มึงชอบเหรอ

คิงและเชฟรีบเดินเข้าไปหาเฉินพร้อมทั้งจับแขนอีกฝ่ายคนละข้าง ไม่ให้เข้าไปใกล้ปฐพีมากไปกว่านี้ ถ้าไม่ห้ามพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเฉินที่กำลังหัวร้อนจะทำอะไรลงไป พวกเขารู้ว่าตอนนี้เฉินน่าจะอารมณ์เสีย ด้วยความเป็นเพื่อนกันมาแค่มองดูก็รู้

แม้จำนวนคนจะต่างกัน แต่พวกเขาไม่ได้กลัวว่าพอมีเรื่องกับพวกวิศวะแล้วจะสู้ไม่ได้ สิ่งที่กลัวก็คือพวกมันจะทำให้เฉินบาดเจ็บนั่นแหละ จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วลากป๊าเฉินให้เข้ามา ซึ่งถ้าเกิดขึ้นจริงไม่ใช่แค่พวกวิศวะตรงหน้าที่จะซวย แม้แต่พวกเขาสองคนที่เป็นเพื่อนก็จะซวยไปด้วยเช่นกัน

"ไอ้นี่มึงเป็นใครวะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าแส่เรื่องคนอื่น เป็นเกย์ก็หัดอยู่เงียบ ๆ เจียมตัวซะบ้าง" ปฐพีขมวดคิ้วจากคำพูดของเฉินที่ลามปามไปถึงพ่อแม่ เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่ายต้องการที่จะข่มขู่ให้กลัว แต่ในแววตาอีกฝ่ายกลับไม่มีความกลัวแต่อย่างใด

"เป็นเกย์แล้วมันทำไมวะ ก็แค่ผู้ชายสองคนที่รักกัน มันผิดตรงไหน?สุดท้ายพวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน" เฉินยืดอกขึ้นโดยไม่สนใจคำพูดของปฐพี แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แม้แขนทั้งสองข้างจะถูกเพื่อนจับเอาไว้ แต่ปากเฉินก็ยังคงเป็นอิสระ เขาตะโกนเสียงดังถามหนุ่มวิศวะตรงหน้า

เฉินทั้งหัวร้อนและโกรธที่คนตรงหน้ามาพูดดูถูกกันในยุคสมัยนี้ที่เปิดกว้าง ยิ่งพอรู้ว่าอีกฝ่ายคือคนที่คอยมาป้วนเปี้ยนรอบตัวพวกเขาอีก เฉินจึงถามออกไปตรง ๆ ว่าการเป็นเกย์มันผิดตรงไหน

"ไอ้เกย์นี่ สงสัยถ้าไม่ได้กินหมัดกู ปากเกย์ของมึงคงจะไม่หุบใช่ไหม" ปฐพีโดนเพื่อนคิงที่ไม่รู้จักเอ่ยถามเสียงดังจนคนที่อยู่รอบ ๆ หันมามองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ก็หัวเสีย เขาเดินเข้าไปหาคนที่พูดกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้น จ้องเข้าไปในดวงตาหนุ่มตี๋ตรงหน้าแล้วเอ่ยข่มขู่อีกฝ่าย

"ปล่อยเพื่อนกูนะเว้ย"

"ถ้ามึงไม่อยากเสียใจก็ปล่อยมือซะ"

คิงและเชฟรีบปล่อยมือเฉินออก เดินเข้าไปด้านหน้าเพื่อที่จะกันคนอันตรายอย่างปฐพีออกห่างจากเพื่อนตัวเอง กลัวจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น

เฉินจ้องสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แม้วิศวะตรงหน้าจะเอ่ยข่มขู่และกระชากคอเสื้อตัวเอง แต่เฉินก็ไม่ได้กลัวอีกฝ่ายแต่อย่างใด ตั้งแต่เกิดมาสิ่งที่เฉินมีน้อยที่สุดก็คือความกลัว

ขณะที่จ้องสบตากับอันธพาลตรงหน้า เฉินจึงได้มีเวลาพิจารณาหน้าตาอีกฝ่ายจริง ๆ จัง ๆ สักที พอได้มองใบหน้าหนุ่มไทยและรอยสักรูปผีเสื้อที่อกขวาของอีกฝ่าย ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายคือนักเลงคณะวิศวะ ก็คือว่าเป็นคนหล่อคนหนึ่งที่มีเสน่ห์พอตัว

จ้องไปนาน ๆ ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้นมาภายในหัว ว่าถ้าเขาจูบปากหมา ๆ นั่นอีกฝ่ายจะทำหน้ายังไงนะ จะแสดงสีหน้าแบบไหนให้เห็นกัน เมื่อเฉินรู้ตัวว่าแขนของตัวเองที่ถูกเพื่อนจับเอาไว้ถูกปล่อยเป็นอิสระเฉินก็กระทำในสิ่งที่หลายคนคาดไม่ถึงรวมถึงหนุ่มวิศวะตรงหน้าด้วย

เฉินใช้มือกระชากคอเสื้อคนตรงหน้าดึงเข้ามาก่อนจะยื่นหน้าออกไปประกบปากจูบ เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาปฐพีอย่างไม่ละสายตา จนสังเกตได้ถึงดวงตาอีกฝ่ายที่เบิกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างชัดเจน

"พี่พีโดนผู้ชายจูบ"

"ผู้ชายกับผู้ชายจูบกัน"

"มันจูบพีเหรอ"

"ไอ้นี่มันบ้าไปแล้ว"

เสียงกลุ่มวิศวะที่ยืนอยู่ด้านหลังปฐพีเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ส่วนคิงและเชฟที่เห็นเฉินกระชากคอเสื้อปฐพีดึงมาจูบก็อึ้งไปเหมือนกัน

"มึงชอบเหรอ" เฉินผละจูบออกมา พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายว่ายังคงอึ้ง ยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มและถามด้วยรอยยิ้ม

"แม่งเอ๊ย..." ปฐพีชะงัก มองหน้าเฉินด้วยความตกใจ ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งขึ้นมา เขารีบเช็ดปากอย่างรังเกียจ ราวกับอยากจะลบสัมผัสนั้นออกจากความทรงจำ

"ไอ้เกย์โรคจิตนี่ มึงกล้านักนะ ไม่รู้จักกูซะแล้ว" ปฐพีเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธที่โดนอีกฝ่ายเล่นงานด้วยการจูบ เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายดึงเข้ามาใกล้ เอื้อมมือชูขึ้นฟ้าจะตบหน้าอีกฝ่าย

"ถ้ามึงตบ กูจะจูบมึงอีกรอบ คราวนี้ไม่ใช่แบบเมื่อกี้แน่ กูจะจูบจริง ๆ เอาแบบแลกลิ้นกันตรงนี้ไปเลย" เฉินแม้กำลังจะโดนอีกฝ่ายตบแต่ก็ไม่กลัวแต่อย่างใด มุมปากยิ้มขึ้นเอ่ยออกมาชิว ๆ และมันก็ทำให้คนตรงหน้ามือหยุดชะงัก ไม่กล้าตบลงมา

"ปล่อยสิวะ"

"มึงกำลังหาเรื่องผิดคนรู้ไหม"

คิงและเชฟคราวนี้ไม่ปล่อยให้ผิดพลาดจนเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายเหมือนเมื่อกี้ ทั้งคู่ต่างก็รีบพุ่งตัวเข้ามาประชิดเฉินและปฐพี ก่อนจะจับแขนปฐพีเอาไว้คนละข้าง ออกแรงบีบแขนอีกฝ่ายอย่างแรง

ปฐพีมองหน้าคนตรงหน้าที่ไม่มีความกลัวใด ๆ ก็เริ่มไม่กล้า กลัวว่าตัวเองจะโดนจูบตรงนี้อีกครั้ง บวกกับแขนทั้งสองข้างต่างก็ถูกเพื่อนอีกฝ่ายจับล็อกเอาไว้แน่น

"แม่ง กูฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วกูจะมาเอาคืน พวกเรากลับ!" ปฐพีสะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุมเอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับนำลูกน้องคณะวิศวะตามไปติด ๆ

เฉินยืนมองตามหลังปฐพีที่เดินห่างออกไปพลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสะใจ รู้สึกดีที่สามารถทำให้คนที่มาหาเรื่องพวกเขาต้องล่าถอยกลับไปได้

"ไอ้เฉิน มึงทำอะไรเนี่ย" คิงเอ่ยถามทันทีหลังจากพวกวิศวะเดินไปไกลพอสมควรแล้ว ดวงตายังเต็มไปด้วยความตกใจจากสิ่งที่เพื่อนตัวดีทำเมื่อครู่

"ทำอะไร กูแค่ทำให้มันรู้ว่าการเป็นเกย์ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะแกล้งพวกเราได้ฝ่ายเดียว" เฉินตอบกลับพร้อมยักไหล่อย่างไม่สนใจ เขาคิดว่าการตอบโต้ด้วยวิธีนี้ทำให้ปฐพีไม่กล้าที่จะหาเรื่องพวกเขาอีกนานเลย

"แต่มึงเล่นจูบมันเลยเหรอวะ ถ้ามันสวนขึ้นมามึงโดนพวกมันยำเลยนะเว้ย ถึงตอนนั้นเรื่องมันคงไม่จบง่าย ๆ แน่" เชฟพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล ความใจร้อนของเฉินบางครั้งก็ดูจะเกินควบคุมจริง ๆ

"เออน่า ไม่ต้องห่วงหรอกน่า กูเอาตัวรอดได้ พวกนั้นแค่พวกเด็กเกเรกระจอก ๆ ที่พอเจอของจริงก็ตกใจไปเอง" เฉินตอบกลับอย่างสบาย ๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าคิงที่ยืนขมวดคิ้วอยู่

"มึงก็คิดบ้างสิ ถ้าพวกมันเปลี่ยนเป้าหมายหันมาเล่นงานมึงแทน มึงจะทำยังไง? " คิงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะเฉินดันไปจูบหัวหน้าแก๊งวิศวะต่อหน้าคนในคณะมากมายขนาดนี้ พอข่าวกระจายออกไป ถ้าพวกมันไม่มาแก้แค้นสิจะแปลก เพราะมันทำให้ปฐพีเสียหน้าขนาดนั้น

"กูก็แค่จูบมันอีกไง คิดว่าพวกมันจะกล้ากลับมาอีกเหรอวะ" เฉินพูดติดตลกแล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงกลัว เพราะที่บ้านเขามีพวกที่น่ากลัวกว่าพวกนี้ตั้งมาก เขายังไม่กลัวเลย เฉินเห็นสีหน้าคิงไม่ตลกด้วยก็เริ่มคิดได้ว่าตัวเองอาจจะทำเกินไป

"โอเค ๆ กูสัญญาว่าจะไม่ไปหาเรื่องมัน มึงพอใจยัง แต่ถ้าพวกนั้นมันกล้ากลับมาอีก ก็แล้วแต่สถานการณ์ละกัน" เฉินพูดพลางตบไหล่คิงเบา ๆ แสดงความมั่นใจ

"เออ กูฝากมึงดูแลมันด้วยละกันเชฟ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มึงสองคนต้องโทรหากูด้วย" คิงถอนหายใจแล้วส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนฝากฝังให้เชฟช่วยดูแลให้

"ได้ ๆ มึงไม่ต้องห่วงหรอกคิง กูไม่ปล่อยให้เฉินโดนพวกมันทำอะไรแน่นอน" เชฟพูดอย่างหนักแน่น เฉินก็เป็นเพื่อนเขาเหมือนกัน เขาไม่ปล่อยให้ปฐพีมันมาเอาคืนเฉินแน่นอน

ทั้งสามคนเดินต่อไปยังห้องเรียนพร้อมกับหัวเราะกันเบา ๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จางหายไปแล้ว พวกเขารู้ดีว่าไม่ว่าจะเจออะไรก็จะผ่านมันไปได้ด้วยกัน