Alle Kapitel von Lemonade after 6: Kapitel 1 – Kapitel 10

จนแล้วจนรอด ธีร์ก็ต้องจำใจมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกับพัฒน์ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘ มานั่งคุยกันหน่อยสิ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ’ถึงจะอยากปฏิเสธแค่ไหน แต่ไอ้สายตาหมาน้อยในคราบหมาป่าก็ยังทำเขาใจอ่อนได้ทุกเมื่อเป็นไงล่ะ เห็นใจเขามากมั้ย สงสารสายตาออดอ้อนมากรึเปล่าได้เวลาสงสารตัวเองที่ไม่รู้แม้แต่ว่าจะวางสายตาตรงไหนดีีบ้างรึยัง!“ เอ่อ.. ถ้าพี่พัฒน์ไม่มีอะไร เดี๋ยวผมขอตั- ”ธีร์เอ่ย พร้อมเตรียมตัวจะลุก แต่เขาก็ดันโดนคนที่นั่งข้าง ๆ คว้าแขนไว้อย่างไวเสียก่อน“ เดี๋ยวก่อนสิ ยังไม่ได้คุยกันเลยนะธีร์ ทำเหมือนหนีหน้าพี่ยังไงยังงั้น ”พัฒน์เอ่ยถามด้วยความน้อยอกน้อยใจ แต่ถึงแบบนั้นธีร์ก็ยังไม่พร้อมเผชิญหน้าอยู่ดีนั่นแหละ“ แต่… ”“ ไม่มีแต่ครับ นั่งลง ”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นราวกับเป็นคำขาด ทำเอาคนที่โดนขัดใจก็จำใจนั่งลงพร้อมใบหน้ามู่ทู่ หน้ามุ้ยจนคนที่เอาแต่ใจนั้นถึงกับลอบยิ้มออกมา“ เอาอีกแล้วนะ ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ”พัฒน์เอ่ยแซวก่อนจะยื่นมือไปยีหัวรุ่นน้องที่ไม่ได้เจอกันนานด้วยความรู้สึกที่ฟูฟ่องเต็มอก“ หน้าแบบไหนครับ แล้วยีหัวผมทำไมเนี่ยพี่พัฒน์ เอามือออกไปเลยนะ ”คนที่โดนลูบหัวก็ถึงกับใจอ่อนยวบ เมื่อมองเห

เมื่อวานพอรถที่ธีร์เรียกไว้มาถึง เขาก็รีบเดินออกไปขึ้นรถทันที แต่ถึงแบบนั้นก็เร็วไม่ทันพัฒน์ที่เดินออกไปส่งจนหน้าร้าน แม้ทั้งคู่จะไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก แต่ในความรู้สึกของธีร์ที่พัฒน์มาบอกว่า เป็นห่วง หรือการกระทำที่ชวนคิดไปไกล ธีร์ก็ไม่กล้าจะตัดสินใจอะไรมากนัก เพราะเขารู้ดีว่าการคิดไปไกลมากกว่าอีกคนมันเจ็บปวดมากแค่ไหนก็เคยเจอมาแล้วนี่นะ…เกือบจะ 11 โมงเช้า แต่ที่แผนกของเขายังคงวิ่งวุ่นกันไม่หยุด เพราะลูกค้าสั่งรื้องานแทบทั้งหมด แล้วดันบอกว่าขอภายในวันนี้อีกคน พระเจ้าก็เสกให้ไม่ทันหรอกครับลูกค้านั่นคือสิ่งที่พัฒน์คิด แต่ลูกค้าคือพระเจ้านี่นะ ถ้าเขาอยากได้ก็ทำได้แค่ต้องเสกให้เขาอยู่ดีนั่นแหละเขานึกอย่างหน่ายใจก่อนจะหันไปมองมือถือข้างตัวที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน พลันนึกถึงคนที่เมื่อวานติดฝนด้วยกันที่คาเฟ่อืม… เที่ยงนี้ธีร์จะกินข้าวที่ไหนนนะ ทักไปชวนดีมั้ยแม้เขาจะงานล้นมือ เครียดจนหัวจะระเบิด แต่คนเราก็ต้องหาอะไรมาผ่อนคลายอารมณ์ใช่ไหมล่ะและการไปเจอธีร์ หรือการแอบหวังว่าจะได้กินข้าวเที่ยงด้วยกัน ก็ทำให้เขาเผลอมีความสุขออกมาเล็กน้อยเหมือนกัน แต่คนดื้อคนนั้นจะยอมออกมากินข้าวกับเขาหรือเปล

ต่างฝ่ายต่างก็มีแต่งานประจำที่ยุ่งจนเรียกได้ว่า แทบไม่ได้คุยกันเท่าไหร่นัก แต่กระนั้นคนทั้งคู่ก็ยังสามารถหาเวลาไปยังคาเฟ่หลัง 6 โมงได้ทุกวัน แม้บางวันฝ่ายหนึ่งจะเอาโน๊ตบุ้คมานั่งทำงานด้วย หรือแม้บางวันคนละข้าง ๆ จะต้องนั่งอ่านแฟ้มเอกสารที่กองเป็นภูเขา เพราะต้องนำเสนอในวันถัดไป แม้จะต้องทำงานหนัก แต่การมาพักใจที่คาเฟ่ทุกเย็น ก็ทำให้พวกเขารู้สึกถึงกันและกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงมันจะไม่ค่อยมีบทสนทนาใด ๆ เลยก็ตาม“ เลม่อนโซดาหวานน้อย กับน้ำผึ้งมะนาวหวานร้อยยี่สิบเหมือนเดิมครับ ”เสียงของพัฒน์ดังขึ้นหน้าเคาว์เตอร์ ก่อนจะเดินไปนั่งที่ประจำ พร้อมคิวออเดอร์ที่ตัวเองสั่งมาวันไหนที่พัฒน์มาก่อน เขาก็จะสั่งน้ำไว้รออีกคน แต่ถ้าวันไหนธีร์มาก่อน ก็จะเป็นหน้าที่ของธีร์ แต่วันนี้เหมือนจะมาช้าแปลก ๆ เพราะนี่ก็เกือบหกโมงสี่สิบแล้ว แต่เขาก็ทักไปถามแล้วนะ ว่ามารึเปล่า หรือว่าติดธุระกะทันหัน เขาควรทักไปหาอีกรอบมั้ย แต่ไม่ทันได้คิดอะไร จู่ ๆ ที่หน้าร้านก็มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งเทียบจอดกับฟุตบาท มันก็คงจะไม่แปลกหรอก ถ้าคนที่เปิดประตูลงมาไม่ใช่ธีร์ และคนที่ตามลงมาก็เป็นไอ้หนุ่มหน้ามนคนนึงที่สายตาที่มองไปยัง

เวลานัดของพี่พัฒน์คือราว ๆ 9 โมงเช้าหน้าคาเฟ่ที่เดิม เพราะเราต่างก็มองว่าตรงนั้นเป็นจุดตรงกลางมากที่สุดแล้ว ในตอนแรกพี่พัฒน์เสนอจะมารับที่หน้าคอนโด แต่ธีร์รู้สึกไม่ชินเท่าไหร่ ถ้าอีกฝ่ายจะมารับมาส่งถึงหน้าคอนโดจึงได้ปฏิเสธไปแต่ตอนนี้ที่ราว ๆ 7 โมงครึ่ง ธีร์ก็ดันตื่นเต้นจนหลับ ๆ ตื่น ๆ มาทั้งคืน กว่าจะถึงห้องก็เกือบตี 2 แล้ว คำพูดที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้เขาทำให้เขานอนพลิกไปพลิกมาเป็นชั่วโมง เลยเป็นเหตุผลให้เขาตาโหลซะขนาดนี้ สงสัยต้องหาคอนซีลเลอร์ดี ๆ ติดไว้บ้างแล้วล่ะมั้ง เพราะถ้าพี่พัฒน์ทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงต่อหัวใจแนวนี้อีก เขาจะได้ทามันไปทำงานเอาซะเลย แต่ถึงจะเหมือนเขาหงุดหงิด แต่เอาเข้าจริง เขาก็แอบดีใจเล็กน้อย ถึงจะปนกับความสับสนด้วยก็เถอะ แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจความหมายของอีกคนอยู่ดีหรือบางทีเขาก็คงจะเข้าใจ เพียงแต่ไม่กล้าทำใจยอมรับอยู่ดี อาจจะคิดไปเองด้วยซ้ำว่าพี่พีฒน์คงไม่ได้คิดอะไร เพราะความจริงมันก็ชัดจนกระแทกหน้าซะขนาดนี้ เพียงแต่ใจเขายังกลัว ยังกลัวมากเกินไป กลัวว่าทั้งหมดจะหายไป ถ้าเขาเผลอปล่อยใจให้มันเป็นไปอีกครั้ง แต่มันก็เหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เมื่อมองรอยยิ้มอบอุ

ใกล้ยามพระอาทิตย์ตกดิน แสงสีส้มสาดทอไปทั่วบริเวณ ภาพตึกต่าง ๆ ยังคงเดิม เด่นชัด และสดสวยในความรู้สึกของธีร์ แม้จะมีบางจุดที่เปลี่ยนไป แต่ในยามนี้ที่ได้เดินอยู่ข้างคนที่เขาเคยสารภาพเมื่อหลายปีก่อน แม้ว่าจะชวนให้ใจหวิว แต่ใจดวงนี้ก็ยังคงเต้นผิดจังหวะ ไม่ว่าว่าจะจากความกลัว หรือเพราะความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปจากตอนนั้น“ ตึกยังสวยเหมือนเดิมเลยเนอะ ”ธีร์พูดออกมาในตอนที่เขาเดินเลียบไปตามทางฟุตบาทที่ในตอนนี้มีคนบ้างประปราย บ้างก็กำลังปั่นจักรยาน บ้างก็กำลังวิ่งออกกำลังกายในตอนเย็น หรืออีกฝั่งของตึกก็เป็นทะเลสาบไม่กี่แห่งในเมืองหลวงแบบนี้“ อื้ม สวยมากจริง ๆ แหละ จำเมื่อก่อนได้มั้ย ที่เราชอบยืมกล้องพี่มาหัดถ่ายวิวทะเลสาบน่ะ ”พัฒน์เอ่ยพูดออกมาก่อนจะยื่นมือไปกอบกุมมือของคนที่ตัวเล็กกว่า เรียกความสนใจจากสายตานั้นได้ดี“ ครับ ตอนนั้นเหมือนพี่ใกล้จะเรียนจบ แล้วพี่ก็มาสอนผมถ่ายให้ตึกไม่เบี้ยวด้วย ”“ แล้วตอนนี้ยังถ่ายตึกเบี้ยงอยู่หรือเปล่าล่ะ ”“ ไม่เบี้ยวแล้วเถอะ ”ริมฝีปากบางยู่ขึ้นมาเล็กน้อย แต่นั่นก็เรียกเสียงหัวเราะจากพัฒน์ได้อย่างดี ก่อนที่มือหนาจะยื่นไปลูบศรีษะทุยของคนที่หน้างอเบา ๆ “ โอเค