Beranda / LGBTQ+ / Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า / 13 | การน้อยใจที่ไม่มีสิทธิ์

Share

13 | การน้อยใจที่ไม่มีสิทธิ์

last update Tanggal publikasi: 2024-11-26 14:05:54

“กูอยากจะทุบมือถือแม่งให้พัง เสียงดังน่ารำคาญ...ที่เดิมของเรา แหวะ”

ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี มันน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกทั้งผมไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวเคมีสักนิด จนมาถึงข้อความสุดท้ายที่มีคำว่า ที่เดิมของเรา ยิ่งสะกิดต่อความน้อยใจของผมหนักกว่าเดิม จนทนไม่ได้เลยบอกลาแบบห้วน ๆ แล้วเดินออกจากห้องหนีมา ไม่กล้าจะหันกลับไปมองซึ่งหน้าเพราะกลัวว่าความรู้สึกที่กำลังเป็นจะพานหัวร้อน จนเผลอเสียงดังใส่เจ้าของมือถือ เลยต้องข่มอารมณ์น้อยใจเดินจากมา

“รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ แต่มันก็อดคิดไม่ได้ปะวะ น้อยใจฉิบหายเลยว่ะ หงุดหงิดรมณ์เสียโว้ย!”

ปัง! 

“โอ๊ย ไอ้ประตูใจร้าย ขนาดมึงจะทำกูเจ็บได้เนอะ”

ความน้อยใจปนหงุดหงิดทำให้ผมเตะประตูห้องใครก็ไม่รู้จนเสียงดัง เจ็บตีนฉิบหายเลยครับจนร้องโอดโอย ยกเท้าขึ้นมาลูบ ๆ ถูก ๆ ให้มันบรรเทาความเจ็บลง

(ตัวเห้ที่ไหนมาก่อกวนวะ! คนจะหลับจะนอน)

“เวรแล้วไงกู เห้พ่องเด้หล่อขนาดนี้”

เสียงตะโกนจากด้านในทำให้ผมต้องรีบเผ่น แต่ปากก็ยังไม่วายอ้อนตีน ตะโกนด่าตอบ ถามว่ากลัวไหมก็กลัวครับ กลัวมันมีพวกมากกว่าผม มันติดเป็นสันดานไปแล้วล่ะครับ ขาก็รีบวิ่งกลัวว่าเจ้าของห้องจะออกมาเจอ แต่รอดครับผมใส่เกียร์หมาวิ่งอย่างไว ตามให้ตายก็ไม่มีทางทัน

“เสียใจแล้วยังต่อมาเจ็บตีนฟรี ๆ อีก เฮ้อ ไฟฟ้านะไฟฟ้ามึงมันหน้าตาดีแต่ไม่มีใครรัก”

ผมเดินไปเรื่อย ๆ ตามทางอย่างคนไร้จุดหมาย ตอนนี้ทำแค่ต้องการผ่อนคลายจากความรู้สึกที่แสนหนักอึ้ง คิดไม่ถึงเลยว่าผมจะตกอยู่ในสภาพนี้ 

“สติเว้ยไฟฟ้า  มึงต้องตั้งสติไอ้ฟาย  ไม่ใช่ว่ามึงไม่เคยเสียใจสักหน่อย มึงก็เคยโดนทิ้งมาก่อนยังผ่านมาได้เลย แค่นี้เล็กน้อยปะวะ ยังไงมึงก็ยังได้เป็นเพื่อนกับเขา...เฮ้อ ใกล้บ้าหนักแล้วกู” ผมชี้หน้าว่าตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมายาว เสียงที่ดังพร้อมการสั่นถี่ของโทรศัพท์มือถือมันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะแอบมอง ผมจ้องอ่านทีละข้อความที่แสดงบนหน้าจอมือถือของเคมี ชื่อที่ผมไม่รู้จักแต่ข้อความที่เห็นทำให้ผมเดาได้ไม่ยากว่าเธอคนนี้เป็นใคร ผู้หญิงที่เคมีรักและคงลืมไม่ลง

ๆ

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ทำให้สติที่กำลังล่องลอยไปกับสายลม ต้องย้อนกลับคืนมา ผมล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ามองดูตรงหน้าจอ เป็นไอ้ไม้ที่โทรเข้ามาจึงกดรับสาย

📳 

“โทรมาหาแป๊ะมึงเหรอ กูไม่ว่างกำลังเสียใจอยู่ไม่รู้ไง”

(ไอ้งั่งกูจะรู้ไหมเล่า แค่จะชวนมาแดกเหล้าเฉย ๆ)

“ที่ไหน?”

(ทีงี้ตอบไวเชียวมึง ตะกี้ยังแหกปากด่ากูอยู่เลย)

“กูถามว่าที่ไหน?”

(จะมา?)

“เออ”

(เป็นไรวะทำไมถึงเสียใจ ปกติมึงออกจะเฮฮาบ้า ๆ บอ ๆ เหมือนคนไม่เต็มแถมเป็นประสาท)

“กูจะกระทืบมึงไม้ รอแป๊บเดี๋ยวกูไป”

(อย่างกับรู้ว่าพวกกูอยู่ที่ไหนงั้นแหละ)

“โต๊ะสนุ๊กเฮียปอนด์”

(โคตรเทพ)

“กูมันระดับปรมาจารย์เทพอีก แล้วเจอกัน”

พูดจบผมก็วางสายทันที ดีเหมือนกันอยากจะปลดปล่อยจากความรู้สึกหงอย ๆ นี้พอดี จังหวะเดียวกันกับที่วางสายจากไอ้ไม้ แชตไลน์ของเคมีก็เด้งมาพอดี ผมอ่านผ่านหน้าจอแจ้งเตือนเท่านั้น ยังไม่อยากจะเปิดเข้าไปแล้วกระแทกความรู้สึกให้เจ็บหน่วงหัวใจ 

(มีอะไรหรือเปล่า เห็นรีบออกไปไหนบอกว่าหิว)

(ใกล้ถึงบ้านหรือยัง)

นี่แหละครับข้อความที่เคมีมันส่งมา แค่เพียงสองประโยคเท่านั้นที่ผมอ่าน จากนั้นก็เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง แล้วรีบบึ่งไปหาเพื่อนที่กำลังรอผมอย่างใจจดใจจ่อ

ไม่ถึงชั่วโมงผมก็ขับรถมาถึงที่หมาย เดินเข้าไปหาเพื่อนสายตามองไปที่โต๊ะประจำที่เคยมา เจอไอ้สามตัวโบกมือให้ จึงพยักหน้าตอบรับ

“ไงมึง” ไอ้ไม้ทักทายคนแรก

“ก็ไม่ไง” ผมตอบแบบขอทีไปที ก็ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับใคร

“ไหนบอกกูว่าเสียใจ เรื่องอะไรเล่ามาซิ” ไอ้ไม้ถามต่อ ไอ้ห่านี่ขี้เสือก

“.....” ผมเงียบไม่ตอบ กระดกเหล้าลงคอให้มันบาดลึกเข้าไป เผื่อว่าจะหายเศร้า

“เงียบอีกไอ้กูก็รอฟังด้วยความตั้งใจ” ไอ้กิตเพื่อนผู้แสนจัญไรพูดขึ้น

“มึงมันขี้เสือก” ไอ้กลาสที่เงียบอยู่นาน ก็พูดขึ้นตกหน้าไอ้ไม้ไปเต็ม ๆ

“ขอบคุณสำหรับคำชม” กิตมันย้อนด้วยหน้าด้าน ๆ ของมันที่ด้านพอกับผมนี่แหละ ก็เพื่อนกันไงศีลต้องเสมอ

“เล่าดิรอฟัง เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้” กลาสมันพูดนิ่ม ๆ ไอ้นี่พูดน่าฟังสุดในกลุ่มแล้วครับ

ผมฟังที่เพื่อนพูดคุย แต่มันไม่อยากจะอ้าปากพูด ได้แต่กระดกเหล้าลงคอแก้วต่อแก้วติดกัน เอาให้มันหนำใจเผื่อว่าอะไร ๆ มันจะดีขึ้นบ้าง

“แล้วแขนไปโดนอะไรมา” กิตถามนั่นจึงทำให้สายตาของเพื่อนเพ่งมาที่แขนของผม

“อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ” ตอบเพื่อนก่อนจะยกแก้วเหล้าดื่มต่อ

“เพิ่งเกิด?” กลาสถามอีกรอบ

“อืม”

“งั้นก็ไม่ควรดื่มเหล้า” กลาสบอกพร้อมกับสายตาที่จ้องผม ไอ้นี่มันกำลังข่มขู่ด้วยสายตา ถามว่ากลัวไหมไม่มีทางหรอกครับ

“อย่าห่วงเลยน่าไม่เป็นอะไรหรอกแค่นี้เอง” ผมพูดปัดเพราะขี้เกียจฟังกลาสบ่น

“พูดไม่ยอมฟัง” แต่มันก็บ่นอยู่ดี บ่นด้วยท่าทางนิ่งขรึมเย็นชาตามประสามันนั่นแหละ

“กลาสมันเป็นห่วงมึงไงไฟฟ้า มึงก็ฟัง ๆ มันบ้าง” กิตมันตบบ่าผมแล้วพูด

“นั่นดิ เดี๋ยวแผลไม่หายสักที มึงไปเสียใจอะไรนักหนาอย่างกับโดนทิ้งมางั้นแหละ” ไม้ก็พูดต่อ แถมยังกระแทกใจผมอีก

ซึ่งผมก็เข้าใจแหละว่าเพื่อนห่วง แต่ตอนนี้ผมอยากคลายความเสียใจที่ไม่มีสิทธิ์นั้นให้มันหายไป ไม่อยากเป็นแบบนี้แต่นึกทีไรก็น้อยใจไม่หาย บอกตัวเองนะว่าไม่มีสิทธิ์อะไรกับเคมี นอกจากคำว่าเพื่อนเท่านั้น แต่ความรู้สึกของผมมันถลำลึกจนห้ามไม่ได้ไง ผมคิดเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปไกลแล้ว  เพียงแต่ต้องรักษาสถานะเอาไว้

“จะว่างั้นก็ใช่ จะไม่ใช่ก็ไม่ใช่” ผมตอบ

“อะไรของมึงเนี่ยไฟฟ้า” ไอ้ไม้พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด

“ช่างหัวกูเหอะ...มาดื่มเป็นเพื่อนกูนี่มา” ผมเลยพูดต่อไม่อยากให้เสียบรรยากาศไปมากกว่านี้

“กูล่ะปวดหัวกับมึงมากไอ้ไฟ” กิตมันพูดต่อ ไอ้นี่ก็คงเอือมระอาผมเกินต้าน

“อย่าว่าแต่มึงเลยขนาดกูยังปวดหัวกับตัวเองฉิบหาย” อย่าว่าแต่เพื่อนปวดหัวกับผม ขนาดตัวผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน โคตรเก่งทำให้ตัวเองปวดประสาทได้เอง นักเลงไหมล่ะครับ...เริ่มจะอึนมองไปเห็นโต๊ะสนุ๊กแยกร่างได้อีกต่างหาก

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   50 | ตอนจบ

    //วันถัดมา//เคมี“พี่พร้อมไหม?” ผมจับมือพี่ไฟฟ้า พร้อมกับเอ่ยถาม เมื่อเห็นพี่เขายืนกลืนน้ำลายลงคอ ด้วยสีหน้าคิ้วขมวด เพราะพวกเราสองคนนั่งอยู่ในรถราวสิบห้านาที“พะ พร้อม” ตอบตะกุกตะกัก ดูน่าสงสารมากเลยครับ“ถ้าพี่ไม่ไหว วันหลังเราค่อยมาใหม่ก็ได้นะ” เห็นสีหน้าเขาแล้วผมรู้สึกเป็นห่วง“ยังไงก็มาแล้ว เป็นไงเป็นกัน” พี่ไฟฟ้าสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ถ้าพี่โอเค เราเข้าไปกันเลยไหม?”“อืม”ตกลงกันได้ผมกับพี่ไฟฟ้าจึงพากันเดินมุ่งตรงเข้าไปในบ้าน การมาครั้งนี้ผมได้ส่งข้อความบอกพ่อกับแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะพาเพื่อนสนิทมาทำความรู้จัก ซึ่งแม่ก็ตอบกลับมาว่ายินดี และตามด้วยข้อความของพ่อ บอกจะรออยู่ที่บ้าน ซึ่งดูท่านก็ตอบปกติ ไม่ได้ถามต่อให้มากความ“แม่ครับ พ่อครับ ผมมาแล้ว” ผมพูดเมื่อเดินมาในบ้าน ตรงโซนรับแขก“สวัสดีครับ” พี่ไฟฟ้ายกมือไหว้พ่อกับแม่ของผม และฉีกยิ้มอ่อนเบา ๆ“มากันแล้วเหรอ เดี๋ยวแม่เอาน้ำมาให้ คุยเล่นกับพ่อไปก่อนนะ” แม่เงยหน้าจากจอทีวีแล้วทักทายพวกผมด้วยรอยยิ้ม แม่ของผมเป็นคนใจดีครับ“นั่งสิ” เป็นเสียงพ่อที่บอกกล่าว แล้วพวกเราก็นั่งลงเก้าอี้ข้างกัน“ขอ

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   49|เหมือนลมหายใจเดียวกัน

    เหมือนลมหายใจเดียวกันเคมี“คืนนี้พี่จะค้างที่นี่ใช่ไหม?” ผมถามพร้อมด้วยน้ำเสียงเว้าวอน หลังจากรถยนต์จอดสนิท“ก็ว่าจะไม่...”“พี่ไฟฟ้า” ผมเรียกเสียงอ่อนเหมือนอ้อนวอนตัดบท“แต่ทำงานเหนื่อยขี้เกียจขับรถกลับ” ประโยคตอบรับทำให้ผมฉีกยิ้มทันที“งั้นรีบขึ้นไปกันเถอะ พี่จะได้อาบน้ำแล้วพักผ่อน”“อืม”จากนั้นผมและพี่ไฟฟ้าก็ขึ้นมายังหอพัก เขาวางสีหน้าบึ้งตลอดตั้งแต่เดินทางมา แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรมากมาย เพราะกลัวว่าพี่เขาจะเปลี่ยนใจ เห็นโหด ๆ แต่บางทีก็อ่อนไหวง่ายเหลือเกินผมเข้าใจในความโกรธที่พี่ไฟฟ้าเป็นดี หลังจากที่พี่ไฟฟ้าหนีออกมาในวันนั้น ก็นั่งคิดทบทวนเหตุการณ์อยู่หลายหน จนผมตระหนักได้ และรู้นิสัยของพี่ไฟฟ้าว่าเป็นคนยังไง เขาเป็นคนคิดมากและขี้หวง แม้นิสัยที่แสดงออกมานั้นจะห่าม แต่ลึกแล้วเขามีใจเปราะบางแต่แสร้งเข้มแข็ง ผมไม่น่าจะใส่อารมณ์กับพี่ไฟฟ้าไปแบบนั้น ทั้งที่รู้นิสัยใจคอเขาเป็นอย่างดี ผมรู้สึกผิดและเสียใจมาก เมื่อย้อนคิดในเรื่องราวเหตุการณ์ใต้ตึกคณะในวันนั้นผมไม่ได้คิดอะไรกับรุ่นพี่ แต่ใจผมรู้ดีว่ารุ่นพี่คิดยังไงกับผม ซึ่งเป็นอย่างที่พี่ไฟฟ้าคาดเดา เขาชอบผม แต่ผมปฏิเสธไปแล้ว การที่รุ่

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   48 | บอกรักไม่จำเป็นต้องมีคำว่ารัก

    วันต่อมาผมเข้าบริษัทตามปกติ เพราะวันนี้มีนัดประชุมเรื่องโครงการใหม่ หลังจากที่เมื่อเช้าไปเยี่ยมไอ้กลาส ตอนนี้กลาสรู้สึกตัวแล้ว และมีน้องเพชรพลอยคอยดูแลไม่ห่าง ผมยืนสังเกตท่าทีของกลาสและน้องเพชรพลอยอยู่ด้านนอกผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ เลยไม่อยากเข้าไปขัด ทำให้เสียบรรยากาศ กลาสมันดูปฏิบัติกับน้องเพชรพลอยแตกต่างจากแต่ก่อน เห็นแล้วทำให้ผมยิ้มตามและรู้สึกยินดี บางทีการที่บอกว่ากลบข่าวเรื่องเกย์ อาจจะทำให้ทั้งสองคนมีการพัฒนาความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอย่างไม่รู้ตัวก็ได้“ทำไมพี่ไม่อ่านข้อความหรือรับสายผมบ้าง” ระหว่างที่ผมจอดรถสนิทและกำลังจะปิดประตู เสียงที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้น จึงทำให้ผมนิ่งและหันไปมองด้วยสีหน้าเรียบ“ไม่ค่อยว่าง พอดีช่วงนี้มีโครงการใหม่เลยยุ่ง ๆ” ผมตอบแล้วเดินเลี่ยงออกมาจะเข้าไปในตึกสำนักงาน“พี่หลบหน้าผม”“เปล่า...แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนหรือไง?”“คุยกันก่อนพี่ไฟฟ้า” เคมีมันคว้าแขนของผมไว้ ทำให้ผมหยุดเดิน แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง น้องมันเลยขยับมายืนตรงหน้าของผม“วันนี้กูมีประชุม”“พี่โกรธผมใช่ไหม?”“ไม่ได้โกรธ...จะให้โกรธเรื่องอะไรล่ะ”“ก็เรื่องเมื่อสามวันก่อนที่เราทะเลาะกัน”“กูผิดก็ขอโทษ

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   47 | คนขี้อิจฉา

    ผมขับรถออกมาอย่างคนไร้จุดหมาย ตอนนี้หัวสมองมันเริ่มจะประมวลภาพพวกนั้นเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุดหย่อน ผมอยากจะเชื่อคำพูดของเคมี แต่อดที่จะคิดไม่ได้...เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากความคิดเรื่อยเปื่อย“อืม...ว่าไงไม้?”“อยู่ไหนวะไฟฟ้า”“ขับรถอยู่”“มึงเห็นข่าวไอ้กลาสหรือยัง?...ด่วน ๆ เลยตอนนี้”เมื่อไม้บอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วร้อนรน ผมเลยรีบจอดรถข้างถนนทันที แล้วเปิดดูหน้าข่าวตามลิงก์ที่ไม้มันส่งมาให้ในแชต“เกิดอะไรขึ้นกับไอ้กลาสกันแน่”“กูก็ไม่รู้ ตอนนี้ไอ้กิตอยู่กับไอ้กลาส ติดต่อไปก็ไม่มีใครรับสาย”“กูจะไปโรงพยาบาลตอนนี้แหละ”“อืม ๆ เดี๋ยวกูจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“เจอกัน”“อืม”ทันทีที่ผมเห็นข่าวก็ตกใจจนมือสั่น เพียงแค่เห็นภาพของไอ้กลาสที่โชกเลือด แม้ภาพข่าวจะมีการเซ็นเซอร์เอาไว้ ผมก็รู้ว่านั่นคือกลาสเพื่อนสนิทของกลุ่มผม พวกเราเพิ่งจะเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อน เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นเร็วจนผมตั้งรับไม่ทัน ห่วงว่ากลาสจะเป็นอันตราย แม้ผมจะไม่ค่อยรู้เรื่องราวที่กลาสเจอ ว่าต้นตอเกิดจากอะไรกันแน่ แต่ผมรู้ว่ากลาสไม่มีศัตรูที่ไหนเลย นอกจากวงการธุรกิจของครอบครัวมัน//โรงพยาบาล//ผมมาถึงในเวล

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   46 | เหตุเกิดจากคนอื่น

    (ไฟฟ้า)“เบื่อว่ะ”“เบื่อไรของมึงอีกครับพี่ไฟฟ้า”“บางครั้งกูก็รักอิสระ แต่กูก็อยากมีโมเม้นมีแฟน แต่กูก็ยังรักอิสระ แต่กูก็อยากมีแฟน แต่บางครั้งกูก็อยากอยู่คนเดียว แต่กูก็อยากมีแฟนอะ”“แต่ตอนนี้กูอยากถีบมึงมากครับพี่ เพราะกูรำคาญมึง และกูก็อยากอยู่คนเดียว”“โอ๊ย!...ใจร้าย หยอกเล่นหรอก ก็มึงไม่สนใจกูเลยไง เอาแต่สนใจหนังนี่หว่า”ผมพูดขึ้นระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งดูหนังด้วยกันในวันหยุดสุดสัปดาห์ อาการไหนก็ไม่รู้ครับ แต่ผมอยากจะกวนตีนไอ้ดื้อที่มันไม่สนใจผมสักนิด เอาแต่นั่งดูหนังอย่างใจจดจ่อ เลยอยากจะเรียกร้องความสนใจ แต่เหมือนน้องมันจะไม่ค่อยแคร์แถมยกเท้าถีบผมจนตกโซฟาก้นกระแทกพื้นอีก“สมน้ำหน้า”“มึงจำไว้เลยเคมี อย่าให้ถึงทีกูนะ ถีบมาได้ไอ้บ้านี่”“กวนอยู่ได้คนกำลังดูหนังสนุก ๆ กลับบ้านไปเลยไป”“ไม่กลับ...กูไม่กลับ”“ลูกดี ๆ ที่ไหนปล่อยให้พ่อแม่อยู่บ้านลำพังวันสุดสัปดาห์”“ลูกดี ๆ แบบกูนี่แหละ”“ทำตัวเหมือนไม่มีที่นอนเป็นของตัวเอง”“ทุกที่คือที่นอนของกูไงครับ”“ต่อปากต่อคำเก่งเหลือเกิน”“ต่อปาก...มึงกล้าปะทะกับกูปะล่ะ”“วุ้ย! วนมาเรื่องลามกอีกละ”กวนกันไปกันมาด้วยความมีไหวพริบแบบผม เลยท

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   45 | แค่เห็นหน้าก็อดใจไม่ไหว

    “พี่ใจเย็นก่อนสิครับ”“เห็นหน้ามึงแล้วกูอดใจไม่ไหวเคมี”เพียงผมเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก ก็ถูกลุกล้ำด้วยการไล่จูบ ถูกพี่ไฟฟ้าดันแผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้อง สองมือของเขาถอดเสื้อของผมอย่างคนรีบร้อน ตอนนี้ทุกอย่างล่อแหลมแม้เราสองคนจะยังไม่ถึงเตียงนอน เขาปลุกปั่นอารมณ์ของผมจนยากที่จะหักห้าม“พี่ครับ”“กูต้องการมึงเคมี รักมึงมากนะ”เขาบอกรักผมทั้งที่ยังดอมดมตามซอกคอ นั่นยิ่งสร้างความปั่นป่วนภายในร่างกายของผมให้ร้อนรุ่ม“เรายังไม่ได้ทำความสะอาด”“ช่างแม่ง แข็งจนจะระเบิดแล้ว”“อื้ม พี่ครับ”ผมดันอกของพี่ไฟฟ้าไว้ แล้วเตือนในเรื่องการเตรียมความพร้อมสำหรับก่อนทำกิจกรรมบนเตียง แต่พี่ไฟฟ้าไม่ได้สนใจสักนิด เขายังเล้าโลมตามร่างกายของผมไม่หยุดหย่อน เขาบดจูบปากของผมด้วยความช่ำชอง จูบอย่างดูดวิญญาณผมก้าวขาเดินตามแรงของพี่ไฟฟ้าอย่างไม่รู้ทิศทางด้วยความเคลิบเคลิ้มจากรสจูบที่พี่เขาปรนเปรอ รู้สึกวาบหวามจนขนลุกซู่ไปทั้งตัวตอนนี้เสื้อผ้าของเราสองคนหลุดออกจากตัวด้วยความรวดเร็ว จนเผยให้เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของกันและกัน ผมเริ่มทัดทานแรงเร้าของพี่ไฟฟ้าไม่ไหว ดันเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ ตัวตนที่ขึงขังชี้หน้าผมอย่

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   14 | คนที่เพื่อนชอบ

    "พอได้แล้วไฟฟ้า” นี่เสียงใครผมพยายามใช้สายตาที่แสนพร่ามัวจ้องมอง อ๋อ...ไอ้กลาสนี่เองที่พูดกับผม“นานทีน่าเพื่อนรัก” ผมตอบเพื่อน“ระวังจะปวดแผล” กลาสมันสวนขึ้นอีกรอบ ไอ้นี่ก็ห่วงผมจัง ขนาดผมยังไม่ค่อยห่วงตัวเองเลย ก็ไม่รู้มันจะห่วงอะไรนักหนา“กูไม่ถึกเหมือนควายเว้ยเพื่อนกลาส...มาดื่มเป็นเพื่อนกูนี่ม

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   12 | เปลี่ยนไปโดยไม่ทันตั้งตัว

    (เคมี)“นี่”“อะไร”ไฟฟ้าเอ่ยขึ้นทำให้ผมที่นั่งเล่นเกมต้องตอบรับ แต่สายตาก็ยังคงจ้องโทรศัพท์อย่างจดจ่อ คลาดสายตาไม่ได้ครับไม่งั้นเดี๋ยวผมจะแพ้“คือแบบว่าเรียกนาย ๆ เรา ๆ ไม่ชินรู้สึก จะว่าอะไรไหมถ้าจะเป็นตัวของตัวเอง”“ก็เป็นอยู่แล้วไม่ใช่ไง? ทั้งสัสทั้งกู”“จริงดิ”“ชนะ!”หูฟังเขาพูดแต่สายตาผมก็ยั

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า   11 | เรื่องของวันวาน

    (ไฟฟ้า)ผมตีมึนรีบกระโดดขึ้นเตียง ทั้งที่เจ้าของห้องยังไม่อนุญาต แกล้งทำทีว่าผมนอนหลับได้ยินเขาบ่นอะไรสักอย่างผมได้ยินไม่ชัด ถ้าหากผมช้าก็กลัวว่าเขาจะไล่ตะเพิดกลับบ้าน เลยต้องอาศัยความหน้ามึนหน้าด้านที่มีเป็นเอกลักษณ์ เข้าใจผมใช่ไหมที่ทำแบบนี้ ผ่านไปราวยี่สิบนาทีผมก็พลิกตัวด้วยความเบาที่สุด มองหน้

  • Love Pharmacist เภสัชกรไฟฟ้า    10 | สัญญาที่กลายเป็นเพียงน้ำลายไร้ราคา

    (เคมี)แปดวันหลังจากที่ผมกับเขามีการติดต่อกัน ทักหาผมทุกวันทั้งที่บางครั้งก็ไม่มีอะไรจะโต้ตอบ ตอนนี้ตามตัวผมเริ่มเห็นรอยเขียวช้ำกว่าเดิม มีอาการปวดแทบลุกไม่ไหว มีเขาคอยมาดูแลและอยู่เป็นเพื่อน แต่วันนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ข้อความทักทายที่ชอบส่งมาในยามเช้าก็ยังไม่มี ผมคอยมองไปยังหน้าจอมือถือ คือผมก็ไ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status