ตอนที่ 3 PUN – ตามดู

หญิงสาวเดินเข้าห้องมาได้ได้ทำการปลดเปลืองเสื้อผ้าพันด้วยผ้าขนหนูสีขาวเพื่อที่จะเตรียมชำระล้างร่างกายเนื่องจากใช้พลังงานกับแด็กๆที่มูลนิธิทั้งวันเมื่อกำลังจะก้าวขาเข้าห้องน้ำ

 ก๊อก ก๊อก.....

เมื่อส่องตาแมวเห็นผู้ชายคนนึง ล้มลงตรงประตูห้องของเธอ ด้วยความกลัวว่าอีกคนป่วยหรือบาดเจ็บจึงรีบเปิดประตู

“ช่วยด้วยครับผมปวดท้องกระเพาะมากเลย” ชายหนุ่มโอดครวญอยู่ที่พื้น

“คุณ...เป็นอะไรมากไหมคะ”

“อ่าวคุณที่ฉันเจอที่ห้างหนิ”

“ให้ฉันโทรหารถพยาบาลให้ไหมคะ...” หญิงสาวพยุงร่างชายหนุ่มมือบางแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิด้วยความลืมตัวกลัวว่าคนตรงหน้าจะเป็นไรลืมว่าตัวเองอยู่ในสภาพล่อแหลมสายตาคมที่เอาแต่บอกหน้าอกที่กระเพียมตามแรงหายใจกลิ่นสาบสาวที่เตะเข้าจมูกทำให้เขารู้สึกรุ่มร้อน

ชิบ...อะไรวะกูเนี่ย!! ร่างหนุ่มพึมพำภายในใจพยามสลัดภาพในจินตนาการที่กำลังทำให้กลางกายเริ่มขยาย

หญิงสาวที่เริ่มรู้ตัวพยามที่จะลุกขึ้น แต่ทว่าร่างของชายหนุ่มไวกว่า

“ผมลืมกุญแจห้องไว้กับเพื่อน มันกำลังเอามาให้”

“ผมขอเข้าไปรอ.... ในห้องระหว่างที่รอเพื่อนได้ไหมครับ” สายตาคมที่ฉายแววความอ้อนออกมาใบหน้าที่หล่อเหลาไม่ว่าใครที่เจอกับใบหน้าแบบก็ต้องหลงแน่ๆฉันก็เช่นกัน

“อะ..เอ่อ..ได้ค่ะ” พร้อมกับพยุงร่างหนาเข้ามาในห้องตัวเองขนาดเล็กร่างบางค่อยๆพาชายหนุ่มนั่งตรงโซฟาความเงียบได้เข้ามาปกคลุม

“เมื่อกี๊คุณบอกว่าปวดท้องกระเพาะทานข้าวไม่ตรงเวลาเหรอคะ” หญิงสาวจึงเอ่ยชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบ

“ครับ..”

“ช่วงนี้ผมมัวแต่กังวลเรื่องน้องสาวกำลังจะถูกคนทำร้ายเลยเครียดๆ” พร้อมกับทำท่ากุมท้องบริเวณกระเพาะอาหารยิ่งทำให้หญิงสาวกังวลว่าจะช่วยคนตรงหน้าอะไรได้บ้าง

“ห้องฉันพอมีของทำอาหารให้คุณทานรองท้องได้เล็กน้อย คุณพอทานได้ไหมคะ” หญิงสาวจึงเสนอขึ้นมาอย่างเป็นห่วงโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าแสร้งทำเป็นอ่อนแอ

“รบกวนด้วยนะครับ ขอบคุณครับ”

“ผม....ปัญนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ....”

“เมย์ค่ะ” ร่างบางเอ่ยตอบพร้อมกับใช้มือทั้งสองปิดบังหน้าอกของตัวเองด้วยความเขินอายพลางนึกในใจ นี่เราใจง่ายไปไหมนะให้ผู้ชายเข้าห้องง่ายๆ

“งั้นฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุดแล้วก็ไปทำอาหารให้คุณทานก่อนนะคะ” หญิงสาวไม่รีรอให้ชายหนุ่มตอบกลับรีบวิ่งไปสวมเสื้อผ้ารวบผมเป็นหางม้าพร้อมเข้าครัว

โซนห้องครัวของคอนโดขนาดเล็กสายตาคมมองทุกการกระทำหญิงสาวเมื่อร่างบางจัดตั้งหม้อใบเล็กใส่น้ำพร้อมผักตามตามด้วยหมูสับผสมวุ้นเส้นอย่างชำนาญไม่นานอาหารก็ถูกนำเสิร์ฟไปยังแขกผู้มาเยืยนในห้อง

“ทานให้อร่อยนะคะ”

“พอดีฉันยังไม่ได้ไปซื้อของเข้าห้อง เลยมีเพียงเท่านี้”

“ยาคุณละคะ มีติดตัวหรือเปล่า” เสียงหวานถามพรางเดินไปหยิบน้ำและแก้วมาให้ยังร่างสูง

“ยาผมอยู่ในห้อง” อาหารหน้าตาธรรมดาตรงหน้าที่มีกลิ่นหอมและรสชาติดีไม่น่าเชื่อว่าอร่อยขนาดนี้ หรือกูหิววะ.....

หญิงสาวจึงหยิบยาเคลือบกระเพาะแบบน้ำมาตั้งให้ชายหนุ่มซึ่งเป็นยาสามัญประจำบ้านที่มีติดภายในห้องไว้อยู่แล้ว

“คุณทานข้าวเสร็จ ทานยาตัวนี้ตามไปก่อนนะคะ”

“จะได้พอให้ช่วยดีขึ้น”

“งั้น...ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนะคะ”

“ขอบคุณนะครับ” รอยยิ้มประดับบนใบหน้าปากหนาเคี้ยวข้าวต่อจนแก้มตุ่ยให้ตายเถอะหน้าตาฟ้าประธานมากพอๆยัยเมย์หนีไปจากตรงนี้...

“อะ..เอ่อ ค่ะ” ใบหน้าหวานเริ่มมีสีแดงระเรื่อเริ่มร้อนเห่อร้อนแม้ว่าเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานปกติทำให้ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปยังในห้องน้ำ...เมื่อหญิงสาวเข้าไปยังห้องน้ำ

“หึหึ..” รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มร้ายเมื่อทานเสร็จชายหนุ่มนำจานชามไปล้างเก็บเข้าที่ให้หญิงสาวอย่างเป็นระเบียบและถือวิสาสะสำรวจภายในห้องราวกับเป็นเจ้าของ 

สายตาคมสะดุดกับกรอบรูปภาพที่มีแต่รอยยิ้มด้านหลังป้ายมูลนิธิของครอบครัวเขาเป็นภาพที่คนมองแล้วรับรู้ได้ถึงความสุขพลางนึกสงสัยกับการดูแลเป็นห่วงคนอื่นจนไม่ได้สนใจว่าคนอื่นคิดไม่ดีกับตัวเองหรือไม่...และไม่มีท่าทีเหมือนกับคนนิสัยที่แสดงในร้านอาหาร

หรือแสดงเก่งวะ...

“มึงช่วยอะไรกูหน่อย” ชายหนุ่มต่อสายตาผู้เป็นเพื่อนเมื่อสำรวจห้องของหญิงสาวจนพอใจร่างสูงได้มานั่งรอที่โซฟาตัวเดิมด้วยความกินอิ่มอากาศภายในห้องเย็นบวกกับความเหนื่อยล้าจากการทำงานทำให้หลับโดยไม่รู้ตัว

ด้วยความที่โซฟาไม่ได้มีความยาวมากทำให้ขาของร่างสูงเลยโซฟาออกมาทำให้ร่างบางที่ออกมาจากห้องน้ำอดไม่มีที่จะเอ็นดูไปกลับภาพตรงหน้า

ก็อก ก็อก....

“สวัสดีครับผมเบนซ์ เพื่อนของไอปัญครับ” ชายหนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลาพอกับชายหนุ่มในห้องของเธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

“อ่อค่ะ เพื่อนคุณเบนซ์หลับอยู่ในห้องค่ะ”

“เพื่อนผมหนะเหรอครับ หลับ” ไอนี่มันร้ายใช่ย่อยโทรมาบอกว่าฉลองที่คอนโดใหม่ห้องใหม่มันเลข 501 แต่ทำไมมันบอกให้มาห้อง 515 หรือกูจำผิด...ช่างแมร่ง

แปะแปะ.... เสียงตบที่ลำแขนหนา

 “ตื่นได้แล้วครับเพื่อน นอนห้องสาวเพลินเลยนะ” ร่างหนาสะดุ้งตื่นมาแบบงัวเงียรับรู้สึกถึงแรงตีจากผู้เป็นเพื่อน

 “คุณปัญโรคกระเพาะกำเริบค่ะ ล้มอยู่ตรงหน้าห้อง”

 “ฉันเลยให้คุณปัญมารอคุณที่ห้องก่อนหนะค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มหวาน

ผู้หญิงสวยและดูจิตใจดีตรงหน้าทำให้เบนซ์รู้สึกถูกใจอยู่ไม่น้อยพรางเอ่ยทำความรู้จักกับหญิงสาวเอาไว้

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณ..”

“เมย์ค่ะ” ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันสายคมของร่างสูงที่เห็นกลับเริ่มรู้สึกไม่อใจในท่าทีสนิทสนมร่างบางกับเพื่อนสนิทของเขาจึงเดินออกไปเข้าห้องตัวเอง

“ขอบคุณครับ งั้นผมไปล่ะ” ชายหนุ่มไม่ได้รอให้หญิงสาวตอบกลับพลางเดินกลับไปยังห้องพักของเพื่อนตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความกลัวหญิงสาวเจ้าของห้องจะรู้สึกไม่ดีพรางเอ่ยบอก

“อย่าไปสนใจมันเลย ไอนี่มันเป็นแบบนี้แหละครับ”

“ยังไง...ก็ขอบคุณคุณเมย์มากนะครับที่ช่วยดูแลเพื่อนผม” ชายหนุ่มขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ยินดีค่ะ” ร่างบางได้มาส่งเพื่อนของชายหนุ่มอยู่หน้าประตูพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานกลับไป

ภายในห้อง 501

“ยังไง” เบนซ์ไม่รอช้ารีบยิงคำถามที่อดสงสัยในตัวเพื่อนไม่ได้

“อะไร”

“มึงแกล้งทำเป็นปวดท้อง”

“ไหนจะเรื่องคอนโดขนาดเล็กนี่ มึงเนี่ยนะซื้อคอนโดนี้...กูไม่อยากจะเชื่อ” ผู้เป็นเพื่อนยิงคำถามใส่แบบรัวๆ

“พึ่งรู้ว่ามึงเป็นคนขี้สงสัย” ชายหนุ่มตอบกลับเพื่อนด้วยเสียงเรียบพรางเปิดตู้เย็นบิ้วท์อินหยิบไวน์ที่สั่งให้ลูกน้องมาจัดการให้รวมถึงซื้อคอนโดห้องตรงข้ามห้องของหญิงสาวเอาไว้ด้วยซึ่งทุกอย่างไม่มีคำว่าบังเอิญชายหนุ่มจัดการรินไวน์ให้ทั้งตัวเอง และของเพื่อนพร้อมกับหยิบบุหรี่ราคาแพงออกมาจากเสื้อสูทสีเข้ม

“กูก็แค่เจอเหยื่อที่คิดจะทำร้ายครอบครัวกู” มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดหยิบzippo เพื่อจุดไฟพร้อมกับสูบบุหรี่ราคาแพงไปพรางๆ

“แต่เท่าที่เจอมาเมื่อกี๊....ไม่เหมือนคนที่คิดจะทำร้ายใครเลยนะเว้ย”

“มึงจำผิดคนหรือเปล่า” ทักท้วงเพื่อเตือนสติผู้เป็นเพื่อนเพราะดูจากทรงไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม ท่าทาง ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไรยิ้มก็ออกจะหวานปานน้ำเชื่อม

“ไม่ผิดหรอก”

“ทำไมมึงเพื่อนกูหรือเพื่อนยัยนั่น”

“เสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดี ใสซื่อทำให้คนอื่นหวั่นไหว” สายตาคมจ้องมองไปยังสีเข้มของไวน์ในสายตาที่มีแต่ความเครียดแค้น อีกไม่นานเธอก็ต้องเจ็บปวดเหมือนกับที่ทำกับน้องสาวของผม

“เออ กูไม่เข้าใจมึงเลยจริงๆ”

“แต่ทำอะไรก็ระวังใจตัวเอง”

“เจอเขาแปบเดียวหลับสบายในห้องเขาเฉยยยย..” สภาพอย่างเพื่อนเขานี่นะจะกล้าหลับง่ายที่ห้องคนอื่น...

“ละไอไม้เป็นยังไงบ้าง” เมื่อเจอสายตาคมตวัดกลับมามองเลยเลิกแซว

“ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ไม้คือเพื่อนสนิทอีกคนของพวกเขาซึ่งช่วงนี้เก็บตัวอยู่คนเดียวเพราะว่าผิดหวังกับความรักแฟนของมันไปเรียนต่อต่างประเทศทั้งคู่คบกันมานานกว่า 4 ปี เพื่อนสนิทเขาบินไปหาเพื่อจะเซอร์ไพรวันครบรอบแต่มันดันโดนแฟนเซอร์ไพรกลับโดยการมีอะไรกับชายอื่น

 สักพักชายหนุ่มหน้าตาดีทั้งสองก็พากันแยกย้ายกลับเพนท์เฮ้าส์ของตน ซึ่งจะมีแต่เบนซ์ที่ยังออกไปสังสรรค์ดื่มต่อตามประสาชายโสด ปกติทั้งเราสามคนจะไปด้วยกันแต่ด้วยภาระหน้าที่ทำให้เราไม่ได้ไปกันบ่อยเหมือนสมัยเรียน แถมเพราะพรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ....