登入Biglang natawa si Amara.Ngunit ang tunog na iyon ay puno ng pait at pagkutya sa sarili.Bigla niyang naalala ang narinig na usapan nina Madam Del Castillo at Lucien sa ospital noon—tungkol sa paghahanap para sa kanya ng ibang babae na magsisilang ng tagapagmana sa lalong madaling panahon.Mukhang seryoso nga siyang nakinig sa mga salitang iyon.Nakatayo sa harap ng salamin, dahan-dahang pinagmasdan ni Amara ang kanyang sarili.Sabi ng doctor na nag-inject sa kanya ng Botox, makikita ang resulta within a week.At ngayon, nang hawakan niya nang maigi ang kanyang mukha, halos wala na ang malalapad na masseter muscles sa magkabilang pisngi. Bumalik na ang kanyang orihinal na oval-shaped face.Ang mga 'tiger teeth' na lang niya ang natitira.Ang huling katangian na kawangis pa rin ni Lysandra.Bumangon ang pandidiri sa kanyang loob.Habang tinitingnan niya ang sarili, lalo siyang namumuhi.Ngunit biglang natigilan si Amara.May mali.Hindi sa kanyang repleksyon.Kundi sa mismong salamin.
Para kay Amara, wala nang katuwiran ang lalaking nasa harap niya kaya tumalikod na siya para umalis.Ngunit biglang sumunggab si Lucien, hinahablot ang kanyang pulso.“Saan ka pupunta ngayon? Bumalik ka rito!”Bago pa siya makakilos, mabilis na tinanggal ni Lucien ang kanyang sinturon at itinali ang mga kamay ng dalaga.Nanlaki ang mga mata ni Amara. “Ano’ng ginagawa mo?!”Nagpumiglas siya gamit ang lahat ng kanyang lakas—naninipa, nagtatadyak, at kinagat pa ang lalaki.Muling bumukas ang mga sugat sa katawan ni Lucien, at muling tumulo ang dugo sa kanyang mga benda, pero tila wala siyang nararamdamang sakit.“Akala mo ba ganoon lang kadaling iwan ako?” Paos at hindi stable ang kanyang boses. “No way.”Kinaladkad niya si Amelia papasok ng bahay patungo sa kwarto at itinapon sa kama, itinali ang kabilang dulo ng sinturon sa headboard.Nakataas ang mga kamay ni Amara, at tanging ang kanyang mga binti na lang ang malayang nakakagalaw. Likas na muli siyang nanipa.Madaling nadaganan ni Lu
Nangungunog ang pandinig ni Amara dahil sa lakas ng sampal. “Ang asawa mo ay injured, pero sa halip na manatili sa bahay para alagaan siya, nandito ka at tumatawa habang nakikipag-kainan sa ibang lalaki?” bulyaw ng matandang Mrs. Del Castillo, nanginginig sa matinding poot. “'Di ba nagtrabaho ka bilang waitress sa isang club? Wearing revealing clothes at nakikipag-flirt sa mga customers araw-araw—akala mo ba hindi ko alam? I’ve seen the photos!” “Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko at nagawa mo pa akong babaan ng phone? You’ve really grown rebellious!” Mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib ng matanda sa galit. “Wala kang dala kundi kamalasan. Kung hindi ka nakisawsaw sa anak ng foreign diplomat na 'yon, mangyayari ba ang lahat ng ito? A woman should stay home properly, alagaan ang asawa at mga anak. Then none of these problems would exist!” Habang nagsasalita, lalo itong nagngangalit. Muli nitong itinaas ang kamay para saktan si Amara sa ikalawang pagkakataon. Ngunit sa pagkakataong
Madalas ay nakasuot ng white coat si Lucien sa ospital, ngunit ngayong araw ay suot niya ang isang tailored black suit na nagpatingkad sa kanyang matangkad na pangangatawan, malapad na balikat, at likas na aristokratikong aura. Dahil sa kanyang pagmamadali, may ilang hibla ng buhok ang malayang nalaglag sa kanyang noo, na nagpalambot sa malamig na seryosong anyo na madalas niyang ipinapakita. Ang batang nurse sa pharmacy counter ay may isinusulat nang marinig ang paparating na mga hakbang. Sa sandaling nag-angat ito ng tingin at nakita siya, agad na namula ang dulo ng mga tainga nito. “Dr. Del Castillo, anong gamot ang kailangan niyo?” Si Danica ang naka-duty sa pharmacy ngayon. Dahil bago pa lamang, agad itong kinabahan sa harap ni Lucien. Nakatayo sa counter, nagsalita si Lucien sa kanyang pamilyar na kalmado at baritonong boses. “Bibili ako ng gamot para sa asawa ko.” Ngumiti nang pilit si Danica. “Napaka swerte naman po ng asawa ninyo at napa-caring n’yo po, Doc. Is it ski
Tahimik lang na nakatayo si Amara sa tabi habang may kausap si Lucien sa kabilang linya. Hindi niya naririnig ang sinasabi sa kabilang linya, pero sa sandaling sagutin nito ang tawag, ang hambog na pag-uugaling ipinakita nito sa kanya kanina ay biglang naglaho. Lumambot ang kanyang ekspresyon. Ang kanyang boses ay naging seryoso at kontrolado. “Sorry, I forgot. Sige, pupunta na ako dyan.” Pagkatapos ng tawag, binitawan niya si Amara at malamig na nagbilin, “May kailangan akong gawin. Come home early tonight.” Pagkatapos ay mabilis siyang naglakad patungo sa sarili niyang sasakyan nang hindi man lang muling sumulyap. Nanatiling nakatayo si Amara doon nang halos dalawang minuto bago sa wakas ay tumalikod at sumakay sa sasakyan ni Theo. Mukhang nagulat si Theo. “I thought sasama siya sa atin. Bakit bigla siyang umalis?” Hindi alam ni Amara kung paano ipapaliwanag ang kanyang nararamdaman. Ngumiti lang siya nang matipid. “It’s fine. I’m used to it anyway. Tara na.” Hindi sina
Pakk! Namutla si Amara habang madiing dumapo ang kanyang palad sa mukha ni Lucien. Siya na nga ang biktima kahapon, pero kung pagsalitaan siya nito ay tila ba siya pa ang walang katuwiran. Pinunasan ni Lucien ang gilid ng kanyang labi kahit wala namang dugong tumulo doon, ngunit ang kanyang matalas na tingin ay bumaling sa lalaking nakatayo sa tapat nila na tila isang talim. Nagngitngit ang kanyang panga. Sa tabi nila, bahagyang kumunot ang noo ni Theo. Anong klaseng asawang lalaki ang nagsasalita sa kanyang asawang babae nang ganoon nang hindi man lang inaalam ang buong kuwento? Gayunpaman, dahil alam niyang patungo na sa divorce ang dalawa, pinanatili niya ang kanyang pagiging maginoo. “Mr. Del Castillo, right? Hello. I’m Amara’s friend.” Humakbang siya pasulong at magalang na inalok ang kanyang kamay. Hindi na pinansin ang tensyon sa pagitan nila. Isang mapait na ngisi lang ang isinagot ni Lucien. Ang kanyang malamig na mga mata ay muling bumalik kay Amara. “Nung nagising







