Kabanata 5 - First Kiss

Elysia Mireille Severino’s Point of View

“Kumusta naman ang performance ko?” tanong ko kay Aeron, habang may nakaaasar na ngisi sa aking labi.

Nasa isang restaurant na kami ngayon. Marami na rin naman kaming nabiling gamit ko. Hindi ko lang alam kung kasya ba ang mga ‘yon sa sasakyan niya.

Nag-angat siya ng tingin, habang ngumunguya. Walang emosyon ang kaniyang mga mata, at mukha, ngunit nanatili lamang akong nakangisi sa kaniya.

“Hindi ka ba sasagot? Ang daming tao rito,” sambit ko sa kaniya.

Napaiisip kasi talaga ako kung naaalala niya pa ang usapan namin. ‘Yong kasunduan namin. Kasi ‘yon naman ang rason kung bakit ganito, hindi ba?

“Good,” sagot niya lamang, at ibinalik na ang kaniyang atensyon ngayon sa kaniyang kinakain.

Natawa naman ako nang mahina, at kumain na rin. May mga napatitingin din sa amin ngayon lalo na sa kaniya. Ngunit hindi nama ibig sabihin no’n ay kailangan ko ng maging cold sa kaniya.

Hindi ko man alam ang rason kung bakit kailangan niya akong pakasalan, at kailangan naming magpanggap, hindi ko na ‘yon itinanong sa kaniya.

“May mag bibilhin pa ba tayo, honey?” malambing kong tanong sa kaniya.

“Girlfriend niya nga!” bulong nang isang babae na medyo malapit sa amin.

“Ibig sabihin, totoo ‘yong kumakalat kanina?”

“Nakikita na natin ngayon, hindi ba?”

Hindi mabura ang ngiti sa aking labi lalo na nang marinig ko ang bulungan nila. Effective pala talaga ang ginagawa namin, ‘no?

“Ano pa ba ang gusto mong bilhin?” tanong niya sa akin, at nag-angat na ulit ng tingin. “Jewerly?”

“Groceries!” natutuwa kong sambit sa kaniya. “Kaunti na lang yata ang stocks mo ngayon sa condo mo?”

“Not really.”

Humaba ang aking nguso. Bumaba ang kaniyang mga mata sa aking labi.

“What do you mean? Kaunti na lang ‘yon! Tiningnan ko kanina ‘yong fridge mo, saka pantry. Baka isang linggo na lang ‘yon. Ano ba ang gusto mo? Magutom tayong pareho roon? Puro na lang food delivery ang gagawin?”

Napasinghap ang mga nakarinig sa aking sinabi, ngunit hindi ko sila nilingon. Umiling lamang ako, at nahugot nang malalim na hininga. Itinuon ko na rin ang aking atensyon sa aking kinakain, ngunit hindi inilihis ni Aeron ang kaniyang mga mata. Nanatiling nakatitig sa akin.

“Live-in partner sila?”

“Nasa tamang edad naman na sila, pero seryoso? Ngayon ko nga lang nalaman na may girlfriend si Aeron!”

Sa totoo lang ay nagugustuhan ko ‘tong ginagawa namin ngayon. Hindi ko man alam ang dahilan, hindi nabubura ang ngisi ko. Sadyang pilit ko lang talagang pinipigilan.

“Alam mo naman na madalas din akong magluto ng midnight snacks natin. Kaya alam na alam ko kung hanggang kailan lang ang stocks mo.”

Napailing naman si Aeron sa aking sinabi nang salubungin ko ang kaniyang mga mata.

“Fine. Bibili tayo mamaya after nating kumain.”

“Bakit parang napilitan ka?”

He licked his lower lip. Inabot niya ang kaniyang inumin, habang ako ay pinagmamasdan lang siyang uminom.

Dumako ang aking mga mata sa kaniyang Adam’s apple. Medyo nanuyo rin ang aking lalamunan, dahil doon. Kaya ibinalik ko rin kaagad ang aking atensyon sa kaniya.

“I’m not.”

Umirap lamang ako sa kaniya.

“Honey,” paglalambing nito na para bang sinusubukan niya akong sabayan sa aking ginagawa.

Akala ko ba ay gusto niyang ipakita sa kanilang lahat na may karelasyon siya? Bakit parang ang cold, at napipilitan naman ‘tong lalaking ‘to?

Hindi ko siya nilingon. Nanatili lang ang aking atensyon ngayon sa aking kinakain, hanggang sa matapos kami.

Palabas na kami ng restaurant nang basta na lamang niya akong hinigit sa aking baywang. Kaagad ko siyang tiningala, ngunit ang pagdampi ng kaniyang labi ang sumalubong sa akin.

Nagsimula ‘yong gumalaw. Hinahalikan ako sa mabagal, ngunit nakanginginig na hita na halik.

“Hayaan mo akong ayusin ‘yon ngayon.”

Nalaglag ang aking panga sa kaniyang sinabi. Lumayo na siya nang kaunti, ngunit hindi ako nakagalaw, dahil nanatiling nakatitig siya sa akin ngayon.

Kalahating pulgada lang din ang layo ng kaniyang mukha sa akin ngayon. Sumikip nang bahagya ang aking puso.

“Ano ba ang pinagsasabi mo?” mahinang boses kong tanong sa kaniya.

Ngunit imbis na sumagot siya sa aking naging tanong, binuhat lamang niya ako na parang bagong kasal lang kami.

Nanlaki ang aking mga mata, at napahiyaw na lamang. Wala ng naging pakialam kung maraming nakatingin sa amin ngayon.

Kumakabog din ang aking puso sa sobrang lakas, at hindi ko alam kung paano ko siya kauusapin ngayon.

Nang matapos kaming mamili ng mga stock niya, sinamaan ko siya ng tingin.

“Bakit mo naman ako hinalikan kanina?!”

Wala sa usapan ‘yong ganoon—ang humalik nang basta sa labi. Maiintindihan ko pa kung sa pisngi ko, pero sa labi? First kiss ko ‘yon!”

Nakatitig lang siya sa akin. Nakataas ang kaniyang kilay, at may naglalarong ngisi sa kaniyang labi.

Umangat naman ang aking dibdib. Para akong nauubusan ng hangin ngayong nandito kami sa loob ng elevator. Wala rin ibang tao kung hindi ay kami lamang.

“Bakit? Masama?”

“First kiss ko ‘yon!”

“And?” natatawang tanong nito.

Mas lalo lamang na kumulo ang aking dugo sa kaniya. Saan pa siya nakakuha ng lakas ng loob na tumawa kung gayon na bumabalik na naman ang inis ko kanina?

Hindi ko pa nakalilimutan ang ginawa ng mga magulang ko, tapos bigla na lang niyang dadagdagan? Nasisiraan ba siya ng bait?

“Tingin mo maniniwala sila na may relasyon tayo kung hindi natin ‘yon gagawin?”

Hindi ako nakapagsalita. Although, masama pa rin talaga ang aking tingin sa kaniya. Hindi na yata mawawala ang inis ko sa kaniya ngayon.

Para lang naman niya akong pinaglalaruan, pero alam ko naman na susundin niya ang kasunduan namin.

“Dapat nga ay mas madalas natin ‘yong gawin. Paniguradong may mga nakasunod ng media sa atin ngayon.”

“Bakit ba kasi kailangan mong magpanggap?”

Hindi siya nagsalita, lumapit lamang siya sa akin, at itinukod ang kaniyang siko sa dingding ng elevator. Malapit siya sa akin kaya medyo umatras ako, kahit pa wala naman ng space sa likuran ko.

Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin, habang ako naman ay pilit pa ring isinisiksik ang aking sarili sa dingding. Inilapat ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at pinilit siyang lumayo sa akin.

Ngunit bago ko pa man siyang itulak, saktong tumunog naman ang elevator.

“Magkaroroon tayo ng session mamaya,” mababang boses nitong sambit.

“Session?”

Umangat ang sulok ng kaniyang labi. Bumaba ang kaniyang mga mata, hanggang sa natanto kong nakatitig pala siya ngayon sa aking labi.

“Yes. Para masanay ka, at hindi mailang.”