ตอนที่ 8 ปกป้อง

หลังจากฟังพระเทศน์จนเหน็บกินขาไปข้างหนึ่ง อิงฟ้าก็พยุงยายเดินลงจากศาลาวัดด้วยท่วงท่าที่พยายามจะให้ดูเป็นกุลสตรีที่สุด 

แต่ในใจคืออยากจะกรี๊ดสลบเพราะพี่เดฟเพิ่งกุมมือเธอ! แต่ความฟินก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อแรงดึงดูดความสวยของเธอทำเรื่องเข้าให้

"น้องอิงฟ้าครับ จะกลับแล้วเหรอจ๊ะ ให้พี่หวังไปส่งที่บ้านไหม รถเบนซ์มันนั่งลำบากนะพี่ว่า มานั่งมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งของพี่ดีกว่า รับลมเย็นๆ"

'ไอ้หวัง' ลูกชายกำนันจอมกร่างประจำหมู่บ้าน เดินปาดหน้าเข้ามาดักพร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าหล่อ แต่งตัวจัดเต็มโซ่ทองเส้นเท่านิ้วโป้งห้อยคอมาด้วย สายตามันจ้องมองหน้าอกหน้าใจอิงฟ้าจนน่าตบให้คว่ำ

อิงฟ้าชะงักฝีเท้า เธอแอบชำเลืองมองเดฟที่เดินหิ้วปิ่นโตตามหลังมา 

"พี่หวังเหรอคะ? อิงว่ารถอิงก็นั่งสบายดีนะคะ ไม่เป็นไรดีกว่าคะ"

เธอพยายามยั่วโมโหเดฟด้วยการยืนคุยกับไอ้หวังต่อ อยากจะรู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไงบ้าง แต่ปรากฏว่าเดฟทำเพียงแค่ปรายตาขวางๆ มองแวบเดียว แล้วเดินตีคู่พายายไปที่รถโดยไม่พูดอะไรสักคำ หน้านิ่งเหมือนคนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

"อีตาพี่เดฟ! บ้าเอ๊ย!" 

อิงฟ้าสบถเบาๆ ในใจ หงุดหงิดจนอยากจะถอดส้นสูงฟาดหน้าคนนิ่ง เธอเลยรีบตัดบทไอ้หวัง 

"ขอโทษนะพี่หวัง อิงกลับเองดีกว่าคะ"

อิงฟ้าเดินกระแทกเท้า มาที่รถ เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วกระชากตัวลงนั่งทันที เธอสตาร์ทรถเสียงดังสนั่นจนชาวบ้านสะดุ้ง เดฟที่นั่งเบาะหลังคอยประคองยายเข็มเห็นดังนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้ว มือหนาบีบขอบเบาะรถแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูด 

ใจจริงเขาอยากจะกระชากไอ้หวังมาสั่งสอนสักหมัดที่บังอาจมามองหลานสาวยายเข็มด้วยสายตาแทะโลมแบบนั้น แต่มันติดที่สถานะขี้คุกของเขาที่ทำให้ต้องสะกดอารมณ์เอาไว้

ทันทีที่จอดรถเบนซ์สนิท อิงฟ้าก็เดินลงมาสะบัดผมใส่เดฟที่กำลังพยุงยายเข็มลงจากรถ แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าบ้าน 

เสียงแป๋นๆ ของแล่มมนุษย์กล้องวงจรปิดประจำหมู่บ้านที่ชอบนั่งถอนหญ้าหน้าบ้านตัวเองเพื่อแอบส่องบ้านคนอื่นก็ดังขึ้น

"อุ๊ยตายแล้วยายเข็ม! พายัยอิงฟ้าไปวัดมาเหรอจ๊ะ แต่ทำไมหิ้วไอ้เดฟขี้คุกนั่นเข้าบ้านมาด้วยล่ะ ระวังนะยาย... พวกขี้คุกมันก็คือคนสันดานเสีย วันดีคืนดีมันจะฉุดหลานสาวแกไปทำมิดีมิร้าย หรือไม่ก็ขโมยของในบ้านไปขายซื้อยาเด้อ!"

คำพูดพล่อยๆ ของยายแล่มทำเอาเดฟชะงัก ฝ่ามือหนาที่จับแขนยายเข็มสั่นน้อยๆ เขาก้มหน้าลง สายตาหม่นวูบไปทันที ความจริงที่เขาอยากลืมถูกขุดขึ้นมาประจานต่อหน้าอิงฟ้าอีกครั้ง

"ยายแล่ม! ปากหรือส้วมคะเนี่ย?" 

อิงฟ้าที่หงุดหงิดเรื่องเดฟนิ่งใส่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วระเบิดอารมณ์ใส่ทันที 

"พี่เดฟเขามาช่วยดูแลยายอิง ดีกว่าลูกหลานยายแล่มที่วันๆ เอาแต่ขอเงินไปเล่นไฮโลเสียอีกนะคะ แล้วประวัติคนเรามันแก้กันได้ แต่สันดานปากหอยปากปูของยายน่ะ ตายไปเกิดใหม่ก็ไม่รู้จะแก้หายไหม"

"อีอิง! แกด่าข้าเหรอ!" ยายแล่มหน้าแดงก่ำเพราะโกรธที่ถูกอิงฟ้าว่า

"ไม่ได้ด่าค่ะ แค่บอกความจริง ไปเถอะพี่เดฟ อย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกาที่ไม่มีสมองเลย" 

อิงฟ้าเดินเข้าไปคว้าแขนเดฟแล้วลากเข้าบ้านท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนแถวนั้น

เมื่อเข้ามาในบ้าน เดฟพยายามจะแกะมืออิงฟ้าออก 

"อิงฟ้า... ปล่อยเถอะ ที่ยายแล่มพูดมันก็มีส่วนถูก กูมันประวัติเสีย มึงไม่ควรมาออกรับแทนกูแบบนี้"

"พี่เงียบไปเลยนะ!" 

อิงฟ้าหันมาแว้ดใส่ 

"พี่เป็นคนดี อิงรู้ ยายรู้ ใครไม่รู้ก็ช่างแม่มันสิ"

"เดฟเอ๊ย... อย่าไปถือสาอีแล่มมันเลยลูก" 

ยายเข็มพูดพลางลูบหลังเดฟเบาๆ 

"มาๆ ไหนๆ ก็มาแล้ว อยู่กินข้าวเช้าด้วยกันก่อน ยายทำแกงส้มไว้ตั้งแต่ออกไปวัดแล้ว อิงฟ้าไปจัดสำรับมาสิลูก"

"ไม่เป็นไรครับยาย ผมว่าจะกลับไปซ่อมรั้วบ้านต่อ..." 

เดฟพยายามจะปฏิเสธ

"พี่เดฟ... อยู่กินข้าวเถอะนะ อิงอุตส่าห์ตักบาตรขอพรมา" 

อิงฟ้าทำเสียงอ้อนพร้อมส่งสายตาปิ๊งๆ 

"หรือจะให้อิงไปนั่งกินที่บ้านไม้ของพี่อีกล่ะ เลือกเอา"

"เออๆ กินก็กิน... ขี้ตื๊อชิบหายเลยมึง"

โต๊ะอาหารถูกจัดวางด้วยกับข้าวฝีมือยายและอิงฟ้าที่แอบไข่เจียวมาเสริม เดฟนั่งตัวลีบๆ อยู่บนเก้าอี้ราคาแพง เขารู้สึกประหม่าที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับอิงฟ้าในบ้านที่หรูหราแบบนี้

"กินเยอะๆ นะพี่เดฟ ดูสิเนี่ย กุ้งตัวใหญ่เท่ามืออิงเลย" 

อิงฟ้าตักกับข้าวให้เขาจนพูนจาน

"พอก่อนอิงฟ้า... กูไม่ใช่ควายนะที่จะกินเยอะขนาดนั้น" 

เดฟบ่นแต่ก็ตักข้าวเข้าปาก รสชาติอาหารที่อบอุ่นทำให้เขารู้สึกคอแห้งผากด้วยความตื้นตัน

ขณะที่กินข้าว อิงฟ้าแอบสังเกตรอยสักเลข 94 ตรงลำคอของเขาที่ขยับตามจังหวะการกลืน เธอเผลอมองจนเดฟรู้สึกตัว 

"มองอะไรนักหนา ข้าวติดหน้ากูเหรอ?"

"เปล่าค่ะ... แค่คิดว่า รอยสักพี่มันเท่ดีนะ" 

อิงฟ้ายิ้มหวาน 

"เย็นนี้พี่ทำงานเสร็จกี่โมง อิงว่าจะชวนไป..."

"ไม่ว่าง" 

เดฟรีบตัดบททั้งที่ข้าวเต็มปาก 

"กูต้องไปรับจ้างขนหินต่อ อย่ามาวุ่นวาย"

"หึ... นิ่งได้นิ่งไปเถอะพี่เดฟ แต่อิงเห็นนะว่าตอนไอ้หวังมาทักอิง พี่แอบบีบปิ่นโตจนบุบน่ะ" 

อิงฟ้าหัวเราะคิกคัก

"หลงตัวเอง! ใครจะหึงมึง..." 

เดฟสำลักข้าว

พอกินข้าวเสร็จ อิงฟ้าก็จัดการเก็บจานชาม แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเดฟที่กำลังจะเนียนลุกหนีกลับบ้าน

"จะไปไหนคะพี่เดฟ? กินแรงคนแก่กับสาวสวยเสร็จก็จะชิ่งเลยเหรอ มานี่เลย มาช่วยอิงล้างจานก่อน" 

"จานแค่นี้มึงก็ล้างเองสิ กูจะไปทำงาน" 

เดฟบ่นพึมพำ แต่ขาเจ้ากรรมดันก้าวตามเสียงสั่งไปที่ซิงค์ล้างจาน

"ไม่ได้ค่ะ อยู่กินข้าวบ้านคนอื่นก็ต้องช่วยงานบ้านสิพี่"

ในที่สุดเดฟก็ต้องมายืนตัวลีบอยู่ข้างเธอ อิงฟ้าจัดการบีบน้ำยาล้างจานจนฟองฟูฟ่อง เธอเป็นคนถู ส่วนเดฟเป็นคนล้างน้ำเปล่า พื้นที่ในครัวที่ว่ากว้าง พอมีคนตัวโตอย่างเดฟมายืนเบียด อิงฟ้าก็รู้สึกว่ามันแคบลงทันตา

"ขยับไปหน่อยสิพี่ ตัวก็ใหญ่ยังจะมาเบียดอิงอีก" 

อิงฟ้าแกล้งบ่น ทั้งที่จริงๆ เธอเป็นคนขยับเข้าไปหาเขาเองจนไหล่มนเบียดกับต้นแขนล่ำๆ ที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

"ก็มึงขยับมาชิดกูเอง…ยังมาว่ากูอีก" 

เขากลับไม่ขยับหนี มือหนาที่หยาบกร้านหยิบจานที่เต็มไปด้วยฟองจากมืออิงฟ้าไปล้างน้ำเปล่าอย่างคล่องแคล่ว

จังหวะที่มือเรียวนุ่มของอิงฟ้าสัมผัสกับมือหนาของเดฟในน้ำฟองสบู่ ความรู้สึกวาบหวามบางอย่างก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง อิงฟ้าแอบชำเลืองมองใบหน้าคมเข้มของเดฟที่ตอนนี้ตั้งอกตั้งใจล้างจานจนหน้าผากมีเหงื่อซึม 

"พี่เดฟ... พี่เคยคิดไหมว่าถ้าพี่ไม่ติดคุก ป่านนี้พี่จะเป็นยังไง?" 

"ไม่รู้สิ... อาจจะเป็นคนขับรถบรรทุก หรือไม่ก็ตายไปนานแล้วมั้ง คนอย่างกูมันไม่มีต้นทุนเหมือนมึงหรอกอิงฟ้า อย่ามาพยายามขุดคุ้ยอดีตกูเลย มันไม่มีอะไรน่าจำ"

"แต่อิงจำนะ อิงจำพี่เดฟคนเดิมได้... และอิงก็ชอบพี่เดฟคนปัจจุบันด้วย" 

อิงฟ้าพูดพร้อมกับเอามือที่เปื้อนฟองไปแตะที่แขนเขาเบาๆ

เดฟหันมาสบตาอิงฟ้า สายตาเย็นชาของเขาเริ่มสั่นไหว เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่สวยนั่น

 "มึงมันบ้าอิงฟ้า... มึงควรไปชอบคนอย่างไอ้หวัง หรือคนรวยๆ ในกรุงเทพฯ ไม่ใช่มาเสียเวลากับไอ้ขี้คุกอย่างกู"

"ก็อิงบอกแล้วไงว่าอิงไม่สน พี่เลิกดูถูกตัวเองได้แล้ว ถ้าพี่ไม่หยุดพูด อิงจะเอาฟองน้ำล้างจานยัดปากพี่จริงๆ ด้วย!"

เดฟหลุดขำออกมาเบาๆ เป็นรอยยิ้มแรกที่อิงฟ้าเห็นชัดๆ ตั้งแต่กลับมา 

"เออๆ ยอมแล้ว เด็กแก่แดด... รีบล้างเถอะ กูจะได้ไปทำงานต่อสักที"

ทั้งคู่ล้างจานกันไปเถียงกันไปจนเสร็จ แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ในห้องครัว แต่มันกลับทำให้เดฟรู้สึกว่าหัวใจที่เคยแห้งแล้งของเขามันเริ่มมีหยดน้ำมาพรมให้ชุ่มชื่นขึ้นมาบ้าง ส่วนอิงฟ้าก็ได้แต่แอบยิ้มกริ่มในใจ เพราะเธอรู้ดีว่าแผนการละลายพฤติกรรมของเธอมันเริ่มได้ผลเกินคาด

 

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

แหม๋ๆๆ บักเดฟมันก็มั่วแต่แกล้งขรึม ถ้าสาวไปจริงๆ คงอยู่ไม่สุขแน่ๆ🫣

ยัยน้องมันก็น่ารักนะ ปกป้องพี่เดฟตลอดเลย😆

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️