มีหมาเน่าอยู่ในปากมึง

"เฮอะ! วันนี้พี่ภาณุปล่อยมึงออกมาเร็วเหรอ?เลยทำให้เพื่อนกูมาถึงมหาลัยเร็วแบบนี้" เฉินเอ่ยขึ้นแซวคิงที่เดินลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์แยกจากพี่ภาณุ ก่อนจะเดินมาทางเขาและเชฟ

"เฮ้ยเฉิน! เลิกแซวไอ้คิงได้แล้ว มึงจะงอนมันไปอีกนานแค่ไหน?งอนแบบเด็ก ๆ แบบนี้มันน่ารำคาญนะ" เชฟพูดพร้อมกับหยิกเฉินเบา ๆ จนอีกฝ่ายร้องออกมา ก่อนจะส่ายหัวกับความงอนที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเจ้าตัว

"นี่มึงเข้าข้างมันเหรอไอ้เชฟ มันทิ้งพวกเราไปหาพี่ภาณุนะ" เฉินจับบริเวณที่เชฟหยิกเอาไว้ขณะเดียวกันก็เอ่ยเสียงดัง

"กูไม่ได้เข้าข้างใคร มึงนั่นแหละงอนเป็นเด็กกับเรื่องไร้สาระนานไปแล้ว กูรำคาญ!" เชฟตอบโต้เสียงดัง รู้สึกถึงความหงุดหงิดที่สะสมมานาน

ซึ่งเรื่องที่เฉินงอนก็คือเรื่องที่คิงมันย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่ภาณุ เรื่องแค่นี้มันกลับงอนนาน ไม่ยอมพูดจาดี ๆ กับคิงมาหลายอาทิตย์แล้ว ตอนแรกเชฟยังพอทนแต่นาน ๆ ไปก็เริ่มรำคาญเฉิน จนวันนี้ทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าเฉินพูดเสียงดังใส่ตัวเอง

เฉินกับเชฟยืนเงียบ แต่สายตาที่พวกเขาส่งให้กันนั้นเหมือนมีเปลวไฟซ่อนอยู่ และพร้อมจะระเบิดออกมาเมื่อใดก็ได้

"น่า ๆ พวกมึงอย่าทะเลาะกันสิ คุยกันดี ๆ ไม่ได้หรือไงกัน" คิงเอ่ยห้ามเพื่อนทั้งสองไม่ให้ทะเลาะกัน ด้วยความเป็นเพื่อนทำให้เขารู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เริ่มไม่ปกติ ดูเหมือนทั้งคู่จะทะเลาะกันขึ้นมาจริง ๆ เพราะเรื่องของตน

คิงรู้ดีว่าเขาผิดที่ทิ้งเพื่อน ๆ ไว้และไปอยู่กับพี่ภาณุ แต่เพราะความผูกพันที่มีต่อพี่ภาณุทำให้เขาเลือกเช่นนั้น แม้ในใจจะรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวไม่น้อยก็ตาม

พอคิงเอ่ยปรามขึ้น เชฟและเฉินจึงเลิกจ้องหน้ากันก่อนจะเกิดความเงียบขึ้นภายในกลุ่ม เฉินหันหน้าหนีมองไปทางอื่น เชฟเองที่เห็นว่าเฉินหันหน้าหนีก็หันไปอีกทางเหมือนกัน ทั้งคู่ต่างไม่คิดจะพูดคุยอะไรกัน

"เร็วสิ ขอโทษกันเดี๋ยวนี้เลย" คิงเห็นทั้งคู่ไม่มองหน้ากันก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น จับหน้าเฉินและเชฟให้หันมามองหน้ากัน

"กูขอโทษ" เฉินสูดหายใจลึก หันมามองหน้าเชฟที่ยังคงยืนกอดอกอยู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"เออ กูก็ขอโทษเหมือนกัน" เห็นว่าเฉินยอมขอโทษก่อน เชฟก็ยอมใจอ่อนให้เรื่องนี้จบ

"ดี พวกเราเป็นเพื่อนกัน มีอะไรก็พูดกันดี ๆ สิ ถ้าไม่มีกูอยู่ด้วยพวกมึงสองคนคงได้ทะเลาะกันจนมองหน้าไม่ติด" คิงเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจหลังเห็นว่าทั้งคู่ยอมขอโทษกันแล้ว

"ถ้ามึงไม่อยากให้พวกกูสองคนทะเลาะกันจนมองหน้าไม่ติด มึงก็กลับมาอยู่หอสิคิง" เฉินเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีหลังคิงเอ่ยจบ

"ไอ้เฉิน! ยังจะไม่เลิกอีกเหรอ? " เชฟหันมาจ้องเฉินด้วยสายตาเอาเรื่อง

"โอ๊ย!"

"โอ๊ย!"

"พวกมึงนี่ พึ่งขอโทษกันเองนะ ยังจะทะเลาะกันเป็นครั้งที่สองต่อหน้ากูอีก" คิงเห็นทั้งคู่เริ่มทะเลาะกันอีกแล้วก็ทนไม่ไหว ยกกำปั้นเขกหัวจนเพื่อนทั้งสองร้องขึ้นพร้อมกัน มือก็จับหัวที่โดนคิงเขกเข้าให้

"เรื่องนั้นเดี๋ยวกูจะเก็บเอาไว้พิจารณา แต่คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้ พี่ภาณุเขาผูกพันกับบ้านมาก เพราะเป็นสถานที่ที่มีความทรงจำร่วมกับแม่ เอาไว้ถ้าพี่ภาณุทำใจได้แล้วกูจะลองพูดกับพี่เขาดูละกัน พอใจมึงหรือยังเฉิน" คิงเมื่อคิดหาวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ก็เอ่ยกับเฉิน

"เออ กูพอใจก็ได้ แต่ที่กูอยากให้มึงกลับมาอยู่ที่ห้องด้วยกันก็เพราะเป็นห่วงมึงนะเว้ยคิง" เฉินเอ่ยขึ้นมาด้วยความจริงจัง ระหว่างที่พูดคุยกลุ่มพวกเขาก็เดินไปที่ห้องเรียนเช้านี้ไปด้วย

เขานั้นเป็นห่วงคิงจริง ๆ จึงอยากให้อีกฝ่ายกลับมาอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องกลัวใครหน้าไหน ช่วงนี้เฉินเห็นพวกกลุ่มวิศวะปีหนึ่งเดินป้วนเปี้ยนรอบตัวพวกเขาเวลาที่มีคิงอยู่ด้วย แถมยังมีข่าวลือว่ามีคนจ้องเล่นงานคิงเพราะอยากให้เลิกคบกับพี่ภาณุคณะวิศวะ

เฉินและเชฟเองก็เคยโดนลูกหลงไปด้วยเหมือนกัน ซึ่งเขาคิดว่าอาจมาจากคนที่จ้องจะเล่นงานคิง ในตอนนั้นที่พวกเขากำลังเดินออกมาจากตึกเรียนก็มีน้ำถูกสาดลงมาจากชั้นสามพอเหมาะพอดี ทำให้พวกเขาทั้งสามคนเปียกปอนกันไปหมด และจากที่ไปสืบมาเห็นว่าพวกที่สาดน้ำใส่พวกเขานั้นจะใส่เสื้อคณะวิศวะกันด้วย

เฉินกลัวว่าถ้าคิงอยู่คนเดียวอาจโดนพวกนั้นเข้ามารุมทำร้ายได้ แม้เฉินจะรู้ว่าคิงไม่มีทางแพ้พวกนั้นง่าย ๆ แต่สองมือไหนเลยจะไปสู้สิบตีน ถ้าโดนหมาหมู่รุมเข้าจริง ๆ ต่อให้เป็นคิงก็ไม่น่าจะไหว เพราะงั้นเขาจึงอยากให้คิงกลับมาอยู่ด้วยกัน เวลาที่พวกเขาสามคนรวมตัวอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเรื่องใดเผชิญหน้าเข้ามาก็ไม่ต่างจากกล้วยลูกหนึ่งที่ปอกได้อย่างง่ายดาย

"เออ พูดถึงเรื่องนี้แล้วมึงก็ระวังตัวด้วยนะ กูสองคนเป็นห่วง" เชฟได้ยินเฉินเอ่ยขึ้นแบบนั้นก็บอกคิงด้วยความเป็นห่วงอีกคน

"ถ้าหมายถึงข่าวลือที่ลือกันอยู่ พวกมึงอย่าห่วงเลย พวกนั้นมันก็ปล่อยข่าวลือไปงั้นแหละ อย่าลืมสิว่าแฟนกูคือใคร พี่ภาณุเป็นถึงเฮดว๊ากปีสามเลยนะเว้ย แถมพี่แมนเพื่อนพี่ภาณุยังเป็นประธานรุ่นคณะวิศวะปีสามอีก เพราะงั้นพวกมึงสองคนไม่ต้องห่วงกูหรอก" คิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

พวกวิศวะที่อยากจะหาเรื่องเขา ดูจากการที่ปล่อยข่าวลือออกมาหนาหูแบบนี้ แต่ยังไม่ได้ปรากฏตัวให้เห็น ทำเพียงแกล้งเล็ก ๆ น้อยๆ นั้น ก็รู้ได้เลยว่าเป็นพวกไม่กล้าทำอะไร ถ้าไม่ใช่พวกปีสองก็คงเป็นปีหนึ่งที่กำลังหาเรื่องในตอนนี้ ดูท่าพวกนั้นก็คงจะกลัวพี่ภาณุกับพี่แมนจนไม่กล้าทำอะไรรุนแรงเหมือนกัน ส่วนพวกปีสี่นั้น พวกนั้นไม่ว่างจนมาทำอะไรแบบนี้หรอก

"มึงก็อย่าประมาทเชียว ถ้าเห็นว่าดูท่าไม่ดีก็รีบโทรหาพวกกูสองคน กูจะรีบบอกให้ป๊าส่งคนมาช่วย" เฉินเห็นคิงประมาทก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่บอกอีกฝ่ายไปแบบนี้

"ได้ ๆ กูเข้าใจแล้ว" คิงรีบเอ่ยตอบรับเฉินไป

"เฉิน ป๊ามึงจะทำกิจกรรมการกุศลที่ไหนเหรอปีนี้ พ่อกูฝากถาม จะได้ส่งเชฟมาร่วมทำบุญทำอาหารด้วย" เชฟนึกเรื่องที่ที่บ้านฝากเอาไว้ได้ จึงเอ่ยถามเฉินถึงสถานที่ที่ป๊าอีกฝ่ายจะไปทำกิจกรรมการกุศลปีนี้

ทุกปีป๊าของเฉินจะทำกิจกรรมการกุศลในสถานที่แตกต่างกันไป ส่วนปีนี้อีกไม่กี่วันก็ใกล้จะถึงแล้ว เวลาคนใหญ่คนโตจะเคลื่อนไหวทำอะไรก็มักจะเป็นข่าวเสมอ แต่ก็ยังไม่มีข่าวออกมาว่าป๊าของเฉินจะทำกิจกรรมการกุศลที่ไหนสักที

"เรื่องนั้นเหรอ ป๊าพึ่งบอกกูมาเมื่อคืนเลย พวกเราจะไปที่..." เฉินยังพูดไม่ทันจบ ก็มีคนพูดขัดขึ้นมาซะก่อน

"ดูสิ ไอ้เกย์กับเพื่อนเกย์สองคน ทำไมมหาลัยนี้มันมีเกย์เยอะจังวะ ว่าไหมพวกมึง" ปฐพีและเพื่อนเดินขึ้นมาดักหน้าคิง มันเอ่ยขึ้นทักทายทั้งสามคนตรงหน้า

"มันคือปฐพี หัวหน้าแก๊งอันธพาลคณะวิศวะปีหนึ่ง พวกมันนี่แหละที่เข้ามาป้วนเปี้ยนในคณะเราช่วงนี้" เชฟที่พอรู้จักกลุ่มวิศวะตรงหน้าก็เอ่ยขึ้นเสียงเบา อธิบายให้คิงและเฉินรู้

"ทำไมปากหมาอย่างงี้วะ ตอนเด็กพ่อแม่มึงไม่ได้จับหมาออกจากปากให้หรือไง มันถึงมีหมาเน่าอยู่ในปากมึงได้"

เฉินหัวร้อนทันทีหลังจากโดนขัดคำที่จะพูดออกมา ยิ่งพอได้ยินประโยคที่เด็กวิศวะตรงหน้าเอ่ย ไหนจะที่เชฟอธิบายให้ฟังว่ากลุ่มคนตรงหน้าเป็นใคร เขาก็ยิ่งหัวร้อน เฉินเดินเข้าไปหาคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าแก๊งวิศวะตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

"ไอ้เฉินใจเย็น ๆ "

"มึงอย่าวู่วามเฉิน"

คิงและเชฟตกใจที่เห็นเฉินเดินตรงดิ่งเข้าไปหาปฐพี พอรู้สึกตัวก็ห้ามเพื่อนตัวเองไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายเดินไปยืนประจันกับหัวหน้าแก๊งอันธพาลอย่างจัง