9

          “จริงๆ ชั้นสองนี้เราไม่ค่อยได้ขึ้นมาใช้งานเท่าไรหรอก แต่ผมพามาดูจะได้รู้เผื่อเจ้านายให้ขึ้นมาหยิบอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้ บางทีเขาลืมเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วเผอิญติดสายอยู่อะไรทำนองนั้น” โฟล์คอธิบายระหว่างที่ทั้งคู่เดินขึ้นบันไดมาชั้นสองด้วยกัน

          “แล้วปกติคุณเบนกับคุณเบลเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ” ลินดาถามเมื่อเห็นว่าคราวก่อนคุณเบลมาถึงทีหลังเธอและยังต้องเอารถไปจอด ส่วนคุณเบน โฟล์คก็บอกว่าวันนี้เขายังไม่มา

          “ครับ พอเริ่มโต เริ่มทำงาน เขาก็ออกไปอยู่คอนโดกัน สไตล์คนหนุ่มน่ะ ต้นตระกูลคุณพ่อของเจ้านายเราเป็นมหาดเล็กเก่าในวังตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้ คงมีเงินทุนเตรียมไว้ให้ลูกๆ ทำธุรกิจตอนเรียนจบ อันนี้คุณยายเคยเล่าให้ฟังตอนทานข้าวด้วยกัน แต่ผมก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้” ลินดาฟังเขาเล่าเรื่องราวของบ้านเจ้านายเหมือนกำลังฟังเรื่องเล่าจากผู้เฒ่าผู้แก่ โฟล์คอมยิ้มเมื่อเห็นเธอยืนฟังตาแป๋ว เขาพาเธอเดินไปดูห้องทำงานของคุณเบนซึ่งอยู่ด้านในสุด ถัดมาจึงเป็นห้องของคุณเบล

          “มันเคยเป็นห้องนอนเขานั่นล่ะครับ พอย้ายไปอยู่คอนโด ก็ใช้ห้องนอนเป็นห้องทำงานแทน” โฟล์คเปิดประตูให้เธอได้เห็นข้างใน

          “แล้วเขาไม่ล็อคห้องกันเลยเหรอ ถ้าเอกสารหายทำไงกันล่ะ”

          “ก็ซวยไป” ลินดาทำตาโต โฟล์คหัวเราะ   

          “ก็ไม่ขนาดนั้น เอกสารสำคัญส่วนใหญ่จะอยู่ในตู้” เขาชี้ให้ลินดาดูตู้เหล็กเก็บเอกสารที่ตั้งอยู่ชิดผนังตรงมุมห้อง “แต่กุญแจก็อยู่ข้างล่างในห้องตัดต่อนั่นล่ะ ไม่รู้สิ มันยังไม่สำคัญขั้นสุดยอดมั้ง ก็เลยไม่ต้องปิดบังอะไรเท่าไหร่ บางทีถ้าเจ้านายไม่เข้าออฟฟิศ แล้วทางช่องโทรเข้ามาถามอะไรที่บริษัท ผมแค่โทรบอกเขาแล้วก็ขึ้นมาหยิบเอกสารดูได้เลย”

          “งานคุณดูเยอะจังนะคะ” ลินดาถาม

          “ครับ เดี๋ยวก็มีคุณมาช่วยแล้วไง ผมก็ทำงานหลักของผมไป” โฟล์คยิ้ม

          “แล้วเหงาไหม ก่อนนี้น่ะ ฉันเห็นมีคุณอยู่คนเดียว”

          “เหงาสิ มากด้วย แต่ก็อยู่ได้ ทำงานไป” โฟล์คยิ้ม ถึงว่าทำไมดูเขาต้อนรับเธอดีจังเลย นอกจากอัธยาศัยที่เขามีเป็นทุนเดิมแล้ว โฟล์คคงอยากให้มีใครอยู่เป็นเพื่อนที่ทำงานด้วยบ้าง

          “ฉันคุยไม่ค่อยเก่งหรอกนะ อาจจะไม่ได้ช่วยให้หายเหงาได้สักเท่าไหร่”

          “ไม่มีปัญหาเลย แค่หันมาเจอใครบ้างก็พอแล้ว” โฟล์คมักจะอมยิ้มทุกครั้งที่เขาพูดจบประโยค ลินดาชอบแววตาของเขา มันดูร่าเริง จริงใจ เหมือนไม่มีอะไรซ่อนเร้น

          “ก็ประมาณนี้ครับ ส่วนชั้นสามนั่นผมไม่เคยขึ้นไป เป็นห้องส่วนตัวของคุณยาย แต่เดี๋ยวนี้ท่านคงแข้งขาไม่ค่อยดีล่ะมั้ง เลยย้ายมานอนข้างล่าง เลยโต๊ะทำงานที่อยู่นอกห้องตัดต่อไปที่มีม่านพลาสติกกั้นน่ะ คุณยายนอนดูทีวีอยู่ด้านหลังนั่นทุกวัน” ลินดาฟังเขาพูดแล้วพยักหน้าตามเป็นพักๆ ระหว่างที่ลงบันไดกลับมาที่ชั้นล่าง

          “เอ้อ โฟล์ค ฉันลืมถาม”

          “ครับ”

          “คุณทันคนที่ทำตำแหน่งฉันตั้งสองคนก่อนหน้านี้ ส่วนฉันเพิ่งเรียนจบมาได้ยังไม่ถึงปี ฉันควรต้องเรียกคุณว่าพี่นะ”

          “ไม่ต้องหรอก ผมเพิ่งอายุ 22 เอง แต่ผมไม่ได้เรียนจบเหมือนคนอื่นเขา โชคดีที่มีโอกาสได้เริ่มงานเร็ว ผมวุฒิไม่สูงแต่ความจำดี เรียนรู้งานเร็วครับ นี่ไม่ได้ชมตัวเองนะ ผู้ใหญ่เขาบอกมา คนที่ฝากผมเข้าทำงานกับคุณเบลน่ะ” ลินดาได้ฟังแล้วก็ไม่แน่ใจว่าควรจะถามต่อดีไหม ว่าผู้ใหญ่คนนั้นคือใคร เธอจะต้องรู้จักด้วยรึเปล่า

          “พี่โจ ผมตอบให้เลย เดี๋ยวคุณต้องถามแน่” ลินดายิ้มอ่อนๆ เธอรู้สึกเซอร์ไพรส์ที่โฟล์ครู้ว่าเธอกำลังสงสัยอะไร แต่คำตอบของโฟล์คก็ยังไม่ได้ชัดแจ้งเท่าไหร่ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเธอคงได้รู้จักเขา ในเมื่อเขาฝากคนเข้ามาทำงานได้ เขาก็คงเป็นเพื่อนของเจ้านายเธออีกที

          ทั้งคู่เดินลงมาถึงชั้นล่าง อ้อมข้างตัวบ้านกลับมาทางเก่าก่อนที่จะขึ้นชั้นสองมาด้วยกัน เมื่อลงมาถึงโฟล์คก็เห็นว่าคุณเบลมาถึงแล้ว เขากำลังเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้องตัดต่ออยู่

          “สวัสดีครับ คุณเบล”

          “สวัสดีค่ะ” ทั้งสองคนทักทายผู้จัดการในนามที่โฟล์คได้เกริ่นๆ เอาไว้ให้ลินดาทราบ

          “อ้าว มาแล้วเหรอ นั่งรอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมไปคุยรายละเอียดด้วย” เขายังจดๆ จ้องๆ อยู่ที่หน้าจอเมื่อเครื่องพร้อมทำงานแล้ว ลินดาเดินไปนั่งที่โซฟา 

          “ฟุตเทจที่มาเลเซียแคปเสร็จรึยัง”

          “ยังไม่ได้แคปเลยครับ ว่าจะเริ่มวันนี้ล่ะ พาน้องใหม่ไปดูห้องน้ำกับรอบๆ ตัวบ้านมา”

          “ต้องพาไปดูห้องน้ำด้วย? มันมีอะไรพิเศษเหรอ”

          “โธ่คุณเบล ก็เผื่อเธอไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนไง ละลายพฤติกรรมน่ะ” คุณเบลหัวเราะ โฟล์คนั่งลงตรงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ ตอนนี้จอมอนิเตอร์ทั้งสี่จอถูกเปิดพร้อมทำงานแล้วทั้งหมด คุณเบลเดินออกจากห้องตัดต่อมาแล้วเลื่อนประตูปิด

          “โอเคครับ ผมชื่อเบล คุณคงรู้แล้ว ทีนี้เรื่องงานเรา...” เขานั่งลงที่โซฟาข้างๆ ลินดา “ผมจะบอกคร่าวๆ ก่อน คือเราเป็นโฮมออฟฟิศ เป็นบริษัทเล็กๆ ไม่ได้มีโครงสร้างใหญ่โตอะไร แต่เราก็ทำผลงานออกมาได้ดี ทางช่องกล่าวชมมาเสมอๆ ฉะนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องความมั่นคงนะ สัญญาของปีนี้เราก็ได้เซ็นเรียบร้อยแล้ว หน้าที่คุณหลักๆ ก็จะเป็นเรื่องภาษา ฉะนั้นทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับภาษา คุณต้องรับหน้าที่ทั้งหมด อาจจะมีการทำจดหมาย ติดต่อปลายทางต่างประเทศ ออกทริปประสานงานกอง คิดว่าไหวไหม”