CHAPTER 3

Isang linggo ang mabilis na lumipas simula nang umalis ako sa bahay namin ni Lucas. At sa isang linggo na iyon, walang mintis ang maya't maya niyang pagpaparamdam sa akin habang nakikiusap na umuwi na ako sa kaniya.

"Liana, three minutes before you hit the runway! Get ready!" sigaw ng stage director sa likod ng entablado ng Cagayan Fashion Week.

Tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin. Naka-suot ako ng isang emerald green silk gown na idinisenyo ng pinakasikat na French designer ngayong taon. Ang buhok ko ay nakalugay sa perpektong alon, habang ang mukha ko ay nagpapakita ng isang babaeng walang ni isang bahid ng kahinaan.

Walang sinuman sa fashion industry ang nakakaalam na pitong araw na akong hindi umuuwi sa asawa ko. Walang nakakaalam na araw-araw, gabi-gabi akong may iniindang lungkot.

To the world, I'm still the Liana Monteclaro, the unbeatable, untouchable, and ethereal.

"Looking stunning as always, Liana," wika ng isang baritonong boses sa likod ko.

Lumingon ako at nakita si Xavier Arantes, ang pinakasikat na male supermodel at heirom ng Arantes Group of Companies. Si Xavier ang paborito kong partner sa bawat international campaign na kinaroroonan ko.

"Thanks, Xavier. Ready to steal the show?" ngiti kong tanong sa kaniya.

"Always, with you," nakangiti din niyang sagot sabay inalok sa akin ang kaniyang braso.

Sabay kaming humakbang palabas ng backstage at hinarap ang naghihintay na sa aming stage. Sa bawat pagdapo ng aking mga heels sa makinang na runway ay sinasabayan iyon ng pag-click ng daan-daang camera ng mga reporters at ang palakpakan ng VIP guests.

I walked like a queen who owned the world, ruling the runway with every step. Every turn, every pose, effortlessly commanding every eye in the room.

Pero natigil ako sa gitna ng mahabang runway nang biglang napako ang tingin ko sa VIP front row. Nakatayo roon si Lucas Valderama.

May kalayuan ang kinatatayuan niya pero alam ko at sigurado akong siya ‘yun. Sa tindig pa lang niya, kilalang-kilala ko na. Nakasuot siya ng nakasanayan kong pormal na polo at kahit dito ay tanaw ko ang hawak na naman niyang malaking boquet ng pulang rosas.

Mabuti na lang maayos kong naitaguyod ang runway. Pagbalik ko sa backstage ay hindi na ako nagulat nang sinalubong na niya ako.

"Liana!" tawag niya sa pangalan ko sabay habol sa akin nang lagpasan ko lang siya.

Ang kasama kong si Xavier ay nilingon ako kaya nginitian ko siya.

“He's here again," mahinang bulong sa akin ni Xavier.

Pero imbes na tugunan ang kaniyang sinabi ay inabot ko ang kamay niya at ako na ang nagpwesto nun sa balakang ko.

“Liana!" malakas na sigaw ni Lucas sa tabi.

Hindi pa man ako nakakakurap ay naharangan na niya ang dadaanan namin. Tinaasan ko siya ng kilay habang siya'y nafocus na ang mata sa kamay ni Xavier na nasa balakang ko.

“Nandito ka na naman? Anong ginagawa mo dito?” malamig kong tanong sa asawa ko.

Doon pa lang niya inangat ang tingin sa mukha ko. Mula sa pagkakakunot ng noo niya habang nakatingin kanina sa kamay ni Xavier, naging parang asong tuta na siya kung tingnan ako.

“I-I'm here to support you. This is for you…" malambing ngunit nauutal niyang sabi sabay abot nung dala niyang bouquet.

Hindi ko iyon tinanggap. Bagkus ay nagkunwari akong hindi iyon nakita. Binalingan ko ang kanina pa tahimik na si Xavier saka ko siya nginitian.

"You did great, Xavier. As always,” pagpuri ko sa kaniya.

Napangiti naman ang lalaki. Hindi ko na hinintay ang sagot niya dahil inikot ko ang aking katawan nang may perpektong poise saka tuloy-tuloy na naglakad pabalik sa dressing room ko, nang hindi man lang nililingon ang natameme kong asawa.

Ngunit kakapasok ko pa lang sa dressing room ay pabalagbag nang bumukas ang p***o.

"Liana!" sigaw ni Lucas habang hingal na hingal na pumasok. Mabilis naman siyang hinarangan ng security guard pero hindi siya nagpatinag.

"Sir, bawal po ang unauthorized guest sa dressing room ni Miss Liana!" sigaw ng guard.

"Let him in," malamig kong utos, naupo na ako sa harap ng salamin at sinimulan tanggalin ang aking earrings. "Please, iwan niyo muna kami."

Lumabas ang mga guard at isinarado ang p***o. Kaming dalawa na lang ni Lucas ang natira dito.

"Anong ginagawa mo rito, Lucas?" tanong ko nang hindi man lang siya tinitingnan sa salamin.

Mabilis siyang lumapit sa akin sabay hinawakan ako sa dalawa kong balikat. "Isang linggo, Liana! Isang linggo kang hindi umuuwi! Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko, pinalitan mo ang numero mo, at hinarangan mo ang mga tao ko sa condominium mo! Tapos ngayon, nakikipaglāndian ka sa Xavier na ‘yun? Alam mong ayaw ko sa hambog na lalaking ‘yun!"

"'Yan lang ba ang pinunta mo dito?" kalmado kong tanong, nanatiling wala sa kaniya ang tingin ko. "Kung ganoon, pwede ka ng lumabas…"

"May dapat tayong pag-usapan!" sigaw niya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kaniyang mga mata. "Pinaalis ko na si Jess sa bahay natin! I gave her money! Please naman, bakit ayaw mo pang umuwi sa'kin?!"

Mahina ko siyang tinawanan, isang tawa na puno ng pait at poot. "Pinalayas mo ang babaeng nabuntis mo? Ganyan ka ba talaga kawalang-puso?"

This time ay nilingon ko na siya sabay hawi sa kamay niyang nasa mga balikat ko.

"Liana, asawa mo pa rin ako! Lasing ako no'n! Alin ba doon ang hindi mo maintindihan?!"

"Correction, Lucas, I WAS your wife. Magfa-file na ako ng annulment kaya kung ako sa'yo, tigilan mo na ang pag-eeskandalo sa mga shoot ko. Nakakahiya ka na…" kalmado pa rin ang boses ko kahit gustong gusto ko na talaga siyang ingudngod sa sahig.

Siya pa may ganang magtaas ng boses! Saan kaya siya pinaglihi ng Mommy niya at ganito na lang kakapal ang mukha niya?!

"A-Annulment?" aniya sa nauutal ng boses, tila may kung anong dumaang sakit sa mukha niya.

"Yes. Finally, I'm giving you the freedom you want. Pwede mo nang gawin lahat ng gusto mo. Para pwede na rin kayong magpakasal nung Jess na ‘yun. O ‘di kaya ay si Lana, iyon ay kung willing siyang iwanan ang kapatid mo…” tunog nanunuya ko pang sabi.

Ibubuka pa lang niya ang kaniyang bibig para magsalita ulit ngunit naitikom din niya ito nang bumukas ulit ang pintuan at niluwa nito si Xavier, hawak ang isang jacket para sa akin.

"Liana, the after-party is starting. Are you ready?" tanong ni Xavier, saglit na sinulyapan ng tingin si Lucas na ngayon ay masama ng nakatingin sa kaniya.

Tumingin ako kay Lucas sa huling pagkakataon. "I’m ready, Xavier. Let's go."

"Liana, huwag kang magkakamaling sumama sa lalaking 'yan kung ayaw mong mag-eskandalo pa ako dito!" pahabol na banta ni Lucas kung kaya natigilan ako.

Pero imbes na magpadala sa banta niya, nilingon ko siya nang may ngisi sa labi ko. “Sige. Gawin mo ang gusto mo nang malaman nilang lahat na ang magaling kong asawa ay nakabuntis ng iba. Alalahanin mo, madaming nakapila sa'kin. Baka ‘pag nalaman nila ‘yun, bukas o sa makalawa, may pinalit na ako sa'yo…”

And with that, Xavier and I left him standing there speechless.