first impression

เสียงของหญิงสาวกับชายหนุ่มดังขึ้นมาก่อนที่จะเดินถึงโต๊ะอาหารพร้อม ๆ กัน ร่างเล็กหยุดมองร่างสูงไปชั่วขณะ...ชายหนุ่มผิวสองสี ผมดำขลับเงางาม ดวงตาสีดำเข้ม หางตาเฉี่ยวคล้ายสุนัขจิ้งจอก จมูกโด่งเป็นสันช่างเหมาะเจาะกับใบหน้าเรียวคล้ายตัว V

จันทร์เจ้าขาเหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอยอมรับว่าคนที่กำลังสบตากันอยู่หน้าตาดีไร้ที่ติจริง ๆ แต่แล้วเธอก็เบือนสายตามายังพาย สีหน้าของเธอกลับมาเรียบนิ่งและเย็นชาเช่นเดิม

ส่วนจาออสนั้น...ยืนนิ่งประหนึ่งโลกไร้แรงโน้มถ่วง

เขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็นทางสีหน้า เพียงแต่...อยู่ดี ๆ ก้อนหน้าอกด้านซ้ายก็กระตุกแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าสีน้ำผึ้งของชายหนุ่มค่อย ๆ เจือไปด้วยสีแดงระเรื่อ

'ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก'

........................

เพื่อนของพวกเขาถูกใจรุ่นน้องตั้งแต่แรกพบ มีหรือที่เพื่อน ๆ บนโต๊ะจะไม่สังเกตเห็น

"เจ้าขา-ออส...นั่งลงก่อนสิ"

เจ้าสาวป้ายแดงเชิญชวนให้ทั้งสองนั่งลง

"ค่ะ"

น้องรหัสของพายนั่งลง ใช้ส้อมจิ้มขนมเสน่ห์จันทร์ส่งเข้าปากไปพลาง ๆ

"ออส...จะยืนอึ้งอีกนานไหม นั่งลงก่อนก็ได้ หึ ๆ"

พายเรียกจาออสอีกหน เพราะเจ้าตัวมัวแต่ยืนจ้องหน้าของเจ้าขานิ่ง เมื่อเสียงของพายดังขึ้นอีกรอบ เขาจึงยอมนั่ง แต่จาออสเลือกที่จะนั่งใกล้กันกับเจ้าขา 

"หึ ๆ ยังร้ายเหมือนเดิมเลยนะไอ้ออส"

พลกล่าววาจายียวนเพื่อนสนิท อีกฝ่ายก็ยกคิ้วตอบแบบหน้านิ่ง

"เจ้าขา...นี่พี่ออสนะ...จาออส...เป็นเพื่อนสนิทของพลเขาน่ะ"

"สวัสดีค่ะ"

หญิงสาวยกมือไหว้ตามมารยาท อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตาคมถูกส่งไปสำรวจเรือนร่างอรชรของคนตัวเล็ก เจ้าของส่วนสูง 180 เซนติเมตรใช้สายตาโลมเลียผิวขาวผ่องของจันทร์เจ้าขา

'อึกก'

น้ำลายก้อนใหญ่ถูกกลืนลงคอจนคนที่นั่งข้าง ๆ ได้ยินเสียงชัดเจน

"เก็บอาการหน่อยไอ้เสือ ฮ่า ๆ"

"ไรมึง"

ร่างสูงดึงหน้าก่อนที่พายจะแนะนำรุ่นน้องให้รู้จัก

"ออส...นี่น้องเจ้าขา น้องรหัสฉันเอง น้องเรียนเก่งมาก ๆ เลยแหละ เหมือนฉันสมัยก่อนเลย อิ_อิ"

"โห่! สุดท้ายก็ขิงตัวเอง แหวะ ๆ"

"เงียบปากไปเลยพีท เอ้อ...ออสอยู่คุยกับน้องไปก่อนนะ เดี๋ยวพวกฉันไปยกไวน์ออกมาให้"

"พะ...พาย ให้เด็กยกมาเสิร์ฟก็ได้นี่ ไม่จำเป็นต้องเข้าไปเอาเองเลย"

สามีเอ่ยขัดภรรยา พายขยิบตาข้างซ้ายปริบ ๆ เป็นเชิงสัญลักษณ์เพื่อที่จะบอกอะไรบางอย่างกับพล

"อะ...อ๋อ เออ...เนอะ...ไวน์ก็ไม่ได้สั่งมาแบบถูก ๆ เกิดเด็กมันทำหกคงจะแย่ ไปกันพวกมึง! ไปช่วยกันยกไวน์"

เพื่อนสนิทของพลมองหน้ากันแบบงง ๆ ก่อนที่จะลุกตามพลและพายไป

ณ ห้องเก็บไวน์

"เห้ยไอ้พล ไวน์แค่ไม่กี่แก้ว ถึงกับต้องขนพวกกูมาเลยเหรอวะ ขนมาอย่างกับไวน์มีเป็นคันรถ"

พีทพร่ำบ่นเนื่องจากไม่เข้าใจเหตุผลของสามีภรรยาคู่นี้ ใจจริงเขาอยากจะนั่งมองของสวย ๆ งาม ๆ บนโต๊ะให้อิ่มใจสมกับเป็นชายโสด แต่พลกับพายกลับเรียกเขามาถือไวน์เพียงไม่กี่แก้ว

"เออ! กูก็คิดเหมือนกันกับไอ้พีท แต่จะว่าไปโรงแรมนี้ก็เลิศเนอะ มีที่เก็บไวน์ด้วย สงสัยงานแต่งกู กูต้องจองโรงแรมนี้แล้ว ฮ่า ๆ"

"เก้าเอ๊ยยย แกหาเมียให้ได้ก่อนเถอะ ฮ่า ๆ"

"มันอาจจะเจอแล้วก็ได้นะพาย เมื่อกี้กูเห็นนะว่ามึงแอบมองน้องลิลลี่อะ"

พีทแซวเก้าจนเจ้าตัวยิ้มจนแก้มจะแตกด้วยความเขินอาย แต่ฝีปากไม่ได้กระดากอายด้วยแม้แต่น้อย

"เออ ใช่ ดูไว้นะพวกมึง น้องลิลลี่อะ เมียกู...ในอนาคต หึ ๆ"

"ช่างกล้าาาา...เนาะ!"

พาย พลและพีทเอ่ยประโยคเดียวอย่างพร้อมเพรียงกัน ในตอนแรก พวกเขากะว่าแค่จะเข้ามาหยิบไวน์ แต่คู่บ่าวสาวชวนเพื่อนอีกสองคนคุยอยู่นานสองนาน เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขดังขึ้นในห้องเก็บไวน์ราคาแพง ปล่อยให้คนที่เพิ่งรู้จักกันอยู่ด้วยกันสองต่อสอง...ส่วนลิลลี่ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำตั้งแต่จาออสปรากฏตัวแล้ว

...............

"น้อง...ทำไมนั่งเงียบไปล่ะ...กลัวพี่เหรอ"

"เปล่าค่ะ แค่ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไร"

"หึ ๆ เป็นคนซื่อตรงจังเลยนะ ตอบคำถามก็สั้นห้วน"

"ค่ะ...พี่...จบอะไรมาเหรอคะ"

คนน้องเริ่มสรรหาเรื่องมาพูดคุยกับคนพี่เพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบงัน

"พี่จบบริหาร แต่ไม่อยากสานต่อธุรกิจที่บ้านน่ะ ก็เลยเลือกที่จะเปิดอู่ รับซ่อมรถยนต์ อะไหล่ยนต์ แล้วก็ขายอะไหล่น่ะ"

คนพี่ยังคงเล่าเรื่องราวของตนเองให้น้องฟังไปเรื่อย ๆ สีหน้าของจาออสมีความสุขมากเมื่อเขาได้เล่าถึงอาชีพที่เขารักให้กับคนที่อยากรู้ฟัง เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวหลายครั้ง ชายหนุ่มเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงมาก สมัยเรียนมัธยมปลาย เขามักจะอาสาช่วยช่างแถวบ้านซ่อมรถในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน

เขาไม่หวังเงินทอง เพียงแต่ต้องการที่จะสั่งสมประสบการณ์ให้มีติดตัวเท่านั้น เพราะหวังว่าสักวัน เขาจะสามารถเปิดอู่ซ่อมรถเป็นของตัวเองได้ จาออสพยายามหนีเงาของพ่อที่เป็นนักธุรกิจ แม้เขาจะเลือกเรียนคณะบริหารฯ ตามที่พ่อสั่ง ทว่าเจ้าตัวไม่เคยละทิ้งความฝันของตนเอง ชายหนุ่มใช้เงินเก็บที่มีอยู่เปิดร้านซ่อมรถเล็ก ๆ เมื่อตอนเรียนอยู่ปี 4 เขาขยับขยายมันไปเรื่อย ๆ จนขณะนี้อู่ของเขาเป็นที่รู้จักระดับประเทศ

"โห! พี่เก่งจังเลยนะคะเนี่ย แล้วนี่พี่ก็ต้องแข่งรถเป็นใช่ไหมคะ"

"ใช่...เอ้อตัวเล็ก เร็ว ๆ นี้ก็กำลังจะมีงานใหญ่จัดขึ้นนะ ระดับนานาชาติ พี่ก็ลงแข่งเหมือนกัน เราสนใจใช่ไหมล่ะ ไม่งั้นไม่ถามหรอก"

"ค่ะ...สนใจมากเลยค่ะ เจ้าขาอยากไปดูเขาแข่งรถกันสักครั้ง แต่...คนที่จะเข้าไปได้ คงมีแต่..."

"ไปสิ ไปกับพี่ก็ได้ ถ้าคนอื่นถามก็บอกเขาไปว่า...เป็นรุ่นน้องของพี่ โอเคไหม"

"แต่...จะดีเหรอคะ...เจ้าขาว่า..."

"ดีสิ ตามนี้แหละ นั่นไง! พวกที่เข้าไปเอาไวน์เดินตามกันมานู่นแล้ว :)"

เขาทั้งสองคุยกันถูกคอราวกับว่ารู้จักกันมาเนิ่นนาน เมื่อจาออสได้พูดคุยและทำความรู้จักกับรุ่นน้องตรงหน้ามากขึ้น ก็ดูเหมือนว่าเขาจะถูกใจเจ้าขามากกว่าเดิม

จาออสได้รู้ว่าคนตัวเล็กก็ชอบความเร็วเช่นเดียวกับเขา จึงถือโอกาสชวนไปงานแข่งรถเสียเลย

หน้านิ่ง ๆ ของเขาถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่แปลกไปจากตอนที่ยิ้มให้เพื่อน ๆ โดยที่ตัวของเขาเองก็ไม่รู้ตัว

จันทร์เจ้าขารู้สึกได้ว่าหัวใจพองโตกับการที่จะได้ไปดูนักแข่งทำการแข่งรถในสนามที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ จากคราแรกที่เธอไม่ค่อยกล้าเจรจากับหนุ่มรุ่นพี่ตรงหน้า เพราะเกรงว่าเขาจะรังเกียจฐานะทางบ้านของเธอ...แบบที่เพื่อนผู้หญิงของพี่พายเคยดูแคลนเธอ...แต่จาออสและเพื่อนสนิทของพี่พลไม่มีท่าทีแบบนั้นเลยสักนิด เขาดูเป็นสุภาพบุรุษ...แต่...เจ้าขาก็สันนิษฐานได้ว่าหนุ่มหล่อตรงหน้าคงเจ้าชู้ไม่เบา เพราะเธอเหลือบไปเห็นรอยลิปสติกสีกุหลาบติดอยู่ตรงปกเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่ม ไหนจะคำพูดที่เพื่อนเจ้าบ่าวเคยพูดไว้อีก

'กูว่านะ เจอสาวสวยในงานแล้วลากเข้าห้องน้ำชัวร์'

:

:

ไรเตอร์.

มองบน แหมมม

พี่ออสขาาาาา...หยั่มมาเจ้าชู้เรี่ยราดใส่ลูกเรานะ!! ทีมแม่น้องเจ้าขากำลังจับตาดูเธออยู่นะ หื้มม!!