CHAPTER 5

LUCAS' POV

"Mr. Valderama," seryosong wika ng doktor sa akin. "I checked Miss Jess’ medical records and conducted an ultrasound fresh from our lab."

"Is she pregnant with my child?" direktang tanong ko, magkahalong galit at kaba ang nararamdaman ko ngayon.

Nandito kami ngayon sa pinakamalapit na clinic. Dito ko dinala si Jess para malaman kung buntis nga talaga siya o ano. Naniniwala ako na magiging pabor sa akin ang resulta. Na kung buntis man siya, alam ko na hindi akin iyon dahil wala naman talagang nangyari sa amin.

Bumuntong-hininga ang doktor at ibinaba ang papel. "Miss Jess is not pregnant at all, Mr. Valderama. The ultrasound photos and pregnancy tests you showed me were completely fabricated and falsified."

Sinasabi ko na nga ba!

Sa pagdoble ng galit ko ay marahas akong napatayo sa kinauupuan. “That b*tch!"

"She used synthetic hormones to fake symptoms, but her blood test clearly shows negative for hCG. She was never pregnant,” pagpapatuloy ng doctor.

Napahawak ako sa aking ulo nang magsimulang manginig ang buong katawan ko dahil wala ng mapaglalagyan ang galit ko sa babaeng 'yun. Pinalabas ko siya kanina. Kung nandito lang siya ay baka napatay ko na siya.

A setup. A complete, dirty setup created to tear me and Liana apart, and Liana fell for it like an absolute fool.

"I'm sorry,” dinig kong paumanhin sa akin ng doctor sabay tapik pa sa balikat ko.

Napaupo ako sa kinauupuan ko kanina at doon ay pinakalma ko muna ang sarili ko. Nasa ganoong posisyon ako nang hindi sadyang napalingon ako sa may waiting area. Ganoon na lang ang pamimilog ng mata ko nang makita ko doon ang babaeng gustong-gusto ko na patayin ngayon.

"Fvck!" malakas kong mura nang hindi pa man ako nakakatayo ulit sa kinauupuan ko para sugurin siya ay tumakbo na siya.

Hindi siya puwedeng makatakas. Bago ko siya pagbayarin sa ginawa niya ay kailangan ko muna siyang maiharap ulit kay Liana. Kailangan niyang sabihin sa asawa ko ang katotohanan. Kailangan niyang lumuhod at humingi ng tawad sa asawa ko. Kung kinakailangang paiyakin ko siya ng dugo sa harap ni Liana, gagawin ko!

Kaya naman bago pa siya tuluyang makalayo ay mabilis na akong lumabas sa kinaroroonan kong silid sabay habol sa kaniya.

“Jess, bumalik ka rito!" nanggagalaiti kong sigaw nang makaliko siya sa kabilang hallway.

Wala na akong pakialam kung umalingawngaw ang boses ko rito. Basta ang gusto ko mangyari ay magawa ko ang gusto ko ngayon.

"Jess!” sigaw ko pa.

Madali ko lang naman siya maabutan kaso dahil sa panghihina pa ng katawan ko dulot ng dalawang araw kong paghihintay kay Liana sa labas ng condo niya, pakiramdam ko'y hirap na hirap kong galawin ang mga paa ko.

“Jess—" paliko na sana ako sa nilikuan niyang hallway nang bigla akong natigil.

Wala sa oras akong napatagilid nang may mga doctor na nagsisitakbuhan habang may hila-hila silang stretcher. Sa hindi malamang dahilan ay sumikbo ang matinding kaba sa dibdib ko.

Umalinsunod ang mata ko sa kanila nang padaan na sila sa gawi ko. At ganoon na lang ang tila pagbagsak ng puso ko sa sahig nang madungawan ko ang hila-hila nilang stretcher ay ang asawa ko ang nakahiga doon.

"L-Liana…” halos pabulong kong tawag sa pangalan niya.

Pikit ang mga mata niya habang ang kaniyang mukha ay halos wala ng kulay sa sobrang pamumutla.

"A-Asawa ko…” muli kong bulalas.

Sa sobrang pagkakatameme ko ay hindi ko na maigalaw ang mga paa ko nang akmang susundan ko ang kinahihigaan niyang stretcher.

Namalayan ko na lang na ipinasok na siya sa ER. Doon ko pa lang nagawang igalaw ang mga paa ko nang makita ko ang pagsarado ng pintuan ng ER.

“Liana!" malakas kong sigaw sabay takbo sa kinaroroonan niyang ER. Kaso papasok pa lang ako doon ay naharangan na ako ng isa sa mga doctor na humihila kanina sa stretcher. Pag-angat ko ng tingin sa mukha ng doctor ay agad ko itong namukhaan.

“Sebastian…” walang lakas kong tawag sa pangalan niya.

Sandali siyang napatitig sa mukha ko pero ilang segundo lang ay tumalim na agad ang paraan ng pagtingin niya sa akin.

"What are you doing here, huh, Lucas?” matikas at malamig niyang tanong sa akin. Napaatras ako nang bigla niya akong itinulak, dahilan ng pagkakaupo ko sa sahig. “Liana is in critical condition right now, and it’s because of you! Why are you even here, huh? Is it because you found out she’s pregnant? What, are you going to hurt her again?!”

Matagal bago mag-sink in sa utak ko ang huli niyang sinabi. Namilog ang mga mata ko at napatayo na lang nang sa wakas ay napagtanto ko ang ibig niyang sabihin.

“W-What do you mean she’s pregnant?” utal kong tanong.

Matabang niya akong inilingan bago niya ako sinagot. “So you didn’t know, huh? She’s pregnant, Lucas. Your wife is pregnant and thank God… you’re not the father.”