกันเชฟที่แอบฟังมาได้สักพักก็เลิกหลบซ่อนตัว มองตามแผ่นหลังคนที่ชื่อแกง เขาตามมาได้ถึงจังหวะสำคัญพอดี จึงรู้ว่าคนที่ชื่อแกงนั่นโดนพ่อตัดขาด และในตอนนี้ก็กำลังขัดสนเรื่องเงินอยู่ ข้อมูลสำคัญนี้ทำให้เชฟคิดอะไรบางอย่างออก

เขาไม่ควรบุ่มบ่ามเข้าไปถามเรื่องแม่กับอีกฝ่าย เพราะถ้าอีกฝ่ายรู้จักกับแม่จริง ๆ และเอาไปบอกกับแม่ เขาไม่รู้เลยว่าแม่จะหนีหายไปอีกไหม เชฟตัดสินใจใช้วิธีที่นุ่มนวลค่อยๆ สืบดูด้วยตัวเองดีกว่า

ไม่กี่วันหลังจากนั้น

“เดี๋ยวๆ ไหนบอกว่ายังมีเวลาเหลือไงครับป้า ทำไมรีบร้อนแบบนี้ล่ะครับ ผมหาเงินค่าเช่าห้องได้นะ แต่ขอเวลาผมหน่อย”

แกงเดินตามป้าเจ้าของห้อง เอ่ยปากไม่หยุดอธิบายเหตุผลเพื่อให้ตัวเองได้อยู่ห้องต่อ ทั้งที่ยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งเดือน แต่อยู่ ๆ วันนี้คุณป้าเจ้าของห้องก็มาบอกเขาว่ามีคนเช่าที่นี่ต่อแล้ว ต้องการให้เขาออกไปทันที เพราะอีกฝ่ายจะเข้ามาอยู่พรุ่งนี้

อยู่ๆ มาบอกให้แกงออกจากห้อง เขาที่ไม่มีเงินจะไปเช่าห้องที่ไหนอยู่ได้กัน แกงทำได้เพียงขอร้องคุณป้าเจ้าของห้องเพื่ออยู่ต่อเท่านั้น เอาความสงสารเข้าสู้ เพราะเขารู้ว่าคุณป้าเจ้าของห้องนั้นเป็นคนใจดี

ตลอดมาที่เขาค้างค่าห้องตั้งสองเดือน คุณป้าก็ยังไม่ไล่เขาออกจากห้อง แถมรู้ว่าเขาลำบากบ่อยครั้งก็จะเอาของกินมาให้ ไม่รู้ทำไมวันนี้คุณป้าเจ้าของห้องถึงรีบร้อนที่จะไล่เขาออกจากห้องนัก

“มันไม่ทันแล้วแกง ป้ารับเงินค่าเช่าหนึ่งปีมาแล้ว ป้าเข้าใจแกงนะ สงสารแกงด้วย แต่ป้าไม่มีทางเลือก คนเช่าคนใหม่เขาทุ่มเงิoต้องการเข้าอยู่ทันที ถ้าแกงไม่ออกไป เขาอาจเปลี่ยนใจป้าก็จะไม่มีคนเช่าแบบนี้มาอีก แกงต้องเข้าใจป้านะ ส่วนค่าห้องที่ค้างป้ายกให้ ถือเป็นค่าชดเชยที่ขอห้องคืนอย่างกะทันหัน”

“รีบไปหาห้องอยู่ซะนะ อย่าเที่ยวเร่ร่อนอยู่ด้านนอกล่ะ”

ปัง!

หลังประตูห้องพักที่เขาเคยอยู่ปิดลง แกงก็มีสายตาอ้างว้าง เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาเข้าใจคุณป้าเหมือนกัน ระหว่างคนเช่าเก่าที่ค้างค่าห้องสองเดือน กับคนเช่าใหม่ที่ทุ่มเงินจ่ายค่าห้องล่วงหน้าหนึ่งปี คนฉลาดคนไหนก็คนต้องเลือกตัวเลือกที่สอง แกงมองสัมภาระของตัวเองที่คุณป้าเก็บรวบรวมมาวางไว้หน้าห้องอย่างเงียบ ๆ ก่อนก้มหยิบขึ้นแล้วเดินออกไป

“สงสัยช่วงนี้คงต้องไปขออาศัยอยู่กับข้าวจ้าวก่อน แต่รูมเมตมันนี่สิที่ยุ่งยาก ไว้เจอหน้าค่อยหาทางเอาละกัน”

ตู๊ดด ๆ ๆ

“ทำไมข้าวจ้าวไม่รับสายเลยวะ มันเป็นอะไรไปเปล่าเนี่ย โทร. หาตั้งหลายสายทำไมถึงไม่รับเลย”

หลังจากขนสัมภาระของตัวเองลงมาชั้นล่างที่ศาลา แกงก็โทร. หาเพื่อนสนิทอย่างข้าวจ้าวเพื่อหวังขอไปอาศัยอยู่ด้วยสักหลายวัน แต่โทร. หายังไง เขาก็โทร. หาอีกฝ่ายไม่ติด จากตอนแรกที่เครียดเรื่องตัวเองจะไปอยู่ไหน แกงเริ่มกังวลขึ้นมาแทนว่า ข้าวจ้าวอาจเป็นอะไรขึ้นมาทำให้รับสายไม่ได้

“เพื่อนแกงนั้นไม่มีทางรับสายอีกฝ่ายได้หรอก” เชฟที่เฝ้ามองอยู่นานเดินเข้าหาเป้าหมาย หยุดยืนอยู่ด้านหน้าอีกฝ่ายก่อนเอ่ยขึ้น เพราะเขาได้จ้างให้คนไปขโมยมือถืออีกฝ่ายแล้ว เพราะงั้นไม่ว่าแกงจะโทร. ยังไง โทร. ไปกี่สายก็จะไม่มีคนรับสาย

“มึงมัน...” แกงลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจที่อยู่ ๆ ก็มีคนมายืนอยู่ข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยอย่างตกใจเมื่อจำหน้าอีกฝ่ายได้ว่า ตัวเองเคยเกือบมีเรื่องกับมัน

“นายยังจำกันได้เหรอ” เชฟยิ้มกว้างมองเข้าไปในตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ มันก็แน่ละ ใครกันที่จะลืมหน้าของเขาที่หล่อได้

“มึงมาทำอะไรที่นี่ หรือมึงพักอยู่ที่นี่ ไม่น่าเป็นไปได้ ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้ามึงเลย”

“ไม่ต้องคิดให้มากหรอก ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่เคยเห็นหน้าก็ไม่แปลก วันนี้ก็แค่เดินมาจ่ายค่าห้องหนึ่งปีทิ้งเล่น ๆ น่ะ”

“มึงคือไอ้คนเช่าห้องคนใหม่”

“ฉลาดขึ้นมาแล้วสิ”

“นี่มึงสืบเรื่องกู ตั้งใจจะกลั่นแกล้งกูใช่ไหม”

ทันทีที่เข้าใจเรื่องทุกอย่าง แกงก็หัวร้อนใช้มือกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้าหาเอ่ยถามเสียงดัง มืออีกข้างก็กำหมัดพร้อมชกใบหน้าหล่อทุกเมื่อ ถ้าคำตอบที่กำลังออกมาจากปากคนตรงหน้าไม่เข้าหู

“นายไม่สนใจเหรอว่า ทำไมโทร. หาเพื่อนตั้งหลายสายถึงไม่ติด โทร. ไปหลายสายข้าวจ้าวก็ยังไม่รับหรอก” เชฟยิ้มมุมปาก ไม่เกรงกลัวท่าทางนักเลงหาเรื่องของแกงแต่อย่างใด เห็นอีกฝ่ายอารมณ์ร้อนแบบนี้ เชฟก็อดไม่ได้ที่จะแหย่อีกฝ่ายเล่นสักหน่อย

“มึงทำอะไรเพื่อนกู บอกมา” ม่านตาแกงหุบเล็กลงเอ่ยถามน้ำเสียงเย็นยะเยือกลอดไรฟันออกมา

“แล้วถ้ากูไม่บอกล่ะ” เชฟยิ้มเล่นอย่างสนุกสนาน เมื่อได้เห็นใบหน้าที่กำลังโกรธของคนที่ง้างหมัดรอชกเขาอยู่

“งั้นมึงก็ตาย” เอ่ยจบแกงก็มีสายตาโหด ออกแรงแขนที่ง้างรอเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าหล่อ

อั๊กก!

“การป้องกันตัวเป็นศูนย์ ใช้อารมณ์เหนือเหตุผล ฉันถือว่านายสอบตกนะ” เชฟจัดเสื้อผ้าที่ยับเพราะโดนแกงดึงให้เรียบร้อย หลังจากที่ตัวเขาพึ่งถีบท้องคนปากดีให้ลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นอย่างง่ายดาย

“แม่งง...มึงงตาย อั๊ก” แกงเอ่ยอย่างโกรธแค้นเตรียมลุกขึ้นไปสู้ต่อ แต่ยังไม่ทันลุกขึ้น หน้าอกเขาก็โดนบาทาอีกฝ่ายเหยียบกดลงกับพื้นจนขยับตัวไม่ได้

“บอกแล้วไงว่าอย่าใช้อารมณ์ กูไม่ได้ทำอะไรข้าวจ้าวเลย แค่จ้างให้คนขโมยมือถือมันไปสักพักแล้วค่อยเอาไปคืนก็เท่านั้น ทีนี้เข้าใจยังว่ากูไม่ได้ทำอะไรเพื่อนมึงเลย” เชฟเอ่ยออกมา แต่เห็นสีหน้าที่ไม่เชื่อกัดฟันจ้องมองมาอย่างโกรธแค้นของแกง ความคิดจากที่จะชักชวนอย่างนุ่มนวลก็หายไป เจอคนแบบนี้ถ้าไม่แข็งพอคงคุมอีกฝ่ายไม่อยู่

อั๊กก!

แกงจับฝ่าเท้าอีกฝ่ายที่ลงแรงเหยียบเพิ่มขึ้นแน่น สายตามองใบหน้าหล่อที่กำลังเหยียบตัวเองอยู่ ถ้าเขาหลุดไปได้ไอ้หน้าหล่อนี่ได้หายหล่อแน่

“ต่อไปนี้มึงต้องไปอยู่กับกู ห้ามเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น เพราะกูไม่คิดจะฟัง”