มุมน่ารักก็มีนิ

"เดี๋ยวลูกพาเพื่อน ๆ ไปเดินชมด้านในก่อนนะ ระวังพวกนักข่าวด้วยล่ะ พวกนี้เหมือนแมลงสาบอยู่ไปทุกที ป๊าไปคุยกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อน" เจินเอ่ยจบก็พาผู้ติดตามแยกกับเฉินไปทางผู้อำนวยการที่รออยู่อีกด้าน

"พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ" เฉินหันไปกล่าวกับเพื่อนที่อยู่ด้านหลังก่อนจะเดินนำเข้าไปใน 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตะวัน' มรดกที่แม่ทิ้งเอาไว้ให้เขา

เชฟหันไปมองทางที่ป๊าเฉินเดินไป เขาเห็นคนที่คุ้นเคยอย่างพ่อตัวเองกำลังยืนพูดคุยอย่างสนุกสนานกับผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กแห่งนี้ เมื่อเห็นพ่อตัวเองทำตัวสนิทเหมือนรู้จักกับผู้อำนวยการที่นี่มานาน เขาก็ยิ้มเหยียดก่อนจะเดินตามเฉินไป

คนที่มาในครั้งนี้มีเชฟกับคิงที่เป็นเพื่อนของเฉิน และยังมีพี่มาร์กที่เป็นประธานคณะนิติมาด้วย เพราะงานนี้ป๊าเฉินเชิญคณะนิติของมหาวิทยาลัยมาร่วมด้วย และเมื่อมีคิงก็ต้องมีพี่ภาณุมาด้วยเช่นกัน ภาณุเห็นว่าจะมีการทำบุญเลี้ยงเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เลยชวนแมนและคนรู้จักอย่างเพื่อนตัวเองในคณะมาช่วยกัน แล้วก็ยังชวนหลานรหัสของตัวเองมาช่วยด้วยอีกแรง

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เฉินได้มาที่นี่ เขาจึงรีบเดินเพื่อต้องการสำรวจสถานที่แห่งความทรงจำของป๊าม้า พอหันไปมองทางด้านหลัง เห็นเพื่อนที่มาด้วยพากันเดินอย่างเชื่องช้าเขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะคลายออกและตัดสินใจสำรวจที่นี่เองตัวคนเดียว รอบสถานเลี้ยงเด็กเต็มไปด้วยผู้ชายใส่สูทสีดำที่เป็นลูกน้องของป๊า เฉินจึงไม่กลัวอะไร

"เอ้า! เฉินหายไปไหนแล้ววะ" คิงเอ่ยถามเชฟขึ้น เมื่อกี้เขามัวแต่คุยกับพี่ภาณุ เงยหน้าอีกทีเฉินที่เดินนำหน้าไปก็หายไปไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

"มันคงอยากเดินคนเดียวมั้ง เห็นเดินหายไปนู่นอะ" เชฟชี้ไปยังจุดสุดท้ายที่เห็นเฉินเดินเลี้ยวหายไป

"แล้วมึงไม่ตามมันไปอะ" คิงเอ่ยถามเชฟด้วยความไม่เข้าใจ

"ไม่เอาอะ กูขี้เกียจเดิน แล้วที่นี่ก็มีแต่ลูกน้องป๊ามันทั้งนั้น กูไม่ห่วงว่ามันจะเป็นอะไรหรอก มึงจะไปไหนกับพี่ภาณุก็ไป เดี๋ยวกูนั่งอยู่ที่นี่แหละ ไม่อยากเป็นก.ข.ค." เชฟเอ่ยจบก็เดินไปหาที่นั่งบริเวณศาลาที่อยู่ในร่มไม้

"ช่างเถอะ งั้นพวกเราไปเดินสำรวจกันก่อนไหมครับพี่ภาณุ อีกนานเลยกว่างานจะเริ่ม คงยังไม่มีอะไรให้พวกเราช่วยในตอนนี้" คิงพอลองคิดตามก็เป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูด ที่นี่ในตอนนี้ปลอดภัยยิ่งกว่าที่ไหน ๆ แล้ว รอบ ๆ ต่างก็เต็มไปด้วยบอดี้การ์ด เขาจึงชวนพี่ภาณุไปเดินสำรวจ

"เอางั้นก็ได้ ยังไงพวกเราก็มาก่อนเวลามาก" ทันทีที่ภาณุพูดจบมือก็ถูกคิงจูงวิ่งไปอย่างเร็ว

"นี่ตะวัน มึงจะเลิกงอนกูได้ยังอะ กูไม่ได้ตั้งใจจะลืมนัดมึงจริง ๆ นะ ตอนนั้นกูมีเรื่องด่วนจริง ๆ เพราะงั้นเลิกงอนเถอะน้าาา" พีวิ่งตามตะวันก่อนจะจับร่างอีกฝ่ายให้หันหน้ามาคุยกัน แล้วจับมือทั้งสองข้างของตะวันเอาไว้ขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

"มึงปล่อยให้กูรอทั้งวัน กูไม่หายงอนหรอกไอ้พี" ตะวันพูดด้วยความมันเขี้ยว สะบัดมืออีกฝ่ายออกแล้วหันตัวเดินไปอีกทางอย่างเร็ว

"เดี๋ยว รอกูด้วยตะวัน" พีไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ได้แต่วิ่งตามตะวันที่เดินหนีไป

"มึงมาที่นี่ได้ยังไง" แมนเอ่ยถามคนที่เดินอยู่ข้างกันอย่างมาร์ก

"นั่นควรเป็นกูมากกว่าที่ต้องถาม นี่เป็นงานของพ่อรุ่นน้องในคณะกูร่วมกับคณะนิติ คณะวิศวะพวกมึงอะมาได้ไง" เมื่อได้ยินคำถามจากชายร่างใหญ่ มาร์กก็หันไปเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยความรำคาญ มองไม่เห็นหรือไงว่ามีนักศึกษาและอาจารย์คณะนิติอยู่เต็มไปหมด จะมีก็แต่พวกวิศวะที่มากันแต่นักศึกษา แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเป็นแขกไม่ได้รับเชิญ

"อึกก... ทำไมพวกกูจะมาไม่ได้ ก็ไอ้ภาณุมันชวนพวกกูมา ไอ้ภาณุเป็นแฟนเพื่อนเฉิน เพราะงั้นพวกกูมากันได้อยู่แล้ว" แมนแม้จะสะอึกอยู่บ้างแต่ก็รีบตอบไปอย่างมั่นใจ

"พวกคณะวิศวะนี่ประสาทจริง กูไม่ว่างมาคุยเล่นกับมึงหรอกไอ้แมน งานก็เยอะ กูไปทำงานดีกว่า" มาร์กไม่อยากคุยกับเจ้าโง่นี่อีกต่อไป จึงหมุนตัวเดินไปจุดที่อาจารย์ในคณะรวมตัวพูดคุยกับผู้อำนวยการที่นี่แทน

"เดี๋ยว ที่มึงพูดหมายความว่ายังไงไอ้มาร์ก มึงว่าคณะกูประสาทเหรอ" แมนถามเสียงดัง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ฟังแถมยังเดินหนีไปแล้ว เห็นอย่างงั้นแมนก็รีบวิ่งตามไปเพื่อคุยให้เคลียร์

"ที่นี่คือสถานที่ในความทรงจำของป๊าม๊า" เฉินมองไปรอบห้องอาหารที่ดูเหมือนใหม่ แต่สีตามอาคารนั้นมีรอยหลุดร่วงเต็มไปหมด บ่งบอกถึงเวลาที่มันผ่านมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินได้มาในสถานที่สำคัญที่ม้าทุ่มเทดูแล ความทรงจำของม๊านั้นช่างเลือนรางเหลือเกินสำหรับเฉิน เพราะตอนที่ม๊าจากไปเฉินก็อายุเพียงไม่กี่ขวบเท่านั้น ยิ่งผ่านมานานสิบกว่าปี ความทรงจำที่เคยมีร่วมกับม้าก็เริ่มหายไป เฉินถึงตื่นเต้นนักที่ได้มาดูสถานที่ในความทรงจำที่ป๊าและม๊าใช้ร่วมกัน

"นี่เจ้าเหมียว นายอย่าแย่งคนอื่นกินสิ นั่นชามของนาย กินชามของตัวเองไป"

"ฉันบอกแล้วไงให้กินของตัวเอง ทำไมนายชอบแย่งชามเพื่อนกินจังเนี่ย"

ขณะที่เฉินกำลังชมสถานที่ในความทรงจำของป๊าม้าก็ได้ยินที่ค่อนข้างคุ้นหูไม่ไกล เสียงของอีกฝ่ายทำลายความเงียบสงบจนเฉินสัมผัสได้ทันที

เขามองไปรอบ ๆ บริเวณนี้ ไม่ค่อยมีคนของสถานเลี้ยงเด็กเหลืออยู่นัก เพราะส่วนใหญ่จะอยู่กันที่ด้านหน้ารอต้อนรับแขก ส่วนเด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กก็ถูกจัดให้ไปรวมตัวที่ด้านหน้าแล้ว บริเวณนี้สมควรไม่มีคนนี่ แต่ทำไมถึงมีคนมาให้อาหารแมวในเวลานี้ได้กัน ด้วยความสงสัยเฉินจึงตัดสินใจเดินตามเสียงที่ได้ยินไป เขาอยากเห็นหน้าว่าใครกันที่หนีจากความวุ่นวายด้านหน้ามาหลบอยู่บริเวณนี้กับแมว

"เจ้าดำ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปแย่งอาหารเจ้าขาว ในชามตัวเองก็มีอาหารอยู่เต็ม ทำไมชอบแย่งน้องกินนักเนี่ย!"

ทันทีที่เฉินเห็นคนที่กำลังวุ่นอยู่กับแมวบริเวณนี้ก็รีบหลบอย่างไว ภาพตรงหน้าทำให้เฉินตกใจหน่อยๆ เพราะคนที่กำลังคุยกับแมวตัวเล็กสีขาวและสีดำสองตัวอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากปฐพี หัวหน้าแก๊งอันธพาลวิศวะปีหนึ่งที่เขาพึ่งจะมีเรื่องกับอีกฝ่ายไปไม่นาน

ในตอนนี้เจ้าหนุ่มวิศวะผิวแทนนั่นกำลังนั่งยองพูดกับแมวสองตัว ตัวสีดำชื่อขาว ตัวสีขาวชื่อดำ คอยกันแมวชื่อดำไม่ให้ไปแย่งอาหารแมวชื่อขาวกิน อุ้มเจ้าดำให้มากินอาหารในชามตัวเองที่มีอยู่เต็มชาม แต่เจ้าดำก็ไม่ยอม ต้องวิ่งไปแย่งเจ้าขาวเหมือนเก่า

เฉินยืนมองปฐพีพูดคุยกับแมวสองตัวนั่นจนผ่านไปหลายนาทีอย่างไม่รู้จักเบื่อ เขาไม่คิดไม่เลยว่าระดับหัวหน้าแก๊งวิศวะจะมานั่งทะเลาะกับแมวอยู่ที่นี่ พอคิดแบบนี้แล้วเฉินก็เผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"มุมน่ารักก็มีนี่"

"ใครน่ะ!"

เฉินมองภาพปฐพีเล่นกับแมวเพลินจนลืมตัวไปว่าตัวเองกำลังแอบมองอีกฝ่ายอยู่ จึงเผลอพูดออกไปเสียงดังอย่างไม่รู้ตัว ทำให้คนที่กำลังเล่นกับแมวรู้สึกตัว เงยหน้าขึ้นมามองจุดที่เขาซ่อนอยู่พร้อมกับถามขึ้นเสียงดัง แต่ยังดีที่เฉินหลบตัวอย่างรวดเร็วเพราะเมื่อเห็นศีรษะอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้น เขาก็รีบหลบเข้ามุมทันที

"จะว่าไปกูจะหลบทำไมวะ ที่นี่มันเป็นของกูนี่หว่า" เฉินจับหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติของตัวเองเพราะกลัวจะถูกจับได้ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเขานั้นไม่จำเป็นต้องหลบเลย ในเมื่อที่นี่คือสถานเลี้ยงเด็กของเฉินเองที่แม่ทำพินัยกรรมทิ้งเอาไว้ให้

"อะ!"

ขณะที่เฉินตั้งตัวได้แล้ว กำลังจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับปฐพี ทว่าก่อนที่เขาจะได้หมุนตัว ร่างที่สูงกว่าก็มาปรากฏขึ้นตรงหน้าซะก่อน พร้อมกับมือทั้งสองข้างของเฉินที่ถูกจับล็อกให้ยกขึ้นเหนือศีรษะติดกับผนังด้านหลัง ทำให้หัวใจเฉินที่เริ่มสงบแล้วเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าเห่อร้อนเพราะหน้าปฐพีที่ยื่นเข้ามาใกล้จนหายใจรดกัน

"มึงมาที่นี่ได้ยังไง ไอ้เกย์โรคจิต"

ฉากที่ดูเหมือนจะโรแมนติกนี้พังทลายลงทันที เมื่อคำพูดที่ออกมาจากเจ้าหัวหน้าแก๊งวิศวะตรงหน้ามันขังหมาเอาไว้ในปาก