ความลับที่ไม่ได้บอกป๊า

"นายน้อยเฉิน ตอนนี้นายท่านรออยู่ที่ห้องทำงานครับ"

ทันทีที่เฉินก้าวขาลงมาจากรถก็ได้รับการต้อนรับจากผู้ชายวัยกลางคน สวมชุดสูทสไตล์จีน ผมบนศีรษะขาวไปเกือบหมดเหมือนกับคนแก่ ทั้ง ๆ ที่อายุพึ่งจะขึ้นเลขหกเท่านั้นเอง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากลุงเมี่ยว พ่อบ้านประจำตระกูลที่เฉินเห็นมาตั้งแต่เด็ก

"อื้มม ผมเข้าใจแล้วลุงเมี่ยว ฝากเอาของไปเก็บที่ห้องให้หน่อยนะครับ ผมจะไปพบป๊าก่อน" หลังจากบอกกล่าวลุงเมี่ยวไป เฉินก็เดินตรงเข้าไปในบ้านที่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของครอบครัวเขา การที่ป๊าให้ลุงเมี่ยวมาคอยอยู่แบบนี้แปลว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องการที่จะพูดกับเขาสองคน

เมื่อใกล้ถึงวันตายของแม่ เฉินก็โดนป๊าขอให้กลับมาอยู่ที่บ้านในช่วงนี้แทน ตั้งแต่เด็กจนโตเฉินเองก็รู้ว่าเมื่อถึงช่วงเวลานี้ทีไรป๊าก็จะเงียบเหงาทุกครั้ง หลังจากแม่จากไปเพราะเหตุการณ์นั้น ทุกช่วงนี้ของปีป๊าก็จะเศร้าเป็นพิเศษ

เฉินเห็นมาทุกปีจนชิน รู้ว่าป๊านั้นรักม้าขนาดไหน แม้ม้าจะเสียไปหลายปีจนเขาเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ป๊าก็ยังคงไม่คิดที่จะมีใครมาแทนที่ม้า เพราะงั้นแม้เฉินจะสามารถปฏิเสธไม่กลับก็ได้ แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธคำขอของป๊าและยอมที่จะกลับมาอยู่บ้านในช่วงนี้

ช่วงนี้ของปีป๊าจะเศร้าเพราะคิดถึงม้าที่อยู่บนสวรรค์ ในทุกปีเฉินก็จะคอยอยู่ข้างป๊าไม่ได้ไปไหน การที่เขาไม่อยู่ด้วยคงจะทำให้ป๊าไม่ชิน

"ป๊ามีเรื่องอะไรจะพูดกับผมเหรอ" ทันทีที่เข้ามาภายในห้องทำงาน เฉินก็เอ่ยถามขึ้นทันที

ภายในห้องนั้นมีเพียงแค่ผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งคน เขามีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับเฉิน ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน ป๊าของเฉินแต่งตัวในชุดย้อนยุคแบบพวกเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ในละคร ซึ่งเฉินเห็นมาตั้งแต่เด็กจนชินตา

"อาเฉินมาแล้วรึ นั่ง ๆ ขอป๊าทำงานตรงนี้เสร็จก่อน" เจินพอเห็นลูกชายตัวเองเปิดประตูเดินเข้ามาก็ยิ้ม รีบเชื้อเชิญให้นั่งก่อนจะกลับมาโฟกัสงานบนโต๊ะ รีบทำให้เสร็จ

เฉินเองก็ไม่เกรงใจ เดินไปนั่งรอป๊าอยู่ที่โซฟา ในขณะเดียวกันก็มองป๊าทำงานไปด้วย ภายในหัวคิดเรื่องต่าง ๆ ป๊าของเฉินชื่อว่าฟางเจินเป็นหัวหน้าตระกูลฟาง ชื่อเต็ม ๆ ของเฉินก็คือฟางเฉิน แต่ถึงจะบอกว่าเป็นตระกูลแต่ความจริงแล้วทั้งตระกูลก็มีเพียงพวกเขาสองพ่อลูกเท่านั้น

นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ป๊ารักและทะนุถนอมดูแลเขาเป็นอย่างดี ดีจนเกินไป ทำให้เฉินรู้สึกเหมือนอยู่ในกรงมาตลอดหลายปี แต่เขาเองก็เข้าใจความคิดของป๊าดีว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องการปกป้องเขา เพราะตระกูลฟางในตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นทายาทสายตรงเพียงหนึ่งเดียว

ถ้าเกิดว่าเขาเป็นอะไรไป ตระกูลที่ว่าเล็กนี่ก็คงจะถึงจุดจบในทันทีหากขาดเชื้อสายสืบทอดต่อไป เฉินเคยได้ยินเวลาป๊าเมาสมัยก่อนตั้งแต่เด็ก ในตอนที่ป๊ายังทำใจไม่ได้เมื่อม้าจากไปสามสี่ปีแรก ทำให้เฉินรู้ว่าสมัยก่อนนั้นตระกูลฟางไม่ได้มีเพียงแค่ป๊า

แต่ยังมีอากง อาม่า อาแปะ อาโกวและอาเจ็กอีกหลายคนในตระกูลฟาง ทว่าเหมือนจะเกิดจุดพลิกผันในตระกูลทำให้มีเพียงแค่ป๊าเท่านั้นที่ยังอยู่ เพราะตั้งแต่เด็ก ๆ เฉินก็ไม่เคยเห็นคนในตระกูลฟางนอกจากป๊าเลย แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็คงเป็นเหตุร้ายแรงจนทำให้เหลือเพียงป๊าคนเดียว

"ลื้อนี่ไม่คิดถึงป๊าบ้างเลยเหรอ ตั้งแต่ไปอยู่กับเจ้าเด็กเวรพวกนั้นก็ไม่กลับบ้านมาหาป๊าเลย" เจินรีบทำงานตัวเองจนเสร็จก็เดินไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามลูกชายตัวเองพร้อมกับพูดไปด้วย แต่พอพูดถึงเพื่อนของลูกชายตัวเองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน เพราะเจ้าเด็กเวรสองคนนั้นนั่นแหละที่ทำให้อาเฉินห่างเหินกับเขา

"ผมไม่อยู่บ้านไม่กี่เดือนเองนะป๊า อยู่บ้านไม่มีอะไรให้ทำซะหน่อย ผมอยู่นี่มาเป็นสิบ ๆ ปีจนเบื่อแล้ว" เฉินเบี่ยงหน้าหนีเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยใจ ป๊าเล่นใหญ่อีกแล้ว เขาไม่อยู่บ้านแค่ไม่กี่เดือนเอง ทำเหมือนเขาหนีหายออกจากบ้านไปหลายปีซะได้

"ป๊าไม่น่าส่งลูกไปเรียนที่โรงเรียนนั่นเลย ไม่งั้นลูกคงไม่ได้รู้จักเจ้าเด็กเวรพวกนั้น" เจินพูดขึ้นมาอย่างเสียใจ ที่ในอดีตตัดสินใจส่งอาเฉินไปเรียนผิดที่

"พอ ๆ ป๊าเลิกพูดว่าร้ายเพื่อนผมได้แล้ว" เฉินรีบหยุดไม่ให้ป๊าเวิ่นเว้อไปมากกว่านี้ นี่ก็หลายปีแล้วที่เฉินเป็นเพื่อนกับคิงและเชฟ ไม่รู้ว่าป๊าไปจงเกลียดจงชังอะไรทั้งคู่นักหนา ผ่านมานานขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เลิกเกลียดเพื่อนของเขาสักที เฉินได้ฟังทีไรก็เหนื่อยใจ

"งั้นไม่พูดเรื่องนี้ก็ได้ มาคุยเรื่องสถานที่ที่เราจะไปทำบุญให้ม้าลื้อกัน ปีนี้ป๊าจะพาลื้อไปที่สถานที่ที่ป๊าพบกับม้า จะว่าไปมันก็นานมากแล้วที่ป๊าไม่ได้ไปที่นั่น ผ่านมาเกือบยี่สิบปีได้แล้วมั้ง มันเป็นสถานเลี้ยงเด็กของครอบครัวม้าลื้อ ซึ่งหลังจากลื้อเรียนจบมันก็จะเป็นของลื้อตามพินัยกรรม"

เจินเมื่อได้พูดถึงสถานที่แห่งความทรงจำก็มีสีหน้าล้ำลึกความหลัง ใบหน้าสวยในความทรงจำผุดขึ้นมา ทำให้เขาเผลอยิ้มเมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น

"ผมเข้าใจแล้วครับ" เฉินเห็นใบหน้าป๊าก็พูดขึ้นอย่างเข้าใจ เขาพอรู้เกี่ยวกับครอบครัวของม้ามาบ้าง ครอบครัวฝั่งม้าไม่ชอบป๊ามาก แถมยังมีคนที่อยากให้ม้าเกี่ยวดองด้วยแล้ว แต่ม้ายังดึงดันที่จะแต่งกับป๊าจนสุดท้ายเกิดเรื่องราวใหญ่โต ครอบครัวฝ่ายม้าตัดขาดกับม้า โดยยกสถานเลี้ยงเด็กแห่งหนึ่งให้ม้าดูแล

"งั้นเรื่องต่อไป เมื่อไรลื้อจะเข้ามาช่วยงานป๊า ช่วงนี้พวกลุง ๆ ลื้อก็ไม่ค่อยน่าไว้วางใจ ป๊ารู้สึกว่าเหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้น ป๊าเลยอยากให้ลื้อเข้ามาฝึกงานก่อน เผื่อป๊าเป็นอะไรไป ลื้อจะได้บริหารงานได้" เจินหันกลับมาจ้องหน้าลูกชายตัวเองแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผมยังเรียนไม่จบเลยนะป๊า อย่าลืมสัญญาเราสิ" เฉินไม่เชื่อที่ป๊าบอกเลยสักนิด ป๊าคงจะสร้างเรื่องขึ้นมาเพราะอยากให้เขาเข้าไปทำงานในบริษัทมากกว่า

ความคาดหวังของป๊าที่อยากให้เขาขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลและดูแลธุรกิจก่อสร้างของตระกูลอันยิ่งใหญ่แรงกล้า แต่เฉินกลับไม่ชอบการก่อสร้างเลยสักนิด เพราะงั้นตอนเลือกคณะก็ทำให้พวกเขาสองคนพ่อลูกทะเลาะกันครั้งใหญ่ในรอบหลายปี แต่สุดท้ายเฉินก็ชนะ ได้เลือกเรียนคณะนิติร่วมกับคิงและเชฟ

แม้เขาจะไม่ได้ชอบเกี่ยวกับเรื่องกฎหมายก็ตาม ที่เลือกเรียนคณะนี้ก็เพราะอยากอยู่กับเพื่อน ๆ สมัยมัธยมก็เท่านั้น และอีกเหตุผลก็คือเฉินอยากลองทำในสิ่งที่อยู่นอกแผนของป๊าบ้าง

เฉินยังไม่รู้เลยว่าตัวเองอยากเรียนอะไร อยากเป็นอะไร เพราะตั้งแต่เด็ก ๆ ชีวิตเขาก็มีครบทุกอย่าง อยากได้อะไรให้บอกป๊าก็จะได้มาทันที เฉินจึงไม่ขาดเหลืออะไร ทำให้เขาไม่รู้ว่าตัวเองนั้นชอบอะไร

แต่ถึงแม้เขาจะชนะแต่ก็มีข้อแลกเปลี่ยนที่ทำกับป๊าเอาไว้ ป๊าถึงได้ปล่อยให้เฉินได้เรียนคณะนิติ นั่นก็คือหลังจากเรียนจบเฉินจะต้องเข้าไปนั่งฝ่ายบริหารของบริษัทเพื่อช่วยป๊าทำงาน

"แล้วเรื่องแฟนล่ะ ลื้อออกไปอยู่ข้างนอก คงไม่ได้แอบมีแฟนกกไว้ใช่ไหม" เห็นว่าลูกชายตัวเองไม่สนใจ เจินก็เปลี่ยนเรื่องที่จะพูด

"ถ้าป๊าไม่มีอะไรแล้วงั้นผมขอกลับห้องก่อนนะครับ" ได้ยินป๊าพูดเรื่องนี้เฉินก็พูดออกมาโดยไม่คิด ลุกจากโซฟาเดินไปที่ทางออก

"หนี...นี่ลื้อหนีแบบนี้ แอบซุกเด็กเอาไว้ข้างนอกบ้านใช่ไหม รีบ ๆ พามาให้ป๊าเห็น.." ประโยคหลังจากนั้นเฉินไม่ได้ยินแล้ว เพราะว่าเขาปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของป๊าเรียบร้อย

"ถ้าผมมี ป๊าคงได้พาคนไปทำร้ายแฟนผมสิไม่ว่า" เฉินมองประตูห้องป๊าแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา

เขาจะไปมีฟงมีแฟนได้ยังไงกัน แค่ความคิดที่จะมีเขายังไม่กล้าคิดเลย แต่ถึงมีเขาก็คงได้แค่แอบคบเท่านั้นแหละ เฉินไม่กล้าพามาพบหน้าป๊าหรอก เพราะคนที่จะมาเป็นแฟนเขานั้นเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่ป๊าต้องการ