EP.2

ที่จริงแล้ว พอเห็นใบบัวยกถาดกาแฟกับของว่างมา เธอก็อาสาเอามาให้แทนเพียงเพราะอยากหาโอกาสใกล้ชิดเจ้านายหนุ่มรูปงาม

“ไม่ต้องหรอก เอาวางไว้ที่เดิมเถอะ”

มือของน้ำฝนที่กำลังจะหยิบจานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะวางมันกลับลงที่เดิม สายตายังคงจับจ้องชายหนุ่มไม่ละสายตา

“มีอะไรอีกไหม?”

เลโอเอ่ยถามเรียบ ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังยืนอยู่ไม่ไปไหน

“ไม่มีค่ะ” พอได้สติ น้ำฝนก็รีบตอบ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที

ใบบัวเดินเข้ามาในครัว มองป้าของเธอและคนอื่นๆ ที่กำลังเตรียมทำอาหารเย็นอย่างขะมักเขม้น

“หนูช่วยนะ ทำไมเตรียมอาหารเยอะแยะจัง ” เธอขยับตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างนฤมลเมียของสมศักดิ์คนขับรถ หยิบผักที่ล้างสะอาดแล้วขึ้นมาหั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋า

“ตอนเย็นพวกคุณๆ จะมาทานข้าวกับคุณท่านน่ะบัว ” นฤมลพูดตอบ

“บัว  มาช่วยป้าล้างผักดีกว่าปล่อยให้คนอื่นหั่นผักไป ”

ป้าวัลย์หันมาบอกหลานสาวขณะที่มือก็ล้างผักไปด้วย เด็กสาววางมีดลงบนโต๊ะขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนเข้าไปช่วยป้าล้างผักต่างๆ ที่ซิงค์น้ำแทน

ห้องครัวดูวุ่นวายตั้งแต่เที่ยงจนกระทั่งถึงตอนเย็น  เพราะนอกจากเมนูอาหารต่างๆ แล้วก็ยังต้องทำของหวานด้วย เวลาตั้งโต๊ะรับประทานอาหารของที่นี่คือตอนหนึ่งทุ่มตรง เด็กสาวรอกระทั่งอาหารถูกนำไปเสิร์ฟให้กับเจ้านายบนตึกใหญ่เสร็จ  ถึงเดินกลับไปที่เรือนหลังเล็กที่อยู่ด้านหลังของคฤหาสน์

บ้านพักชั้นเดียวหลายหลังปลูกอยู่ห่างกันเล็กน้อย  ทุกหลังล้วนเป็นที่พักอาศัยของคนงานที่นี่ทั้งหมด แต่บ้านพักของวัลลีย์แตกต่างออกไป ชั้นล่างถูกต่อเติมเป็นห้องนอนเพิ่มเติม บริเวณรอบบ้านก็มีพื้นที่เป็นส่วนตัวมากกว่าบ้านพักหลังอื่นๆ

เด็กสาวยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมไหลเต็มกรอบหน้า  เนื้อตัวก็เหนียวเหนอะหนะไปหมด  เธออยากอาบน้ำเต็มที หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมานั่งรับลมเย็นๆ ตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้าน ดวงตากลมโตเหม่อมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะเบาๆ ล่องลอยมาตามสายลม

สามปีที่แล้ว

หลังจากพ่อที่เลี้ยงดูเธอมาแต่เล็กจากไป  ใบบัวก็มาอาศัยอยู่กับป้าแท้ๆ ซึ่งเป็นพี่สาวของพ่อที่ทำงานเป็นแม่บ้านของที่นี่  โชคดีที่นายท่านเจ้าของคฤหาสน์เมตตาป้าของเธอมาก  ใบบัวเลยได้อานิสงส์จากนายท่านช่วยส่งเสียให้เรียนหนังสือชั้นมัธยมปลายในเมืองไปด้วย  เหลือแค่เทอมเดียวเธอก็จะเรียนจบแล้วหลังจากนั่นเด็กสาวก็ตั้งใจจะศึกษาต่อในระดับมหาลัยต่อ  ตั้งใจว่าเรียนจบแล้วก็หางานดีๆ ทำ

หลังจากกินข้าวเย็นที่ครัวเล็กเสร็จ  ใบบัวก็กลับเข้ามาในห้องครัวของตึกใหญ่ รอให้เจ้านายบนตึกกินข้าวเสร็จเรียบร้อย  ถึงทำความสะอาดจัดเก็บจานชามและพวกเครื่องครัวให้เข้าที่เข้าทาง กว่าจะทำงานทุกอย่างแล้วเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบสี่ทุ่ม

“บัว พี่ฝากปิดไฟในครัวด้วยนะ ” นฤมลบอกก่อนเดินออกจากครัวไป

เด็กสาวยืนมองสำรวจความเรียบร้อยในห้องครัวอยู่ครู่ใหญ่  พอเห็นว่าเรียบร้อยดีก็เตรียมปิดไฟ  เสียงฝีเท้าที่เดินมาหยุดยืนตรงประตูห้องครัวทำให้เด็กสาวหันไปมอง  ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเป็นหลานชายคนโตของนายท่าน

“คุณศิลา มีอะไรหรือเปล่าคะ ”

ใบบัวมองอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาใกล้อย่างระแวดระวัง  กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก สองเท้าเล็กถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว  เธอไม่ชอบหลานชายคนนี้ของนายท่านเลย เขาดูเจ้าชู้ชอบทำสายตากรุ้มกริ่มเวลาจ้องมองเธอเสมอ

“อยากได้น้ำเย็นสักแก้วนะ ” ศิลามองใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งไม่ละสายตา อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจร่างกายของเด็กสาวตรงหน้า

“เดี๋ยวหนูหยิบให้ค่ะ ” ใบบัวรีบเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำออกมารินใส่แก้วยื่นส่งให้ชายหนุ่ม

ศิลาไม่ได้ปล่อยแก้วออกจากมือเล็ก ซ้ำยังจับมันไว้แน่น  เด็กสาวเบิกตากว้าง มองอีกฝ่ายอย่างตื่นตระหนก  ริมฝีปากอ้าค้าง พูดไม่ออก ลำคอตีบตันราวกับมีบางอย่างจุกค้างอยู่ ได้แต่มองคนตรงหน้าที่จ้องเธอด้วยสายตาหื่นกาม

“ถือดีๆ หน่อยสิ  เดี๋ยวมันก็หกใส่ฉันหรอก ” น้ำเสียงทุ้มต่ำบอก   

ศิลาจงใจดันแก้วในมือเล็กให้เอียง แล้วดันกลับอย่างรวดเร็ว น้ำในแก้วกระฉอกเปียกเสื้อยืดของเธอ เด็กสาวชะงักค้างด้วยความตกใจ  

“..!? ” ใบบัวเบิกตากว้างขึ้นมองเสื้อยืดที่เปียกเป็นวงกว้าง

เขา  จงใจผลักแก้วให้น้ำกระเด็นโดนตัวเธอ

“เห็นไหมเพิ่งบอกไปหยกๆ เสื้อเปียกหมดแล้ว  เดี๋ยวฉันช่วยเช็ดให้นะ ”

“ไม่ ไม่ต้องค่ะ นะ..หนูเช็ดเองได้”