EP.3

ศิลาหยิบแก้วออกจากมือเล็กวางมันลงบนโต๊ะ ขยับเข้าไปยืนประชิดตัวเด็กสาว เอื้อมมือไปหยิบทิชชูบนโต๊ะขึ้นมา  ก่อนบรรจงเช็ดตรงหน้าอกของเธออย่างใจเย็น ใบบัวอ้าปากค้างยืนตัวแข็งทื่อ  มือเล็กพยายามปัดป้องมือเขาออกจากหน้าอกของตนเอง

คำพูดติดค้างอยู่ในลำคอ  กว่าจะเอ่ยคำออกมามือหนาตะปบลงบนหน้าอกข้างหนึ่งของเธอ  แรงบีบเคล้นเคลึงทำให้เธอสะดุ้ง ใจสั่นด้วยความตกใจและหวาดกลัว

“อย่าค่ะคุณศิลา ”

“อย่า!”

“เงียบๆ ได้ไหม อยากให้คนอื่นรู้หรือไงว่าเธอกำลังให้ท่าฉันอยู่ ”

“หนูเปล่า เอามือออกไปนะ! อย่ามาจับตัวหนู ”

“บอกให้เงียบๆ ไง ” ศิลาลืมตัวเผลอตวาดออกมาเสียงดัง พอรู้ตัวก็หันรีหันขวางมองไปรอบตัว  พอเห็นทางสะดวกไม่มีอะไรผิดปกติก็เริ่มคุกคามเด็กสาวตรงหน้าต่อ

“!? ”

ศิลาเห็นเนื้อตัวเด็กสาวสั่นเทาราวกับลูกนกก็ยิ่งย่ามใจ  สองมือบีบขยำทรวงอกนุ่มผ่านเนื้อผ้ารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความกระดากอาย  พอเห็นอีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาหมายจะจูบ ใบบัวรีบเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง

“คุณศิลา อย่าทำหนูเลยนะคะ หนูกลัวแล้ว ” ใบบัวเบ้หน้าราวกับจะร้องไห้ออกมา

อยากตะโกนให้คนช่วยก็คงไม่มีใครได้ยินเสียงเธอ ทุกคนคงกลับไปบ้านพักหลังคฤหาสน์กันหมดแล้ว เธอรู้สึกเกลียดตัวเองที่ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อปล่อยให้คนเลวล่วงเกินอยู่แบบนี้

เสื้อยืดของใบบัวถูกดึงขึ้นมากองบนเนินอกพร้อมกับบราเซียร์ที่ถูกดึงลงมาใต้ราวนม  ศิลาตาลุกวาวมองทรวงอกกลมกลึงสวยขนาดพอเหมาะพอดี

“อยากได้เงินไว้กินขนมไหมบัว อยู่นิ่งๆ ปล่อยฉันจัดการเอง แป๊บเดียว  เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ” ศิลาซุกใบหน้าลงกับทรวงอก  มืออีกข้างเลื่อนลงจับขอบกางเกงขาสั้นก่อนดึงรูดมันลงมา

เสียงของบางอย่างหล่นกระทบบนพื้นเสียงดังลั่น  ศิลาที่อยู่ในอารามตกใจรีบผละออกห่างจากเด็กสาวอย่างรวดเร็ว  ชายหนุ่มหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นเป็นลูกพี่ลูกน้องยืนอยู่  บนพื้นมีเศษกระเบื้องตกแตกกระจายอยู่

“เลโอ  เอ่อ มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ศิลาหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ขณะมองหน้าลูกพี่ลูกน้องด้วยความตกใจ

“เห็นพี่ณิชาตามหาพี่อยู่ ”

“ อ้อ เอ่อ แกอย่าเอาเรื่องที่เห็นไปบอกใครนะเลโอ ยัยเด็กบ้านี่เข้ามาให้ท่าฉันก่อนเอง ”

เห็นเลโอไม่พูดอะไร  ศิลาจึงรีบออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว  ทั้งโมโหทั้งรู้สึกเสียหน้าจนไม่กล้าสู้หน้าลูกพี่ลูกน้องของตน

ชายหนุ่มปรายตาเด็กสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อและยังอยู่อาการตกใจ  เสื้อผ้าบนร่างกายไม่เรียบร้อย  ปรายตาลงมองทรวงอกเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นบราเซียร์ออกมา  ขอบกางเกงที่ถูกดึงร่นลงมาอยู่ตรงสะโพกล่างครู่หนึ่งก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น  ใบหน้าหล่อเรียบเฉยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดใดออกมา  

ร่างสูงเดินตรงมาเปิดประตูตู้เย็นออกก่อนจะหยิบขวดน้ำเย็นออกมา  เลโอหรี่ตามองเด็กสาวที่เพิ่งได้สติ  มือเล็กรีบดึงเสื้อยืดลงมาปิดบังหน้าอกตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว  กางเกงขาสั้นถูกดึงกลับขึ้นมาอยู่ตำแหน่งเดิม  ใบหน้าหวานแดงซ่าน  ดวงตาทั้งคู่คลอเคล้าไปด้วยน้ำตา  ทั้งน่าเอ็นดูแล้วก็น่าสงสารในเวลาเดียวกัน

“ขอบคุณค่ะ” ริมฝีปากจิ้มลิ้มเอ่ยออกมาเสียงเบา  

เธอช้อนสายตามองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลจากหางตาลงมาอาบแก้มใส  มือเล็กรีบยกขึ้นเช็ดป้อยๆ

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย  ก่อนเดินออกมาจากห้องครัวไปเงียบๆ

เลโอปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้อย่างคนใจลอย  ไม่รู้ทำไมถึงสลัดภาพเหล่านั้นออกจากหัวไปไม่ได้เสียที  พลันภาพใบหน้าตื่นตระหนก  เรือนร่างที่เปิดเปลือยต่อของหล่อนจู่ๆ ก็แวบเข้ามาในหัว  ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นหน้าอกหรือเรือนร่างของผู้หญิงมาก่อน  แต่ใบหน้าหวานที่แดงก่ำ  ดวงตากลมโตดำขลับสั่นระริกราวกับลูกกวางน้อย  ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสดขบเม้มเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด  ยิ่งดูอ่อนแอน่าสงสารเท่าไร  กลับยิ่งกระตุ้นความคิดด้านมืดของเขาให้เตลิดไปไกล  จนแทบกลืนสติที่เหลืออยู่

  ใบบัวตื่นเช้าตามปกติอาบน้ำแปรงฟันแต่งตัวเสร็จก็ตามวัลย์ลีเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กับบรรดาเจ้านายบนตึกใหญ่  ทุกเช้าใบบัวมีหน้าที่ยกสำรับอาหารขึ้นไปบนตึกใหญ่  ถึงเธอจะไม่อยากไปแต่ก็ไม่อยากทำตัวเรื่องมากสร้างปัญหาให้กับคนอื่น  

นฤมลมองใบหน้าหวานที่ใต้ตาดำคล้ำคล้ายคนอดนอนด้วยความแปลกใจ  

“ ช่วงนี้นอนดึกเหรอบัว  ใต้ตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าเชียว  ”

“  เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอพี่มล  บัวนอนไม่ค่อยหลับน่ะ  ”  ริมฝีปากเล็กหาวหวอดออกมา

“  ใช่  ถ้าง่วงมากจะไปงีบสักหน่อยก็ได้นะ  พี่ไม่บอกใครหรอก  ”

พอได้ยินนฤมลสาวใช้ที่อายุมากกว่าเธอห้าปีบอกแบบนั้น  ใบบัวก็ทำเพียงส่งยิ้มบางๆ  ให้เท่านั้น