Roselyn PovPasalo ala una na nang makarating ako sa restaurant kung saan kami magkikita ni Rheigne. Nakakainis pa dahil late na nga ako ay nalate pang lalo dahil sa traffic na yan! Arghh, nakakahiya talaga! I'm so unprofessional!Nang makapasok ako ay nakita ko siyang nakaupo sa isang upuan malapit sa counter. Nakayuko at mukhang kanina pa talaga nag aantay sa akin. Walang pagdadalawang isip na lumapit agad ako.“Uhh, Rheigne? Pasensya na at late ako ah? Traffic kasi at isa pa nalate din ako ng gising.” Pangbungad ko sa kanya sabay kamot sa ulo. Dahan dahan naman siyang nag angat ng tingin sa akin at ngumiti.“No need to sorry. I understand and besides i love waiting kung ikaw naman ang hihintayin ko.” Saad niya. Sus, nambola pa. Napangiti na lang ako sa sagod niya sa akin. Hindi rin maiwasan na mupula ang aking mga pisngi.“Bolero ka talaga HAHAHA, so?” Saad ko at naupo na.“Let's eat first,” saad niya at kinawayan ang waiter. Nang makalapit ang waiter sa amin ay binalingan niya ako
Casper PovI'm here at Henry's bar. After the incident earlier, i decided to go here. Wala din naman akong masiyadong ginagawa sa kompanya ko. I'm now successful and millionaire. But, i'm not happy. Why? Because the woman i love is angry at me. It’s because of the past that i do to her. I don't know how to do, to ease her pain that i’ve done.“Bro, advice ko lang huh? Paano kung tigilan mo muna si Thaliana? Para makapag isip isip siya at malay mo naman siya ang kusang makipag usap sayo.” Henry said.“Oo nga, agree ako sa kanya Cas. Kasi, alam natin na nasaktan siya sa ginawa mo.” Dugtong ni Jules, nagtignan ko si Rheigne ay tanging pagtango lang ang naging tugon niya.“Paano kung ayaw niya na akong makausap kahit kailan? Paano kung ayaw na niya sa akin? Paano kung may iba na siyang mahal? Pare, alam niyong hindi ko kayang mabuhay nang wala siya.” Mahabang saad ko sa kanila.“Kung puro negative ang iisipin mo, eh baka magkatotoo nga.” Sagot ni Jules.Sa sagot na ‘yon ni Jules ay nagin
Thaliana PovDahil sa pagkaka confine ng anak ko sa hospital ay nagpaalam na muna ako sa boss ko, kay Rheigne na mag sisick leave na muna ako dahil may emergency akong kailangan na asikasuhin. Tinatanong pa niya kung ano ‘yon pero hindi ko na lang sinagot.Dahil ayoko. Ayokong malaman niyang may anak kami ni Casper. Kahit pa alam kong mapagkakatiwalaan ko siya ay hindi ko pa rin sasabihin sa kanya.“Tulala ka na naman Thaliana, si Calia ba? Wala ka pa ring mahanap na donor?” Tanong sa akin ng kadadating pa lang na si Roselyn.“Wala pa, sabi naman ng ibang hospital na napagtanungan ko ay mahirap daw talaga makahanap ng blood type na A.” Sagot ko.“Hays, habang naghahanap tayo ay mas magandang thru medicines na lang muna si Calia. Nang sa ganon ay medyo maagapan natin.” Saad ni Roselyn at tinanguan ko.“Salamat Roselyn ha, pati ikaw naiistorbo ko na.” Pagpapasalamat ko sa kanya at bahagya siyang nginitian.“Sus, ikaw pa ba? At isa pa, hindi ko pababayaan ‘yang inaanak ko noh!” Saad niya
Roselyn PovAkala ko sa pagpunta ni Casper dito ay magkakausap na sila ng maayos ng kaibigan ko. Ngunit hindi pa pala. Nang mga nagdaang linggo ay kinukulit ako ni Casper na tulungan siya sa aking kaibigan. Nung una galit pa ako, pero nung pinaliwanag niya sa akin ang lahat nalaman ko. Gustong gusto kong mabuo ang pamilya nila para sa anak nila. Hindi pa rin alam ni Casper na may anak na sila.Wala rin naman ako sa posisyon para sabihin na may anak na sila at mas lalo na ang pinagdaanan ni Casper. Dapat siya ang magsabi nito sa bestfriend ko.Nakatulog na naman si Thali sa bisig ko sa kakaiyak. Mabuti nalang talaga at tulog pa ang anak niya nang dumating si Casper. Nakipag tulungan ako sa kanila, si Rheigne ang kumausap sa akin tungkol kay Casper kaya pumayag naman ako.Nang nakita kong mag aalas siyete na ay kinuha ko ang cellphone ni Thali at nagchat sa boss niya na kung pwede ay lumiban muna siya sa trabaho niya dahil sa may sakit ang anak niya, mabuti nalang at mabait ang boss ni
Thaliana Pov Sumapit na naman ang araw ng lunes. Ito ako gumagayak papasok sa restaurant na pinapasukan ko. Nung saturday pa ako nakapag resign sa bar na pinapasukan ko at sa isang restaurant dahil mababa ang pasahod. Kaya lumipat ako dito dahil malaki laki ang bigayan at kaya naman na kaming buhayin.Nakarating na ako sa restaurant kung saan ako mag uumpisang magtrabaho ngayon. Pagpasok ko ay andoon na ang iba ko pang kasamahan na nag aasikaso para sa opening. Ako naman ay dumiretso sa locker room namin para magpalit ng damit.Pagkatapos ko ay tumulong na akong mag asikaso ng mga gagamitin namin at bago mag open. Hindi rin naman nagtagal ay binuksan na namin ang restaurant.Kabubukas pa lang namin ay madami na agad ang pumapasok na costumer. Mukhang mapapasabak siya. Dalawa silang waitress ng kasamahan niyang si Stella.Lakad dito, lakad doon. Serve dito, serve doon. Yun ang routine namin. Nakakapagod man ay kailangan ko itong gawin para sa amin ng anak ko."Gosh, nakakapagod. Ang d
Thaliana PovIt's been a week. Simula ng makita ko si Casper ay hindi ko na siya pa nakitang muli. Mabuti narin iyon. Dahil hindi ko alam kung anong gagawin ko sa kanya. His engaged now. I don't know, but sometimes when i heard that news, i feel something in my chest like i'm hurting. Ngayong araw ay day off ko at napag usapan namin ni Roselyn na ipapasyal namin si Calia sa park bilang pambawi na din sa anak ko. Malapit na din siyang mag birthday. Pinaghahandaan din namin iyon ni Roselyn.“Baby, it's already seven in the morning. Come on, wake up na.” Andito ako ngayon sa kwarto ng anak ko.“5 minutes mommy, please.” Inaantok na saad ng anak ko at napangiti naman ako.“Okay baby, i will prepare our breakfast okay? After 5 minutes go downstairs huh?” I said.“Yes mommy, i love you.” She said, what a lovely daughter!“Oh, how sweet. I love you more baby.” Napangiti nalang ako dahil kahit anong antok ng anak ko ay nalalambing niya pa din ako sa kahit salita lamang.Siya nalang ang lakas