LOGINMABILIS lang naman nakarating si Vanilla sa opisina ng boyfriend niyang si Darren. Nagmamdali siya dahil lunch break na din at baka hindi niya maabutan ang nobyo niya sa opisina nito. HIndi na kasi ito sumasagot sa tawag at nag-aalala siya na baka magkasalisihan sila.
Desidido na talaga siya na hindi na muna sasama dito sa birthday party ng abuelo nito. Baka kasi kung ano pa ang mangyari at alam niya din sa sarili niya na hindi siya welcome ng pamilyang iyun. Dahil wala din ang secretary ni Darren sa pwesto nito, nagpasya na din si Vanilla na dumirecho na lang sa opisina ng nobyo. Kaunting awang na pagbukas ng pintuan at sumilip siya at ganoon na ang panlalaki ng mga mata niya nang tumampad sa paningin niya ang hindi inaasahan na eksena. Ang nobyo niya. Si Darren, patuloy sa pagbira sa sarili nitong secretary. Mula sa kanyang kinatatayuan, naririnig niya pa ang ungol ng mga ito. Pakiramdam ni Vanilla, biglang nanlaki ang kanyang ulo. Hindi siya makapaniwala sa kanyan nasaksihan. Paano siya nagawang lokohin ng sarili niyang nobyo? Paano na siya ngayun? "Ahhh! oHH! Sige pa, Darling. Harder! Deeper! Ahhhh!" parang patalim na patuloy na humihiwa sa puso ni Vanilla ang ungol na narinig niya mula sa bibig ng babaeng katalik ni Darren. Dito pa talaga sa loob ng opisina! Mga baboy! Kaya pala hindi niya ma-contact itong si Darren dahil abala pala sa makamundong ginagawa. Samantalang si Darren naman ay walang kamalay-malay na may nanonood na pala sa kanila. Masyado na kasi siyang hibang sa matinding pagnanasa na bumabalot sa kanyang pagkatao. Ang sarap ng kepay ng secretary niya. Sariwa at kahit na ilang beses niya na itong nakantot, masikip pa rin. Palibhasa kasi virgin pa ito noong una niyang naangkin. Kaya siguro ganito na lang siya kabaliw dito. "Ohhh! Lexi...bakit ba napaka-sarap mo? May girlfriend na ko pero hindi ka mawala-wala sa isipan ko." mahina niya pang bulong dito. HInawakan niya ito sa magkabilaang boobs at walang pag-aalinlangan na nilamas. Puno ng gigil din ang kanyang pagkadyot dito dahil sa matinding pagnanasa na bumabalot sa buo niyang pagkatao. Lalo namang napaungol si Lexi sa sobrang sarap. Ang galing kumantot ng boss niya. Naka-dalawang rounds na sila pero wala pa rin itong kasawa-sawa. Pareho na silang nilabasan kanina at hangang ngayun, matigas pa rin ang sandata nito "Sige pa, Darling. More pa! Gosh...ang sarap. Busong na busog ang p**i ko...Gosh!" halos pasigaw nitong bigkas. Hindi na din siyang nagulat nang bigla na lang siyang umangat sa ere. Habang magkahugpong pa rin ang kanilang kaselan, binuhat siya ni Darren at dinala patungo sa sofa. Patihaya na inihiga tsaka madiin na binayo. "Ughhh! Fuck! Slut...Lalaspagin kitang babae ka! Ang sarap mo! Ohhh!" Halos tumirik ang mga mata ni Lexi dahil sa sarap. Nahihibang na nga yata siya. Sino ba naman ang hindi mababaliw kung ganito kalaking b****a ang nakasalpak sa kanyang pagkababae. Samantalang si Vanilla naman ay halos hindi na makaalis mula sa kanyang kinatatayuan. Ang kanyang lumuluhang mga mata ay patuloy na nanonood sa kaganapan sa loob ng opisina. Ni hindi niya na nga din napansin pa na basang basa na ng luha ang kanyang pisngi. Pakiramdam din ni Vanilla, biglang nanghina pati tuhod niya. Gusto niya umalis na lang at itigil ang panonood pero hindi niya kaya. Wala na siyang lakas pa para maglakad paalis Hangang sa naramdaman na lang ni Vanilla ang paghawak ng kung sino sa kanyang balikat. Gulat siyang napalingon at ganoon na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang sumalubong sa kanyang paningin ang seryosong mukha ng isang lalaki. "Ano ang ginagawa mo dito? Watching?" nakangisi nitong tanong. Saglit na sumulyap ang mga matatalim na mga mata nito sa loob ng opisina at pagkatapos noon, hinila nito si Vanilla paalis. "Zakari, ano ba? Ano ang ginagawa mo? Bitiwan mo nga ako." angal naman ni Vanilla dito. Yes, kilala niya ang taong ito. Si Zakari del Rio, isa sa mga kaibigan ng nobyo niyang si Darren. "Bitiwan? Ayaw mong umalis at patuloy mong pinapanood ang private moment ng kaibigan ko at secretary niya? Why, gusto mo bang makipag three some sa kanila?" nakangising sagot naman nito. Kaagad namang nanlaki ang mga mata ni Vanilla sa gulat. Hindi na din siya nakapagpigil pa at kusa na ding umangat ang kanyang palad at direcho iyung lumagpak sa pisngi ni Zakari. Huli na nang ma realized ni Vanilla ang ginawa niya kaya naman takot siyang napaatras. "Sorry, ikaw kasi eh. Natural lang na--" "You slap me? Alam mo bang ikaw pa lang ang nag-iisang babae na gumawa nito?" matalim na may halong galit sa boses ni Zakari habang sinasabi ang katagang iyun. Pasimpleng napalunok ng laway si Vanilla habang patuloysiya sa pag-atras dahil palapit naman ng palapit sa kanya si Zakari. "Sorry. Ikaw kasi eh. Masyadong ma----" hindi na natuloy pa ni Vanilla ang sasabihin niya nang bigla na lang siyang hinawakan ni Zakari sa magkabilaang balikat. Tsaka, sukol na din siya. Napansin niya na nandito na din siya sa may fire exit at kailangan niyang buksan ang mabigat nitong pintuan para makalabas. "Ang lakas ng loob mo na sampalin ako ah? Alam mo bang ako iyung tao na hindi basta-basta tumatangap ng simpleng sorry lang?" nakangisi nitong wika. "Hi-hindi kita maintindihan. Nasampal kita dahil kasalanan mo at kung hindi ka sana bastos...hindi sana mangyayari ito." katwiran naman kaagad ni Vanilla gayung ramdam niya ang malakas na kabog ng dibdib niya. Natatakot siya sa lalaking ito. Lalo na at napansin niya na kakaiba ang titig nito sa kanya. "Zakari-----" hindi niya na natuloy pa ang sasabihin niya nang walang pag-aalinlangan na basta na lang inangkin ni Zakari ang labi niya. Kaagad na namilog ang mga mata niya sa gulat lalo na at ramdam niya kung gaano kapusok ang labi ni Zakari na na nakadikit sa labi niya. Ramdam niya ang pasipsip at pagkagat nito sa kanyang lips at ang dila nito na buong pwersa na pinapaawang ang kanyang labi. Hindi naman siya makampaniwala. Pakiramdam ni Vanilla ay biglang nanlaki ang ulo niya sa matinding gulat.DEVI POV Ilang sandali pa ay biglang tumakbo papunta sa amin si Febe habang basang-basa ang katawan. "Ate! Ate Devi! Ano ba naman! Kayo lang ang hindi naliligo! Halika na!" masigla niyang wika. "Ano na naman iyan? Ang kulit mo talagang bata ka!" natatawang wika ni Mommy. Ngunit, imbes na pansinin ang sinabi ni Mommy, lumapit si Febe sa akin at hinila ang kamay ko. "Tara na, Ate! Promise, sobrang saya!" Napailing ako habang natatawa. "Hindi muna siguro." "Please?" "Pabayaan mo muna siya, Febe. Kapag gusto na niyang lumangoy, kusa rin iyang sasama." Sabat naman ni Mommy. Napasimangot si Febe ngunit ilang segundo lang ay muli rin itong ngumiti. "Sige! Pero mamaya wala ka nang takas!" wika nito. At pagkatapos noon, patakbo na siyang bumalik ng pool. Napailing na lamang ako habang pinapanood ang masigla niyang personalidad. Kung tutuusin…nakakagaan talaga ng pakiramdam ang presensya ni Febe. Ngunit kahit gaano pa kasaya ang paligid, hindi pa rin maalis sa isip
DEVI POV "Excuse me po...maraming salamat po sa masarap na tanghalian." seryosong wika ko pagkatapos noon, mabilis na din akong tumayo at nagpaalam sa kanila HIndi ko na hinintay pa ang magiging sagot nila. Direcho na akong lumabas ng dining area at naglakad palabas ng Villa "Devi." narinig kong tawag ni Winston sa akin. Sinusundan niya ako pero hindi ko siya pinansin Wala na akong balak na makipag-usap sa kanya ng matagal. Mahirap na, baka kung ano pa ang isipin sa amin ng mga taong nakapaligid sa amin eh Ayaw ko silang mag-isip ng kahit na ano pa man. "Devi, sorry sa mga sinabi kanina nila Lolo at Lola. Promise, hindi na mauulit iyun." muling wika ni Winston. Napahinto ako sa paghakbang at seryoso siyang tinitigan. "It's okay.....wala lang sa akin iyun. Walang dapat na ikabahala." seryosong bigkas ko. Nakita ko na bahagya siyang napangiti "Thank you. Ang akala ko talaga, nagalit ka eh." sagot niya "Hindi..." sagot ko din naman na sinabayan ko ng sunod-sunod na p
DEVI POV "Magandang hapon po." Mahinahon kong bati sa mag-asawang nakaupo sa mahabang mesa ng hapag-kainan. Pareho silang sabay na napatingin sa akin. Si Don Amador ay tahimik lamang na humihigop ng kape habang nakababa ang salamin sa dulo ng kanyang ilong. Samantalang si Donya Celestina naman ay may bahagyang ngiti sa labi, ngunit hindi ko mabasa kung ano talaga ang nasa likod niyon. Sa totoo lang, gusto ko na lang na huwag na munang pumasok dito sa dining area. Gusto ko na lang magdahilan na hindi pa naman ako nagugutom. Kung maaari nga lang ay lumabas na lang ako dito sa villa at magkunwaring mas interesado akong mamasyal na lang muna kaysa kumain. Hangat maaari, ayaw ko kasi muna silang makaharap. Ayaw ko din silang makipagkuwentuhan. Hindi dahil natatakot ako sa kanila kundi dahil hangang ngayun, hindi pa rin palagay ang loob ko sa kanila. "Magandang hapon din sa'yo, iha," nakangiting tugon ni Donya Celestina. "Halika. Maupo ka na rito at sabay na tayong kumain." Si
DEVI POV MABUTI na lang talaga at hindi na kami nagtagal pa sa loob ng palengke. Nang mas lalo pang dumami ang mga tao, wala nang nagawa si Winston kundi ang sundin ang payo ng mga security niya na bumalik na ng sasakyan. At mabuti na lang din at nakinig siya kung hindi, baka mas nauna na akong nagwalk-out Hindi dahil sa nag-iinarte ako kundi, hindi lang talaga ako sanay na maraming mga taong kumukuha ng larawan sa amin At bago kami umarangakada paalis, inuutos na lang ni Winston sa isa sa mga bodyguards niya kung ano pa ang mga dapat bilihin "Ayaw ko nang dumaan sa kahit saan, Winston ha!!. Antok na antok na talaga ako at uuwi na tayo.'" naiinis ko pa ngang wika sa kanya "Okay, uuwi na tayo." sagot din naman niya sa akin. Hindi na ako umimik pa dahil gusto kong ipakita sa kanya na naiinis talaga ako sa kanya dahil sa mga pinanggagawa niya Pero, mahirap pala kapag sobrang tahimik na din ng buong paligid. Dahil sa matinding antok, hIndi ko kasi namalayan na nakatulog pala a
DEVI POV "ANO ITO? SAAN ITO?" kunot noong tanong ko kay Winston. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya pero parang ganoon na nga. Tuluyan nang lumiwanag ang buong paligid at kung hindi pa ako tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko malalaman na nandito pala kami sa isang palengke? Matao sa labas, may mga nakikita din akong mga vendors na abala sa pagtitinda ng kani-kanilang mga produkto sa bungad pa lang At ang hindi ko maintindihan ay kung ano ang rason nitong si Winston at kung bakit nandito kami ngayun sa isang lugar na maraming tao "Ano na naman ito?" naguguluhan kong muling tanong sa kanya "Hey, relax...ako ang bahala." sagot din naman niya kaagad sa akin Mariin kong naipikit ang aking mga mata dahil sa inis. Imagine, buong gabing walang tulog tapos dadalhin niya ako sa palengke? Para saan? "Winston, hindi nakakatuwa." yamot kong wika "I know....pero, utos ito ng Mommy natin." nakangiting sagot niya "Ano? At paano na naman nadamay ang Nanay ko
DEVI POV "Bakit ka nakasimangot?" puno ng panundyo sa boses nitong si Winston habang nandito na kami sa loob ng kotse niya Oo, nakakain naman kami kanina sa loob ng coffee shop, nainom ko din ang hot chocolate na inorder niya, nakain ko din ang ilang slice ng pizza na inorder niya din para sa kanya. Pero, masama pa rin ang loob ko lalo na at bigla na lang dumami ang mga nagpapicture kanina at hindi ko alam kung bakit sa lahat ng oras na pagkuha ng larawan, walang ibang ginawa itong si Winston kundi ang akbayan ako. "Saan mo pa gustong kumain?" muling tanong niya sa akin. Na para bang hindi niya gets na naiinis na ako. Ang dami niyang mga pasakalye at imbes na sundin niya ang nais ko na umuwi na kami, nandito pa rin kami sa parking area ng coffee shop "Winston, halos alas sinko na ang umaga. Palagay mo ba may mapapasyalan pa ng ganitong oras ng umaga?" seryosong tanong ko sa kanya Hindi ko alam kung ano ba talaga ang tumatakbo sa isipan niya at kung bakit siya ganito.
"Anong nangyari? Nasaan si Vanilla?" galit na tanong ni Zakari kay Lexi nang una niyang imulat ang kanyang mga mata. Akmang babangon sana siya mula sa pagkakahiga pero hindi niya kaya. Mariin niyang naipikit ang kanyang mga mata nang maramdaman niya na kumikirot ang ulo niya. "Huwag mo na siyan
VANILLA "PAANONG naging kasalanan ko ang pagkawala niya? Ha?" nagtatakang tanong ni Vanilla kay Darren. "Kasalanan mo! Kasalanan mo ang lahat-lahat! Kung hindi sana dahil sa kaartehan at pagkukunwari mo, hindi sana dumating sa punto na kailangan pa natin dumayo sa isla na iyun para suyuin ka! T
"Umalis ka na! Wala ka nang magagawa pa kahit na magsisigaw ka pa diyan. Nangyari na ang lahat at wala ka nang magagawa pa. Kalimutan mo na si Vanilla dahil simula noong pinagkatiwala mo siya sa akin, inangkin ko na siyang akin!" seryosong sambit ni Zakari kay Darrern. Lalong nanggagalaiti si Dar
" As long as mananatili ka sa tabi ko, magiging masaya na ako. Ano man ang marinig mong kataga mula sa bibig ni Darren, huwag mo na lang paniwalaan. Isipin mo na lang na nagbibiro lang siya." seryosong wika ni Zakari kay Vanilla. Pagkatapos niyang sabihin ang katagang iyun, pinaharap niya sa kan







