ไปเที่ยวกันนะ

คืนนั้นธีร์ได้แต่นอนคิดไม่ตก ว่าความหมายที่พี่พัฒน์พูดถึงนั้นคืออะไร เขาไม่รู้ว่าอีกคนพูดด้วยความหมายไหน หมายความว่าอะไร แล้ว… เรื่องที่บอกว่าเขาเป็นคนที่อบนั้นจริงไหม หรือแค่อารมณ์ชั่ววูบพาไปเท่านั้น 

ธีร์ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเลย 

แต่แม้ว่าจะไม่เข้าใจ แต่เขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่แสดงท่าทีอะไรออกไป เพราะเขารู้ดีว่าการอกหัก การผิดหวัง หรือการคิดไปเอง มันเจ็บปวดมากขนาดไหน เขามั่นใจว่าเขารู้ดีกว่าใครเลยล่ะ

“ นอนไม่หลับแหะ ”

ธีร์ตัดสินใจดีดตัวลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง ก่อนจะหยิบมือถือมาดูเวลา ซึ่งตอนนี้ก็เกือบจะตี 1 แล้ว แต่โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ เขาเลยไม่ต้องรีบตื่นอะไรมากนัก

ธีร์จึงตัดสินใจเดินลงมาข้างล่างคอนโด เพื่อหวังว่าจะได้เปลี่ยนความคิด เปลี่ยนบรรยากาศที่ตีกันไปมาในหัวได้บ้าง สักนิดก็ยังดีล่ะมั้ง

ติ๊ง

ในขณะที่ธีร์กำลังเดินเล่นอยู่ในร้านสะดวกซื้อในช่วงราว ๆ ตี 1 เขาก็ได้รับข้อความจากใครบางคน ซึ่งตอนนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก แถมไม่ได้อยากตอบงานใครตอนนี้ด้วย เขาเลยตัดสินใจหยิบหูฟังขึ้นมาสวม แล้วเปิดเพลงคลอเบา ๆ ก่อนจะต่อแถวจ่ายเงินกับนมกล้วยที่เขาพึ่งซื้อมา

เลม่อนโซดา ถ้าไม่ใช่ร้านโปรด ก็คงไม่อยากจะกินซักเท่าไหร่ 

แต่เขาก็คงเปิดใจให้ตัวเองได้ในสักวันล่ะมั้ง ทั้งในเรื่องเลม่อนโซดา และคนที่เคยสั่งให้ด้วย

“ ธีร์ ธีร์หรอ ”

เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่สะกิดเข้าที่ไหล่ ในตอนนั้นเองเขาก็หันไปตามทางที่เหมือนจะถูกเรียก แต่พอเป็นแบบนั้น หน้าผากของเขาก็เผลอชนกับช่วงคางของอีกคน กว่าจะโฟกัสมองว่าเป็นใครก็เกือบพากันล้มคู่ต่อหน้าร้านสะดวกซื้อ

“ โอ้ย ” ชายคนนั้นร้องเสียงหลง

“ เอ้ย ขอโทษครับ ” ธีร์รีบพยุงตัวคนตรงหน้า แต่ก็ต้องพบว่าเป็นคนคุ้นเคยซะงั้น ทว่าเป็นคนที่เขากำลังนึกถึงอยู่น่ะสิ เลยไม่รู้ว่าเป็นเรื่องที่ดีรึเปล่า

“ ไม่เป็นไร ๆ เราเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ” พัฒน์เอ่ยถามขึ้นในตอนที่พยุงตัวได้แล้ว ก่อนจะก้มลงไปหยิบนมกล้วยที่ตกอยู่ที่พื้นมาให้คนที่ยืนค้างไปแล้ว

“ อ่า ขอบคุณครับ พี่.. พี่ไม่ได้พักแถวนี้นี่ครับ ” ธีร์เอ่ยขอบคุณก่อนจะหลบสายตาลงต่ำ ด้วยความที่สู้หน้าไม่ติด

“ อ๋อ.. พี่แค่นอนไม่หลับน่ะ เลยมาขับรถเล่น แล้วจะแวะซื้อกาแฟเฉย ๆ ” พัฒน์ตอบก่อนจะส่งยิ้มให้ และดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง เพราะธีร์สังเกตเห็นความอ่อนล้าในตาคู่นั้น ก็คจะเหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ หรือไม่ก็คงจะเครียดเรื่องงาน เพราะช่วงนี้พี่พัฒน์ก็มักจะบ่นเกี่ยวกับความกดดันเกี่ยวกับยอดขายของแผนกให้ฟังบ่อย ๆ หลักเลิกงาน

“ นอนไม่หลับ แต่จะดื่มกาแฟน่ะหรอครับ แล้วมันจะช่วยหรอพี่พัฒน์ ” เป็นเขาเองที่ลืมตัวดุรุ่นพี่คนนี้ไป แต่กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่พี่พัฒน์หัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วยื่นนิ้วมาจิ้มที่หว่างคิ้วของเขาเหมือนเคย

“ ฮ่า ๆ ขู่พี่แล้วนะเนี่ย ขนพองเลย ” 

“ ผมไม่ใช่แมวครับ แล้วก็ไม่ได้ขู่ด้วย ประโยคคำถามต่างหาก ”

ธีร์ขมวดคิ้วจนแทบจะพันกันหนักกว่าเดิม แถมยังหน้ามุ่ยจนคนที่มองอยู่รู้สึกเอ็นดูไม่ไหวเลยล่ะ

“ นี่ไง ๆ ขนพองใหญ่แล้ว อย่าตะปบพี่นะ ”

“ พี่พัฒน์ หยุด ”

“ ฮ่า ๆ โอเคครับ แต่เราไม่อยากให้พี่กินกาแฟหรอ ” พัฒน์ถาม

“ ก็ตอนนี้มันตี 1 แล้วนี่ครับ จะกินกาแฟตอนนี้ แล้วจะนอนตอนไหนครับ ” ธีร์เอ่ยตอบแล้วช้อนตามองจ้องอีกคนอย่างคาดโทษ แต่คนที่สูงกว่าก็ยังยิ้มยียวนกวนประสาทอยู่ได้

“ งั้นให้พี่กินอะไรดีครับ ตี 1 แบบนี้ ” คนโตกว่าบ่นยุบ แสดงออกราวกับกำลังขอความคิดเห็นปนอ้อนไปด้วย

“ งั้น… เอานมกล้วยนี่ไปกินก็ได้ครับ ” ธีร์ที่เห็นลูกไม้อ้อนนั่น ไม่ใช่ว่าเขารู้ไม่ทัน แต่เขารับมือไม่ไหวต่างหาก เลยตัดสินใจยกนมกล้วยที่ตัวเองซื้อมาให้อีกคนจบ ๆ ไป… เพราะเขาก็ไม่สบายใจนักหรอก ถ้าอีกฝ่ายจะต้องไปกินกาแฟตอนดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้

“ โห ขอบคุณนะครับ พี่จะตั้งใจกินเลย งั้นเดี๋ยวพี่เลี้ยงคืน โอเคมั้ย ” พัฒน์รับนมกล้วยมาด้วยท่าทีร่าเริงจนยิ้มกว้าง

“ พี่เลี้ยงน้ำผมทุกวันอยู่แล้วนี่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ” 

“ ไม่ได้สิ งั้นเอาเป็น วันอาทิตย์พี่เลี้ยงหนังคืน ตกลงนะ ”

ธีร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจจนชะงัก แต่พัฒน์ไม่รอให้เสียโอกาส เขาเลยพูดขึ้นต่อทันที

“ ไปเที่ยวกับพี่นะ ไม่ใช่ฐานะรุ่นน้อง แต่เป็นฐานะคนที่พี่กำลังจีบอยู่ ได้มั้ยครับ ”

“ ได้ครับ ”