ตอนที่ 2 MAY – คอนโดคือที่พักใจ

ภายในคอนโดขนาดเล็ก มีร่างบางนอนมองเพดาน ด้วยความรู้เหนื่อยล้าพลางนึกถึงอดีตที่ต้องย้ายออกจากบ้านมาอยู่คอนโดเพียงลำพัง เมื่ออายุ 18 ย่าง 19 ร่างบางถูกผู้เป็นแม่ให้ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกพร้อมกับเหตุผลว่าท่านเลี้ยงฉันมามากแล้วแต่ฉันเข้าใจดีเมื่อได้ออกมาจากบ้านหลังนั้น

หลังเลิกเรียนฉันก็รับทำงานพาร์ทไทม์ เพื่อที่จะเป็นค่าหนังสือ ค่ากิน และหากเดือนไหนมีงานเข้ามาเยอะฉันก็จะแบ่งเงินส่งไปให้น้องบ้าง ส่วนค่าเทอมนั้นไม่น่าห่วงเพราะฉันสอบได้เป็นเด็กทุนที่ต้องทำกิจกรรมแลก

ย้ายมาอยู่คนเดียวครั้งแรกที่แรกฉันแอบกังวลกับการใช้ชีวิตเพียงลำพังเพราะตั้งแต่เกิดมาฉันมีเพื่อนและน้องมากมายอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าไม่นานฉันสามารถปรับตัวได้ที่คอนโดขนาดเล็กแห่งนี้เปรียบเสมือนเป็นที่พักใจชั้นดีของฉัน

“ถ้ารอบนี้แกทำสำเร็จ”

 “ฉันจะคืนอิสระและชีวิตให้แก....” นี่คือสิ่งที่แม่บุญธรรมบอกกับหญิงสาวเอาไว้ และเธอหวังว่าจะได้รับอิสระเร็วๆ สักพักร่างบางก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ

CSC Real Estate Group

 เช้าวันต่อมา

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่มีร่างของประธานกำลังนั่งอ่านอีเมลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่นานก็มีเสียงประตูดังขึ้น

ก็อก ก็อก...

“เอกสารที่คุณปัญให้ไปสืบอยู่ในนี้ทั้งหมดแล้วครับ” นักสืบฝีมือดี รูปร่างเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ถูกฝึกงานเป็นอย่างดีนอกจะทำงานสืบยังเป็นบอดี้การ์ดของเจ้านายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกลับโค้งศีรษะเล็กน้อย

“อืมไปได้” เมื่อคนที่เขาจ้างออกไปจากห้องทำงานหรู เหลือเพียงความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มายังเอกสารที่ได้ให้คนไปสืบมาให้ เปิดออกมาพร้อมกับรูปภาพหลายใบ ที่มีหญิงสาวที่เขาตั้งใจเดินชนที่ห้างวันนั้นไม่มีความบังเอิญใดใด

“เมย์ ชญา ธนารักษ์”

“ฉันจะทำให้เธอเจ็บ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาทำลายครอบครัวฉัน” เขาพึมพำพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาที่โกธรเกลียดอีกมือนึงกำรูปหญิงสาวจนยับยู่ยี่แต่ทว่าสายตาคมสะดุดกลับรูปภาพมูลนิธิที่เขาคุ้นเคย มูลนิธิบุญญารักษ์ เป็นมูลนิธิที่สร้างขึ้นมาจากคุณยายของเขาแต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสนใจอะไรสักพักมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดกดยืนยันอนุมัติรับหญิงสาวที่ตัวเองหมายหัวเอาว่าจะแก้แค้นให้น้องสาวเพื่อเข้ารับการสัมภาษณ์งาน

“จะไม่หยุดใช่ไหม....ได้”

“อยู่เฉยๆ เหยื่อก็เข้ามาให้เชือดถึงที่”

มูลนิธิบ้านบุญญารักษ์

 “ไม่อยากให้พี่เมย์ไปเลย” ดาวเด็กผู้หญิงวัย 8 ขวบ พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนพร้อมกับขึ้นมานั่งบนตักร่างบาง

 “ข้าวปั้นก็ไม่อยากให้พี่เมย์ไปครับ” เด็กชายวัย 7 ขวบ ในมือขวาที่จับดินสอกำลังวาดภาพมือซ้ายหยิบขนมทานเล่นที่ร่างบางซื้อมาให้

 “ถ้าพี่ไม่ไปก็จะไม่มีเงินซื้อขนมมาให้พวกเรานะครับ” บอกเหตุผลให้เด็กๆเข้าใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพรางลูบหัวเจ้าเด็กขี้อ้อนทั้งสอง

 “พวกเราไม่อยากกินขนมก็ได้” ดาวเอ่ยบอกหญิงสาวด้วยแววตาฉายออกมาด้วยความมาดมั่น

“โตไปผมจะเลี้ยงพี่เมย์” ร่างเล็กลุกขึ้นทำท่าเบ่งกล้ามแขนเล็กทำให้หญิงสาวทั้งยิ้มและหัวเราะได้ทั้งที่ในใจเศร้าผสมความมัวหมอง

 “พอๆ...เลย เจ้าเด็กสองคนนี้”

 “ดูสิ กดดันพี่เมย์กันหมดเลย” เสียงจาก แม่เพียรจิต เป็นผู้ดูแลมูลนิธินี้รวมถึงดูแลฉันด้วยตั้งแต่จำความได้ฉันก็เติบโตมากับที่นี่พอโตขึ้นฉันก็คอยช่วยดูแลน้องรวมถึงสอนการบ้านสอนเด็กๆรู้จักวิธีการใช้ชีวิตประจำวันได้

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างเมย์...เมย์ดูผอมลงนะ” สองมือที่มีรอยย่นตามอายุลูบที่ต้นแขนหญิงสาวความอบอุ่นทั้งน้ำเสียซึ่งรับรู้ได้ถึงความรู้สึกห่วงใยจากคนตรงหน้าทำให้ดวงตาหวานมีน้ำตาคลอ

“สบายดีค่ะ พึ่งส่งใบสมัครงานไปค่ะแม่” ซึ่งไม่ได้ตอบไปตามความจริงเพราะไม่อยากให้ท่านเป็นห่วง ฉันโตพอที่จะรับมือกับมันได้

“แม่เหนื่อยไหม พักผ่อนเยอะๆนะคะ”

“ถ้าเมย์ว่าง เมย์จะเข้ามาหาบ่อยๆ” มือบางเอื้อมจับมือตัวเองทับไว้ด้านบน ส่งแผ่กำลังใจไปให้ยังแม่เพียรจิต

 “แม่ไม่เหนื่อยหรอกมีเจ้ามดกับเจ้าจิ๊บช่วยจนไม่ได้ทำอะไรเลย” มดกับจิ๊บเป็นเด็กสาวฝาแฝดอายุ 15 ปี ทั้งคู่โดนทอดทิ้งตั้งแต่เกิดเพราะแม่ของทั้งสองเป็นเด็กอายุไม่ถึง 18ปี เสียชีวิตขณะคลอดส่วนผู้เป็นพ่อได้ติดคุกเพราะค้ายาเสพติดพ่วงด้วยค้าปเวณีซึ่งแม่เพียรจิตรไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลพอดีซึ่งเป็นความโชคดีของทั้งคู่ ทั้งคู่ก็เป็นเด็กดีมาก ขยัน ช่วยดูแลน้องต่อจากฉันไม่อิดออด...จะว่าไป..ฉันไปช่วยน้องทำกับข้าวเย็นดีกว่า

“เจ้าเด็กกินกันเก่งทุกคนเลย” โต๊ะไม้ขนาดยาวที่มีหญิงสาวรวมถึงมดกับจิ๊บและแม่เพียรจิตรนั่งกินข้าวที่ช่วยกันทำ

“ใช่ พึ่งกินนมกับขนมไปเอง” ร่างบางเอ่ยพรางตักผัดผักบุ้งไปให้น้องรวมถึงแม่เพียรจิตร

“กับข้าวฝีมือพี่มดกับพี่จิ๊บอาโอ่ยที่สู๊ดใยโย๊ก” เจ้าเด็กเคี้ยวไปคุยไปทำให้แม่เพียรจิตรดุ

“เด็กๆเขาไม่ให้เคี้ยวตอนกินข้าวนะครับ”

“เพราะว่า…อะไรนะ” เสียงตะโกนโทนนุ่มนวลทำให้เด็กทั้งรีบตอบกลับอย่างรู้คำตอบ

“ข้าวจะติดคอครับ/ค่า” เสียงประสานแสนรู้สุดพร้อมเพรียงจากนั้นไม่นานเสียงมือถือก็ดังขึ้น

ติ๊ง .....

แจ้งเตือน

HR. CSC Real Estate Group

คุณชญา ธนารักษ์ นัดสอบสัมภาษณ์ที่อาคารXXชั้น30

“เย้...เมย์ติดสอบสัมภาษณ์แล้ว” หญิงสาวแสดงความดีใจออกมาต่อให้เหตุนึงคือเธอต้องทำลายความสุขของครอบครัวนี้แต่ลึกๆแล้วร่างบางอยากจะทำงานในสายที่ตัวเองได้เรียนมา

“แม่ดีใจด้วยนะเมย์” แม่เพียรจิตรโน้มกอดพร้อมกับตบกลางหลังร่างบางเบาๆ

“ขอบคุณค่ะแม่”

“ดีใจและยินดีด้วยนะพี่เมย์..” สองแฝดกล่าวยินดีต่อไม่นานฉันก็ขอตัวกลับเพราะเริ่มค่ำแล้ว

KL Smart Condo

หญิงสาวลงจากแท็กซี่พร้อมกับรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าจากนั้นก็เดินเข้าไปภายในคอนโดตามปกติโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีสายตาคู่นึงได้มองตามเธออยู่