Like the Deserts Miss the Rain ไออุ่นรัก

Like the Deserts Miss the Rain ไออุ่นรัก

last updateDernière mise à jour : 2025-12-07
Par:  smithComplété
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
Notes insuffisantes
81Chapitres
1.0KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในยุคที่ Social Media ยังไม่ได้เฟื่องฟูอย่างในปัจจุบัน การได้งานในบริษัทที่ผลิตรายการโทรทัศน์จึงยังเป็นฝันของหลายๆ คน ลินดาได้มีโอกาสเข้าไปทำงานที่ Eye Opening Media และชะตารักเจ้ากรรมดันพาให้เธอได้พบกับเจ้านายที่เป็นชายในฝัน เธอตั้งใจส่งข้อความบอกข่าวดีทั้งเรื่องงานและเรื่องเจ้านายที่รักให้กับเพื่อนสนิท แต่ดันส่งผิดไปหาเจ้านายโดยตรง และในโปรเจ็คต์แรกที่ได้รับมอบหมาย ลินดายังได้ออกเดินทางไปถึงประเทศจอร์แดนเคียงข้างไปกับชายในฝันคนนี้อีกด้วย กลางบรรยากาศโรแมนติคกลางทะเลทรายวาดิรัม ความตระการตาพาฝันของ เดอะ เทรเชอรี กรุงเพตรา ลินดาจะกลับมาพร้อมหัวใจที่พองฟูได้หรือไม่

Voir plus

Chapitre 1

1

村田明里(むらた あかり)は不思議でたまらなかった。昨夜、夫である二宮潤(にのみや じゅん)はベッドの上で自分を激しく翻弄した。一体どうしたっていうんだ。

そして今朝、明里は理由を知った。

潤の弟・二宮隼人(にのみや はやと)が婚約するのだ。

しかも、その女性は潤の初恋の相手だった。

つまり、潤が長年想いを寄せていた女性が、彼の弟と結婚することになるのだ。

なんとも皮肉な話だ。

昨夜、潤が自分の腰を掴み、赤い目で、まるで狂ったように何度も激しく抱いてきたことを思い出し、明里は言いようのない虚しさに襲われた。

明里が階下に降りると、既に身支度を整えた潤が出かけるところだった。

190cm近い長身は、それだけで威圧感を与えていた。

長年、高い地位にいるせいか、彼の整った顔立ちよりも、その強いオーラに目が行きがちだった。

しかし、実際は、潤の顔立ちは端正で、どんなに冷徹な表情をしていても、美男子であることは隠しきれない。

さらに、広い肩幅に細い腰、スラリと伸びた長い脚は、高級スーツに包まれ、力強さと自信を醸し出している。

二宮家の御曹司である夫は、落ち着き払っていて、常に冷静沈着であることを、明里はとっくに知っていた。

まるでこの世に、彼の感情を揺さぶるものは何もないかのようだった。

ただ一人、あの女性を除いては……

明里は胸に込み上げる苦しさを押し込め、潤を見ないようにして、ダイニングへと向かった。

潤は明里を一瞥すると、カフスボタンを直し、そのまま出て行った。

二人は一言も言葉を交わさなかった。

ドアが閉まる音を聞き、明里は苦笑いした。胸に、じんわりと痛みが広がる。

こんな冷え切った結婚生活を受け入れられると思っていたのに……

自分の気持ちはどうすることもできなかった。この男に、少しずつ心を奪われていく。

明里は朝食を食べるものの、味も分からず、ぼんやりとしていた。

スマホが鳴り、明里は出ると、席を立った。「すぐ行きます」

午後になり、明里は研究所で疲れ切っていた。

これまで息の合った岩崎凪(いわさき なぎ)と組んでいたのに、彼は突然異動になり、新しく来た田中俊介(たなか しゅんすけ)はデータ分析が苦手だった。

一人で二人の仕事を抱え、さらに心のモヤモヤも重なり、余計に疲れていた。

仕事を終え、スマホを見ると、潤からメッセージが届いていた。【今夜、屋敷へ戻れ】冷淡な短い文字だった。

隼人と清水陽菜(しみず ひな)の婚約発表だろうと明里は思った。

隼人は、潤の異母兄弟だ。

そして陽菜は、潤が忘れられない女性だった。

兄弟が同じ女性を好きになるなんて。

今夜の夕食は……きっと一触即発の空気になるだろう。

二宮家の屋敷に着いた明里は、玄関を入ろうとしたところで、角に佇む潤と陽菜を見つけた。

少し離れていたため、何を話しているのかは聞こえなかった。

しかし、潤がプレゼントの入った袋を陽菜に渡すのが見えた。

陽菜の顔は、幸せそうな笑みに満ちていた。

彼女は、守ってあげたくなるような顔を上げていた。その表情は、明里が見慣れた、か弱い乙女の表情そのものだった。

一方、潤は、この角度からは横顔しか見えないものの、高い鼻筋と引き締まった顎、そして少しだけ上がった口角が印象的だった。

明里と一緒にいる時には決して見せない笑顔だった。

明里の心は、締め付けられるような痛みを感じた。

明里は爪を手のひらに食い込ませ、視線を逸らし、階段を上った。

ヒールが石段に当たる小さな音が響いた。

その音に気づいた潤は、こちらを振り返った。先ほどの笑顔は消え、冷たい視線で、表情も硬かった。

明里は潤を見ずに、ドアを開けた。

そして、潤は立ち去ろうとした。

その時、陽菜が潤に声をかけた。「潤さん、明日の午後は時間ある?隼人は彼の先生のとこに行くから、一緒に動物病院付き合ってくれない?」

潤は低い声で答えた。「明日の午後は会議があるんだが……ちょっと確認してみる。とにかく、早く中へ入るんだ。寒いだろ」

陽菜は微笑んで言った。「潤さん、先に入ってね。隼人に電話する」

潤が去るのを見届けると、陽菜の口元に笑みが浮かんだ。それは、自信に満ちた、勝ち誇ったような笑みだった。

リビングに入った明里の耳に、嫌味な声が飛び込んできた。

「食事に来るのに、何度も催促させるなんて、どういうつもり?二宮家の嫁なら、もっと自覚を持つべきでしょう。結婚したら、家で夫を支え、子供を育て、家事をするのが当たり前なのに、外で仕事をするなんて、みっともないわ!」

明里が視線を向けると、潤の継母である九条真奈美(くじょう まなみ)がソファに座っていた。いかにも裕福な貴婦人といった雰囲気だ。

しかし、言葉は辛辣で、傲慢だった。

二宮家は大きな家業を抱えており、潤の祖父である二宮和夫(にのみや かずお)が亡くなってからは、潤が中心となって切り盛りしていた。

真奈美は継母であり、潤とは折り合いが悪く、当然、二宮家の財産は全て自分の息子に相続させたいと思っていた。

彼女は潤が嫌いだったし、明里も嫌いだった。

当時、和夫の指示で潤と明里が結婚することになった時、誰もが村田家は二宮家には釣り合わないと思っていた。

ただ一人、真奈美だけは、この結婚を喜んでいた。

潤が身分の低い女性と結婚すればするほど、隼人が釣り合う相手と結婚して家業を継ぐのに有利になるからだ。

今の息子の婚約者には、真奈美はとても満足していた。

清水家には息子が二人いるが、娘は陽菜一人だけなので、とても大切にされていた。

陽菜の上には二人の兄がおり、二人とも彼女をとても可愛がっていた。そして、将来は隼人の助けとなるだろう。

こうして比べてみると、明里は何の取り柄もない女に見えた。だから、誰もいない時は、真奈美は遠慮なく明里に辛く当たった。

しかし、真奈美が言い終わるか終わらないかのうちに、潤が明里の背後に現れた。

彼は手を伸ばし、明里の背中に手を当て、冷たく言った。「ここで何をしている?入れ」

明里は潤の手を避け、中へ入った。

潤は握り拳を作り、指の関節が白くなった。

真奈美は立ち上がり、上品な笑みを浮かべて言った。「潤、いらっしゃい。もうすぐ食事よ」

潤は真奈美に向かって冷たく言った。「なぜリビングにいるんだ?キッチンにいるべきだろ?二宮家に嫁いできたなら、夫を支え、子育てをし、家事をするのが当たり前だろ!」
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
81
1
ตุลาคม ปี 2001 หน้าหนาวเมื่อปีกลาย อากาศเย็นจัดผิดปกติจากที่เคยเป็นมา เขาว่ากันว่าเป็นเรื่องแปลกเมื่อโลกได้เข้าสู่สหัสวรรษใหม่ ลินดายังนึกถึงอุณหภูมิ 11.7 องศาเซลเซียสในตำนานซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ที่ใครๆ ก็ยังพูดถึงกันอยู่แม้เวลาจะล่วงเลยมาเกือบปีแล้ว และเมื่อถึงเวลาที่ฤดูหนาวของปีนี้ได้แวะเวียนมาถึง เธอจึงนึกย้อนไปถึงบรรยากาศที่แปลกไปในครั้งนั้น เช้าวันนั้นเธอตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกวูบวาบ อากาศในห้องนอนที่เธอซุกกายลงนอนบนเตียงทุกๆ คืนเช้านี้มันอึงอลแปลกๆ เธอรู้สึกอ่อนเพลียคล้ายคนนอนไม่พอ เธอส่องกระจกสำรวจตัวเองแล้วขมวดคิ้ว เพราะใบหน้าของเธอนั้นดูไม่สดชื่นเท่าไรนัก ริมฝีปากที่เคยแดงสดกลายเป็นสีชมพูซีดๆ ผิดกับวันก่อนๆ ที่เธอจะตื่นขึ้นมาอย่างสดใสแม้จะยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตา เธอยังคงไม่เร่งรีบทำอะไรเพราะวันนี้ไม่มีธุระปะปังที่ไหน นัดเดทกับใครต่อใครก็ไม่มีอย่างสาวรุ่นคนอื่นเขา เธอเข้าไปทำธุระเล็กน้อยในห้องน้ำแล้วจึงออกมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะหยิบไดอารี่ออกมาบอกสวัสดีเช่นทุกวัน “นี่แก ทำไมไม่ใส่เสื้อกันหนาว เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก พ่อฉันบอก” เสียงเด็ก
Read More
2
เธอเลือกเรียกรถแท็กซี่ให้ไปส่งตามที่อยู่ของบริษัทที่กำลังจะไปสัมภาษณ์งานวันนี้ วันดีๆ ที่ต้องสวย ต้องสดใหม่ ให้ทุกคนเห็นว่าเธอพร้อมและเหมาะสมขนาดไหนในตำแหน่งที่จะมอบให้ เอาไว้ถ้าได้งานแล้วค่อยนั่งรถประจำทางมาก็ได้ ลินดาจ่ายเงินให้โชเฟอร์เสร็จเรียบร้อยเมื่อถึงที่หมาย เธอลงจากรถมายืนหน้าบ้านเลขที่ตามที่อยู่ที่ฝ่ายบุคคลให้ไว้ เธอพยายามมองหาป้ายชื่อบริษัท ซึ่งตรงไหนก็ไม่เห็นมี ใช่แน่เรอะ เธอถามตัวเองในใจเพราะดูยังไงนี่มันก็บ้านคนชัดๆ ลินดาลองกดกริ่งดู สักพักประตูเล็กกลางรั้วเหล็กทาสีเหลืองมัสตาร์ดจึงเปิดออก “สวัสดีครับ” ผู้ชายคนหนึ่งโผล่หน้าออกจากประตูมา เขายังหนุ่มมาก ลินดาประเมินจากหน้าตาแล้วเขาก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ “สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งาน ไม่รู้มาผิดที่รึเปล่า ไม่ทราบนี่ใช่บริษัทอาย โอเพนนิง มีเดียรึเปล่าคะ” เธอถามเขาอย่างไม่แน่ใจ “อ้อ ใช่ครับ เชิญข้างในก่อนนะ” เขาเปิดประตูอ้าออก แล้วผายมือเชื้อเชิญลินดาเข้าไปในบ้านอย่างยินดีต้อนรับ “ขอบคุณค่ะ” “งงใช่ไหม ตอนมาถึง” เขาถอดรองเท้าไว้หน้าประตูอีก
Read More
3
“ขอบคุณมากค่ะ งั้นวันนี้คงเท่านี้ใช่ไหมคะ” คุณเบลยิ้มแล้วพยักหน้าเป็นคำตอบ ลินดาลุกขึ้นยืน หยิบข้าวของที่วางไว้ข้างตัวเตรียมจะกลับบ้าน คุณเบลเปิดประตูรอให้เธอเดินนำออกมาก่อน เธอไม่ได้หันกลับไปมองทางโฟล์คเลย วินาทีนี้เธอได้แต่พยายามสำรวมอาการให้มากที่สุดขณะที่ออกมาใส่รองเท้า “ฉันลาแล้วนะคะ หวังว่าจะได้ยินข่าวดี” ลินดาพยายามสังเกตสีหน้าท่าทางของคุณเบลให้ละเอียดที่สุด เผื่อว่าคำตอบของเขาจะเผยออกมาด้วยภาษากายทางใดบ้าง แต่ก็ไม่มีเลย เขายังตอบสั้นๆ เพียงว่า ครับ แล้วก็อมยิ้มน้อยๆ เหมือนอย่างเดิม เขาเดินมาส่งเธอจนพ้นประตูรั้วแล้วจึงกลับเข้าไป ลินดาเดินย้อนกลับมาทางเดิมที่เธอนั่งแท็กซี่เข้ามาจนถึงริมถนนใหญ่ ใจของเธอเหี่ยวแห้งไปหมด พรุ่งนี้คงต้องกลับไปเข้ากะสินะ เธอพ้อกับตัวเองอยู่ในใจ ระหว่างรอรถแท็กซี่ เธอหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าขึ้นมาแล้วเปิดเครื่อง ตามคาด มีข้อความจากเจสซีเข้ามา เมื่อเรียกรถได้ บอกที่หมายปลายทางกับโชเฟอร์เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วเธอจึงโทรกลับไปหาเพื่อนสนิท “ฮัลโหล เป็นไงบ้าง ข่าวดีไหมยะหล่อน” เจสซีรับสายเธอด้วยน้ำเสียงเริงร่า
Read More
4
ลินดาและเจสซีเดินขึ้นบันไดมาด้วยกัน อพาร์ทเมนต์ที่ลินดาเช่าอยู่ตั้งแต่สมัยเรียนนั้นเป็นตึกสี่ชั้น มีชั้นล่างสุดเป็นร้านหนังสือตกแต่งภายในร้านด้วยไม้สังเคราะห์ มีดวงไฟแบบฝังเข้าไปในฝ้าสีวอร์มไวท์ พอเริ่มค่ำแสงไฟในร้านจะเริ่มโดดเด่นชัดเจนขึ้นเมื่อไม่มีแสงแดดมาแย่งความสว่างไป ทางเข้าอพาร์ทเมนต์เป็นทางเข้าคนละทางกันกับที่ใช้เข้าร้านหนังสือ เจ้าของทำทางเดินแคบๆ พอเดินสวนกันได้สำหรับผู้เช่าอาศัยให้เดินผ่านขึ้นตึกไปโดยไม่ต้องทะลุเข้าไปในตัวร้าน มีกล้องวงจรปิดเพื่อความปลอดภัยคอยจับภาพทุกมุมไว้โดยไม่มีมุมอับสายตา เจสซีหัวเราะหึๆ เบาๆ ในลำคอขณะกำลังเดินขึ้นมา “ขำอะไรเหรอ” ลินดาถาม “ไม่เหงากันหรือไงนะ” “เหงายังไง” “อ้าว ก็ดูสิ อพาร์ทเมนต์ให้เช่า มีสี่ชั้น ชั้นล่างเป็นร้านหนังสือ ชั้นสองถึงชั้นสี่เป็นห้องพัก ชั้นละห้อง! มีผู้เช่าทั้งตึกเบ็ดเสร็จสามคน! ฉันจะบ้าตาย” ลินดาหัวเราะตามในลำคอ เมื่อถึงชั้นสามเธอจึงไขเปิดประตูห้อง “ไม่ต้องเคาะเหรอ” “ไม่ต้อง เมื่อเช้าเคาะไปแล้ว ไม่เห็นจะเฮงเลย” เจสซีมองดูสีหน้าที่ผิดหวังของเพื่
Read More
5
เจสซีนั่งเล่นอยู่กับลินดาที่ห้องจนมืดค่ำ ลินดาเริ่มหิวขึ้นมาอีกรอบแล้ว ตั้งแต่ก่อนเที่ยงที่ลินดาสัมภาษณ์งานเสร็จแล้วกลับมาบ้าน นอกจากสลัดคนละชามนั้นแล้วทั้งคู่ก็ยังไม่ได้กินอะไรอย่างอื่นด้วยกันอีก ลินดาอยากใช้วันหยุดวันนี้ให้เต็มที่ โชคดีเหลือเกินที่มีเพื่อนสนิทที่รู้ใจมาอยู่เป็นเพื่อนในเวลาที่ฟ้าไม่สดใสอย่างนี้ ลินดาไม่มีปัญหากับการต้องอยู่คนเดียว เพียงแต่ถ้าหากจะมีใครมาอยู่ใกล้ๆ ด้วยเป็นเวลานานเกินสองสามชั่วโมง เธอขอให้เขาเป็นคนที่เข้าใจตัวตนของเธอ ลินดาไม่แน่ใจหรอกว่าเจสซีเข้าใจเธอรึเปล่า แต่เจสซีเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วทำให้ลินดารู้สึกร่าเริงไปด้วย เธอเป็นคนมีอามณ์ขัน เห็นอะไรก็ตลกไปหมด “หิวอีกแล้วล่ะเธอ” ลินดาบอกกับเจสซีที่นอนคว่ำอ่านหนังสืออยู่บนเตียงของลินดาอย่างสบายอารมณ์ “ลงไปหาอะไรกินไหมล่ะ แต่ฉันจะกลับเลยนะ” “ได้ เดี๋ยวฉันไปส่ง” “ไปส่งอะไร ฉันขับรถมา” “ก็ไปส่งที่รถไง” “โอ้ย ไม่ต้องหรอก ก็เดินลงไปด้วยกัน ถ้าเธอเจออะไรที่อยากกินก็แวะซื้อ ฉันก็เดินเลยไปเอารถ แล้วไว้เจอกันคราวหน้า ง่ายไหม ทำไมชอบทำอะไร
Read More
6
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง” ลินดากล่าวทักทายหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินตรงเข้ามาที่เคาน์เตอร์ลงทะเบียน “มาหาหมอ” ผู้หญิงคนนั้นตอบลินดาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ลินดาพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีนอบน้อมเช่นทุกวัน “ค่ะ ไม่ทราบเคยมารักษาที่นี่ไหมคะ” “ไม่เคย” “งั้นรบกวนคุณผู้หญิงช่วยกรอกเอกสารก่อนนะคะ และขอบัตรประจำตัวด้วยค่ะ” ลินดาหยิบแบบฟอร์มมาหนีบเข้ากับคลิปบอร์ดแล้วส่งให้เธอ เธอรับไปดู “มีภาษาอังกฤษไหม” เธอถามลินดากลับมา “อ้อ มีค่ะ สักครู่นะคะ” ลินดารีบหยิบแบบฟอร์มภาษาอังกฤษมาสลับเปลี่ยนให้เธอใช้กรอก เธอส่งใบขับขี่กลับมาให้ลินดา “คุณผู้หญิงสามารถนั่งกรอกเอกสารสบายๆ ที่โซฟาได้นะคะ” “กรอกตรงนี้ล่ะ นั่งไหนก็ไม่สบายหรอก เพราะฉันไม่สบาย” เธอเริ่มกรอกรายละเอียด ลินดารับใบขับขี่จากเธอมาถ่ายเอกสาร เธอแอบเหลือบไปเห็นว่าพี่แอน รุ่นพี่ในแผนกกำลังมองเธออยู่ ลินดาอมยิ้มให้พี่แอนเล็กน้อยแล้วหันกลับมารีบถ่ายเอกสารให้เสร็จ “คนไข้เป็นอะไรมา” พี่แอนเดินเข้ามาถามเธอเงียบๆ “หนูยังไม่ได้ถามเลยค่ะ” “เอ
Read More
7
ทันทีที่เห็นว่านาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงแล้ว ลินดาก็ผลุบเข้าห้องพักหลังแผนก หยิบกระเป๋าแล้วร่ำลาทุกคนที่เธอก็ไม่รู้ได้ว่าพวกเขาอยากจะพูดคุยกับเธอบ้างไหม “หนูไปก่อนนะพี่แก๊ป” เธอเดินออกมาลาเขาที่หน้าเคาน์เตอร์ “กลับบ้านดีๆ ล่ะ ได้เรื่องยังไงก็บอกกล่าวกันบ้างนะ อย่าหายไปเลย” แก๊ปทำหน้าตามีเลศนัย “อะไรพี่ พูดอะไรหนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ลินดาตอบเขาทั้งที่หลบสายตา หรือพี่แก๊ปจะรู้ว่าเธอไปสัมภาษณ์งานมา งานที่เธออยากลองทำดูแต่การสัมภาษณ์ก็ผ่านไปได้ไม่ดีนัก พี่แก๊ปอมยิ้มแล้วพยักหน้า เขาจะพยายามเชื่อที่ลินดาโกหกแล้วกัน ก่อนออกจากประตูเลื่อนอัตโนมัติตรงทางเข้าหลักหน้าโรงพยาบาล เธอหันกลับมามองแก๊ปอีกครั้ง เขายังมองตามเธอมาจนถึงตรงนี้ ลินดาหันกลับมาแล้วอมยิ้มอยู่คนเดียว บ่ายสองโมง แดดในฤดูหนาวยังคงแรงจ้าสะท้อนพื้นถนนจนลินดาต้องหรี่ตาเดินดุ่มๆ มาที่สถานีรถไฟฟ้า ระหว่างทางเธอยังคิดถึงคำพูดของเจสซี ว่าถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ก็ออกมาก่อนเลยก็ได้ แล้วค่อยหางานใหม่ ค่าห้องก็เพิ่งจ่าย นี่ก็เพิ่งขึ้นเดือนใหม่ไม่กี่วัน ไม่น่าจะเดือดร้อนอะไรมาก
Read More
8
ฟ้ายังคงมืดสนิทแม้ใกล้จะหกโมงเช้าแล้ว ตามธรรมดาของฤดูหนาวที่ช่วงเวลากลางคืนจะยาวนานกว่าเวลากลางวัน พระอาทิตย์วันนี้คงจะโผล่พ้นขอบฟ้าในอีกไม่ช้า ผิดกับลินดาที่ตื่นขึ้นพร้อมรับวันใหม่ตั้งแต่ตีห้าเศษๆ เพื่อจะเริ่มงานวันแรกในที่ทำงานใหม่ซึ่งเธอดีใจเหลือเกิน ลินดาเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาอะไรเบาๆ กินรองท้องก่อนออกจากบ้าน ถุงบะหมี่ที่ซื้อมาเมื่อวานซืนยังอยู่ดีไม่มีทีท่าว่าจะเน่าบูด แต่ลินดาก็เลือกที่จะทิ้งมันไป แล้วหยิบถ้วยโยเกิร์ตมาเปิดกินแทน เมื่อฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างได้ที่ ลินดาจึงปิดไฟในห้องเมื่อเห็นว่าแสงเทียมๆ จากหลอดไฟนั้นไม่จำเป็นอีกต่อไป เธอเดินไปที่ริมหน้าต่างพร้อมถ้วยโยเกิร์ตในมือแล้วนั่งลงที่ขอบหน้าต่าง มองลงมาที่ถนนในซอยห้องพักแล้วกินโยเกิร์ตต่อจนหมดถ้วยอย่างสบายใจ ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ชอบที่นี่นัก มันเงียบสงบแบบไม่รู้จักเหงา ผู้คนบางตาแต่ก็มากพอให้รู้สึกถึงความเป็นชุมชน เธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่สมัยเรียน รู้จักคุณเชอร์รีเจ้าของที่พักมาได้ก็หลายปีตั้งแต่เริ่มเข้ามาอยู่ แต่ก็ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอมากไปกว่าชื่อและหน้าตาของเธอ ส่วนคุณเชอร์รีก็ไม่เคยถามอะไรซอกแซกเกี่
Read More
9
“จริงๆ ชั้นสองนี้เราไม่ค่อยได้ขึ้นมาใช้งานเท่าไรหรอก แต่ผมพามาดูจะได้รู้เผื่อเจ้านายให้ขึ้นมาหยิบอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้ บางทีเขาลืมเอกสารไว้บนโต๊ะแล้วเผอิญติดสายอยู่อะไรทำนองนั้น” โฟล์คอธิบายระหว่างที่ทั้งคู่เดินขึ้นบันไดมาชั้นสองด้วยกัน “แล้วปกติคุณเบนกับคุณเบลเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ” ลินดาถามเมื่อเห็นว่าคราวก่อนคุณเบลมาถึงทีหลังเธอและยังต้องเอารถไปจอด ส่วนคุณเบน โฟล์คก็บอกว่าวันนี้เขายังไม่มา “ครับ พอเริ่มโต เริ่มทำงาน เขาก็ออกไปอยู่คอนโดกัน สไตล์คนหนุ่มน่ะ ต้นตระกูลคุณพ่อของเจ้านายเราเป็นมหาดเล็กเก่าในวังตั้งแต่สมัยไหนก็ไม่รู้ คงมีเงินทุนเตรียมไว้ให้ลูกๆ ทำธุรกิจตอนเรียนจบ อันนี้คุณยายเคยเล่าให้ฟังตอนทานข้าวด้วยกัน แต่ผมก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้” ลินดาฟังเขาเล่าเรื่องราวของบ้านเจ้านายเหมือนกำลังฟังเรื่องเล่าจากผู้เฒ่าผู้แก่ โฟล์คอมยิ้มเมื่อเห็นเธอยืนฟังตาแป๋ว เขาพาเธอเดินไปดูห้องทำงานของคุณเบนซึ่งอยู่ด้านในสุด ถัดมาจึงเป็นห้องของคุณเบล “มันเคยเป็นห้องนอนเขานั่นล่ะครับ พอย้ายไปอยู่คอนโด ก็ใช้ห้องนอนเป็นห้องทำงานแทน” โฟล์คเปิดประตูให้เธอได้เห็นข้าง
Read More
10
ลินดานิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเบลอธิบายถึงเนื้องานที่เธอต้องรับผิดชอบ ทำเอกสารอะไรน่ะไม่มีปัญหา แต่ต้องไปต่างประเทศเนี่ยสิ ไปประสานงานกองเชียวเหรอ มันฟังดูสลักสำคัญเกินไปไหมสำหรับเด็กใหม่อย่างเธอ “ได้ค่ะ” เธอตอบไปอย่างมั่นใจแม้ข้างในจะเป็นตรงกันข้าม “ไม่ทราบมีพาสปอร์ตรึยังครับ” เบลถามต่อ “ยังเลยค่ะ” “งั้นวันสองวันนี้ไปทำไว้เลยนะ” ลินดาพยักหน้า เธอเริ่มหวั่นๆ อยู่ในใจ แม้จะเชื่อมั่นว่าตัวเธอมีศักยภาพเพียงพอ แต่ดูอะไรๆ มันดำเนินไปไวเหลือเกินสำหรับวันแรกในที่ทำงาน นี่ก็ต้องไปทำพาสปอร์ตรอไว้แล้ว “ได้ค่ะ ไปในเวลางานเลยเหรอคะ” ลินดาถามเบล “ใช่ครับ ไปได้ ไม่มีปัญหา ผมเป็นคนอนุญาต” “ค่ะ” “วันนั้นตอนเห็นหน้าผม คุณดูชะงักไป มีอะไรรึเปล่า” เบลถามเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เปล่าหรอกค่ะ พอดีวันนั้นโฟล์คบอกว่าคุณเบลจะเป็นคนสัมภาษณ์ เห็นว่าชื่อเบลฉันก็นึกว่าคุณจะเป็นผู้หญิง พอเจอตัวจริงก็เลยแปลกใจนิดหน่อย นิดเดียวจริงๆ ค่ะ” ลินดากางนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ให้อยู่ห่างกันให้น้อยที่สุดเพื่อประกอบการอธิบาย “ชื่
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status