CHAPTER 2

Si Lucas, maayos naman siyang asawa. Inaalagaan niya ako, ni hindi niya ako pinagtatrabaho, tapos sobrang sweet niya sa akin at ibinibigay lahat ng luho ko. Pero babaero siya. Ang dami niyang babae. Masakit man aminin pero hindi kasali sa babae niya ang kakambal ko pero siya pa rin ang mahal niya.

Dalawang taon, tatlong taon, o mahigit pa… ilang taon pa ba ang hihintayin ko para magbago siya?

Oo, matapang ako. Alam ko naman iyon e. Pero tao lang din naman ako, babae ako. May puso din ako na paulit-ulit na nadudurog at nakakaramdam din ako ng pagod.

*Ding-dong.*

Natigil ako sa pagmumuni-muni nang may biglang nag-doorbell sa main door. Kumunot pa ang noo ko sa pagtataka kasi anong oras na? Paumaga na. Sino naman ang bibisita sa amin sa ganitong oras?

Nagtataka man ay tumayo pa rin ako at binuksan ang pintuan sa pag-aakalang ang assistant ko lang iyon. Pero isang dilag na babae na mukhang nasa college pa ang nadatnan ko. Nakasuot siya ng fitting na bodycon dress at nanginginig ang mga kamay.

"Sino sila?" malamig kong tanong.

Tinitigan niya ako. "Ikaw... ikaw ba ang asawa ni Lucas Valderama?"

Pagkabanggit pa lang niya sa pangalan ng asawa ko ay matinding kaba na ang bumalot sa dibdib ko.

"Ako nga. And who the hell are you to show up at my doorstep this early?" tanong ko sa mataray na boses upang itago ang kaba.

Huminga siya nang malalim at inilabas ang isang puting sobre mula sa kaniyang handbag. "I'm Jess. Nakilala ko po si Lucas sa isang bar six months ago. Niligawan niya ako at may nangyari sa'min. Buntis po ako ngayon at siya ang ama…"

Pakiramdam ko'y tumigil pansamantala sa pagtibok ang puso ko. Ang magkabilang tainga ko naman ay parang nabingi habang ang lalamunan ko ay biglang nagbara.

“A-Anong sabi mo?" nauutal ko ng tanong.

Ni wala man lang karea-reaksyon ang babae. Sa halip ay muli niyang nilahad sa akin ang dala niyang puting sobre. “Dalawang buwan na po akong buntis at si Lucas ang ama…"

Hindi agad ako nakaimik pero nagawa kong buksan ang sobre. Mabilis na nagsituluan ang mga luha ko nang lumantad sa mata ko ang isang ultrasound result at pregnancy test strip na may dalawang malinaw na pulang linya. Nakasulat din sa papel ang pangalan ni Lucas bilang ama ng pinagbubuntis niya.

"Gusto kong panagutan niya ako," biglang umiyak ang babae kung kaya't napabaling ulit ako sa kaniya. "Ayaw na niyang sagutin ang mga tawag ko kaya dumeretso na ako rito!"

Sa eksaktong sandaling iyon, lumabas si Lucas mula sa kuwarto, halatang naalimpungatan dahil kinukuskos pa ang isa niyang mata. Napasinghap ako.

"Liana, sino ba 'yang kausap—"

Kusa din siyang natigilan nang makita ang babaeng kaharap ko. Agad nanlaki ang kaniyang mga mata, sunod ay bumaba ang tingin niya sa hawak kong ultrasound paper.

"J-Jess?" utal na wika ni Lucas, bakas ang biglaang pamumutla ng kaniyang mukha. "Anong ginagawa mo rito?!"

"Lucas... kailangan mo kaming panagutan ng anak mo," sagot naman ni Jess.

Pero hindi siya sinagot ni Lucas. Sa halip ay nagkukumahog siyang lumapit sa akin at tarantang inagaw sa akin ang papel. "Liana, wait... let me explain! Lasing ako no'n. Mali ang paratang, I mean no, please— let me explain first—"

"Explain what, Lucas?" putol ko na sa kaniya kahit tuloy pa rin sa pagtulo ang mga luha ko. “Na lasing ka kaya naikama mo ang batang ‘to habang may Liana na naghihintay sa'yo dito sa bahay? Iyon ba ang gusto mong sabihin?!”

Hindi siya agad nakapagsalita. Sandali na akong pumikit para matigil na ang luha ko. Pinalis ko ito at buong tapang ko siyang tiningnan sa mga mata niya.

Tanggap ko pa ang pambababae niya at ang pag-ungōl niya sa pangalan ng kakambal ko habang nagtatālik kami, pero ang makabuntis siya ng ibang babae? ibang usapan na ito!

Wala na akong laban dito. Dahil kung may bagay man akong hindi maibigay sa kaniya, iyon ay ang pagkakaroon ng buong pamilya. At alam niya ‘yun!

Isang taon na ang nakararaan nang sabihin sa akin ng OB-GYN ko na malabong magkaanak pa ako dahil baog ako.

Iyon ang masakit sa lahat. At ito rin ang rason kung bakit tinitiis ko ang pangbababae niya. Dahil umaasa pa rin ako na balang araw ay bibiyayaan din kami ng anak at doon na siya titino.

Pero ngayon… ang katiting kong pinanghahawakan na pag-asa ay wala na. Finish na. Ito na ang pangarap ni Lucas, ang magkaroon ng anak.

Tinalikuran ko sila at dire-diretso akong pumasok sa kuwarto para kunin ang aking maleta. Agad na sumunod sa akin si Lucas.

"Liana, please... mag-usap muna tayo…" subok niyang pigil sa akin nang isa-isa kong pinagdadampot ang mga damit ko para ilipat sa maleta ko. "Babe, please. Hear me out first. B-Baka ibang Lucas ang—"

Hinarap ko siya kaya natigil siya. “But you know her right?! May nangyari na rin sa inyo, ‘di ba?!” asik ko.

“Y-Yes, but—"

“That's it!" putol ko ulit sa kaniya saka ako nagpatuloy sa pag-iimpake. "She's carrying your child, Lucas. I can fight off any whōre you sleep with but I can never fight a child... especially when I can't even give you one."

Ramdam ko ang pagkakatigil niya sa gilid ko, at kasabay nun ay ang muling pagtulo ng luha ko. Nang lingunin ko siya ay nanlalabo na ang paningin ko dahil sa luhang naipon na sa mga mata ko. Siya nama'y tila estatwang nakatingin lang sa akin.

"Wala na akong laban, alam mo ‘yan," huling sabi ko sa kaniya bago ko isinara ang zipper ng aking maleta at hinarap ang babaeng nakatayo pa rin sa pintuan ng aming bahay.

"Pumasok ka, Jess," wika ko habang may pilit na ngiti sa labi. "Alagaan mo ang asawa ko. Iiwan ko na siya sa 'yo pati na itong bahay namin."

Hindi nakapagsalita ang babae. Dala ang natitira kong dignidad ay tuluyan akong lumakad palabas ng bahay na iyon kahit rinig na rinig ko ang paulit-ulit na pagtawag ni Lucas sa pangalan ko.