Kabanata 1 - Lucien

Nerisse Villareal’s Point of View

“Bakit niyo ba kasi akong gustong ipakasal diyan?! Akala ko ba ay kaaway natin ‘yan sa negosyo?” singhal ko sa kanilang lahat.

Parang may bumaon na matalim na bagay sa aking puso na siyang nagpakurap sa akin. Ipagkasundo ba naman ako sa kaaway ng pamilya namin? Para ano?

“Nerisse!” sigaw ni Daddy, pero umiling lamang ako.

Mariing napapikit si Mommy. Ang ilan sa mga pinsan at tita ko ay napatitig lang sa akin, samantalang ang iba ay napailing. Nakita ko ang bilis nang paghinga ni Daddy, at mariin akong itinuro.

“Para ‘to sa pamilya natin!”

Umalingawngaw ang boses nito sa lahat ng sulok ng study room.

“Para sa pamilya, o sadyang para lang sa kagustuhan niyo?” may pait kong tanong sa kanila, at napailing.

Walang nangahas magsalita sa kanila. Nanatiling nakatikom ang bibig, at hinahayaan lang si Daddy na magsalita.

“Kung gusto niyo pa lang maayos ang gusot sa pamilyang ‘to, dapat kayo ang magpakasal sa lalaking ‘yon!”

Mabilis na tumayo si Daddy, at malalaking hakbang ang kaniyang ginawa papunta sa aking gawi. Kitang-kita ang panlilisik ng kaniyang mga mata, habang ako ay nanatili lamang na nakatitig sa kaniya. Hindi gumagalaw sa aking kinatatayuan.

Nang akma nitong iaangat ang kaniyang kamay, doon ako natawa.

“Ano? Sasampalin mo ako?” natatawa, ngunit naaasar kong tanong sa kaniya. “Totoo naman, hindi ba? Kung gusto niyong ayusin ang gulo, kayo dapat ang magpakasal sa kanila, hindi ako.”

Tumalikod kaagad ako sa kanilang lahat, at nilisan ang study room nang mabibigat ang aking paghinga.

Kinagat ko ang aking ibabang labi, at inis na binuksan ang p***o ng aking sasakyan nang tumigil ako sa harapan nito. Padabog kong isinara ang p***o, at binuhay ang makina ng sasakyan.

Naikuyom ko nang mahigpit ang aking kamay, habang nagmamaneho. Sigurado akong namuti na ‘to sa sobrang diin. Humahampas ang kabog ng aking puso ngayon sa aking dibdib.

Akala ko pa naman kanina ay simpleng meeting lang ng pamilya ang gagawin matapos ng dinner. Ibang meeting pala.

Marahas kong pinunasan ang tumakas na luha sa aking mga mata. Umigting pa nga ang aking panga, habang nakatitig sa harapan.

“Hindi ko pa nga nakikita kung sino ‘yong lalaking pakakasalan ko. Hindi rin nila sinabi kung sino.”

Marami silang magpipinsan. Puro pa nga lalaki ang single roon, habang ‘yong mga babae, may mga kasintahan, o hindi kaya ay asawa.

Natawa ako nang pagak. “Tang ina! Ako pa talaga ang naisipan nilang ipakasal? Mas gugustuhin ko pa ngang bumagsak ang kompanya, at ibang business namin kaysa pumayag na magpakasal sa taong hindi ko naman mahal.”

Wala sana akong balak na magpunta rito sa bar ngayon, pero dahil sa nangyari kanina, parang kailangan kong magpalipas ng oras. Mag-isip, o hindi kaya magpalamig ng ulo.

Dire-diretso lang ang lakad ko papunta sa loob, at hindi na pinansin pa ang sigawan ng mga lalaki sa isang sulok.

Kinagat ko ang aking dila. Umupo ako sa bakanteng upuan sa harapan ng bar counter, at kinuha ang atensyon ng barista sa pamamagitan ng pag-angat ng aking kamay.

“Margarita,” diretsong order ko.

Inilibot ko naman ang aking mga mata sa buong paligid. Medyo marami na pa lang tao ngayon sa dance floor. May iilan din namang nakaupo pa rin, at nagsisigawan.

Nang mapalingon ako sa mga lalaking nagsisigawan, may isang babae pala roon na sumasayaw sa harap ng mga lalaki. May isa nga lang na hindi nakatingin sa babaeng nagsasayaw. Nakayuko lang siya, at tila mas interesado pa sa hawak niyang baso kaysa sa mga nangyayari sa paligid niya.

Walang ilaw sa gawi niya. May kabigatan din ang kaniyang presensiya, kahit pa malayo ako sa kaniya. Ngunit bakit ang bigat ng presensiya niya? Talaga bang ganito, o sadyang hindi ko lang siya kilala?

Hindi siya nakikisabay sa tawanan ng mga kasama niya. Ginagalaw lang nito ang basong hawak niya para paikutin ang laman no’n.

“May ganiyan pang lalaki?” komento ko, at napailing.

Inabot ko ang order kong alak, at ibinalik ang aking mga mata sa gawi ng lalaki. Pero hindi ko inaasahan na ang mga mata niya ang makasasalubong ko.

Nanuyo ang aking lalamunan, habang mariin ang titig niya sa akin. Ramdam ko ang pagbagsak ng aking tiyan na kaagad namang sinundan ng pagkabog ng aking puso.

“Problema nito?”

Inilihis ko na lamang ang aking mga mata, at nilagok na lamang nang diretso ang inumin ko.

Gumapang ang init ng alak sa aking lalamunan na siyang nagpapikit sa aking mga mata nang mariin.

Pagmulat ko ng aking mga mata, may mga matang nakatitig sa akin.

Napalingon ako sa gawi niya ngunit napaawang ang aking labi sa gulat. Ilang segundo lang akong napapikit, pero nasa tabi ko na siya.

“You’re alone?” tanong nito nang magtama ang aming mga mata.

“May nakikita ka bang hindi ko nakikita?” tanong ko naman pabalik na siyang nagpaangat sa sulok ng kaniyang labi.

Nanginig ang aking mga hita sa kaniyang naging reaksyon, pero inabala ko lamang ang aking atensyon sa dance floor.

“It’s dangerous when you’re alone.”

“May gagawin ka bang masama?” tanong ko naman sa kaniya.

Ang mga lumalabas sa bibig ko ay hindi ko kayang kontrolin. Marahil ay dahil na rin ‘to sa alak. Napanguso na lamang tuloy ako.

“Hindi ako. ‘Yong ibang tao,” malalim na boses nitong sambit.

Tumahimik kaming dalawa. Ang malakas na musika na lamang dito sa loob ng bar ang nagsisilbing ingay sa pagitan namin.

Kung tutuusin ay wala rin akong ideya kung bakit nilapitan niya ako, at kinausap. Kahit papaano rin naman ay nawala sa isipan ko ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon.

“We’re not even close, so why would I even tell my problems to you?”

Bumaling ako sa kaniya, at napansin ang pagkislap ng kaniyang mga mata. Kung ano ang dahilan, hindi ko alam, at wala rin akong balak alamin.

“Your name?”

“Curious?” tanong ko sa kaniya.

His lips twitched. He even licked his lower lip and swallowed hard.

“You can say that.”

“Nerisse,” sambit ko, at inilahad ang aking kamay.

“Lucien,” he whispered and took my hand.

Napaigtad ako, dahil sa paggapang ng kuryente sa aking katawan nang maglapat ang aming mga kamay. Hindi ko alam kung napansin niya ‘yon, pero nagtagal ng kaniyang mga titig sa akin.

Umigting ang kaniyang panga, at dumilim ang kaniyang mga matang nakatitig sa akin.

“It’s my pleasure to meet you, Nerisse.”